บทนำ(50%)

บทนำ

สายลมต้นฤดูฝนพัดพาเอากลิ่นดินผสมกลิ่นหญ้าอ่อนหลังฝนหยุดตกในยามดวงตะวันใกล้ลาลับเหลี่ยมเขาขึ้นมาให้สตรีครรภ์โตใกล้คลอดบนเก้าอี้โยกหน้าเรือนหลังน้อยในอาณาเขตอันยิ่งใหญ่ไพศาลของจวน ‘เยี่ยเฉิงโหว’อู๋'อู๋หลิงเซียว'ให้ได้สูดดมจนนางผ่อนคลายจากอารมณ์เบื่อหน่ายลงไปได้หลายส่วนเลยทีเดียว

นามของสตรีครรภ์โตผู้นี้คือ‘เซี่ยผิงหลัว’ ผู้เป็นท่านหญิงห้าในชินอ๋อง ‘เซี่ยหลุนเปียว’หรือตามยศศักดิ์ในราชวงศ์คือ'จิ้งหรานเสียนจู่'ในวัยสิบแปดหนาวหรือแท้จริงแล้วนางคือดวงจิตของ ‘เพียงอรุณ จิรัตน์จุฑา’ เด็กสาวจากยุค2023ที่ตายลงเพราะโรคหัวใจกำเริบจากการถูกมารดาเลี้ยงสลับตัวยาเพราะคิดกำจัดเด็กสาวให้พ้นทางหวังฮุบสมบัติหลังบิดาเพิ่งเสียไปได้ราวหกเดือนทั้งที่ในขณะนั้นเพียงอรุณเพิ่งมีอายุได้เพียงสิบเก้าปีเท่านั้น

ทว่ามิอาจทราบได้ว่าเป็นด้วยเหตุอันใดแทนที่ดวงวิญญาณของเพียงอรุณจะได้ขึ้นสวรรค์หรือไปชดใช้กรรมในนรกแต่ดันจับพลัดจับผลูพุ่งเข้ามาอยู่แทนที่ดวงจิตแท้จริงของท่านหญิงห้าเซี่ยผิงหลัวในวันที่ดื่มยาปลุกกำหนัดเกินขนาดจนถึงแต่ความตายพร้อมกันกับเพียงอรุณได้ก็สุดจะรู้แจ้ง

‘ช่างเป็นการตายได้อัปยศอดสูที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอจริงๆ’คิดถึงสาเหตุการตายของผู้เป็นเจ้าของร่างนี่กี่ครั้งนางก็มีแต่ปวดใจและยิ่งปวดใจกว่าเพราะเซี่ยผิงหลัวนั้นนอกจากดื่มยาปลุกกำหนัดจนตายแล้วก่อนหน้านั้นนางยังมอมสุราผสมยาปลุกกำหนัดพี่สาวแท้ๆ ของตนเองไปให้บุรุษข่มเหงเพราะในใจของท่านหญิงห้าคนงามต้องการช่วงชิงคู่หมั้นของท่านหญิงสาม’เซี่ยหมิงหลัน’ผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ คลานตามก้นกันออกมาให้ได้นั่นเอง

หลังจากฟื้นขึ้นมาแล้วทราบความจริงเพียงอรุณนั้นอยากจะหัวเราะก็หัวเราะไม่ออกคิดอยากร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตามีเพียงต้องก้มหน้ารับผลกรรมที่ตนมิได้ก่อขึ้นมาอย่างสิ้นไร้หนทางแก้ไขเพราะนับจากความจริงเปิดเผยนางในร่างของท่านหญิงห้าก็ถูกพระบิดาลงโทษถูกผู้เป็นพี่สาวแท้ๆชิงชังแม้แต่ผู้เป็นพระมารดาก็ยังตัดขาดไม่นับนางเป็นบุตรสาวอีกต่อไป

หากแต่คล้ายสวรรค์จะยังรังแกนางมิสาแก่ใจอีกสามเดือนนับจากนางฟื้นขึ้นมาบนเตียงกับอู๋หลิงเซียวด้วยสภาพส่วนเร้นลับของสตรีบอบช้ำอย่างหนักกลับพบว่านางเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมาจึงจำเป็นต้องแต่งงานกับบุรุษที่ชิงชังกันจนหน้าก็ไม่อยากมองหน้าด้วยอาการทั้งมึนและงง กว่าจะตั้งสติได้ก็พบว่าตนเองกลายเป็น ‘เยี่ยเฉิงโหวฮูหยิน’ ฮูหยินแสนชังของอู๋หลิงเซียวไปเสียแล้ว

นับจากเหตุการณ์เลวร้ายในวันนั้นนี่ก็ผ่านมาร่วมเจ็ดเดือนได้แล้วนางใกล้คลอดเต็มทนแต่บิดาของเจ้าก้อนแป้งน้อยแม้เพียงครึ่งคำเขาก็ไม่เคยจะสอบถามถึงเจ้าตัวน้อยในครรภ์หรือพูดคุยกับนางเลยดีๆ แต่นางก็เข้าใจได้เพราะอดีตเขารักใคร่ชอบพอหมั้นหมายกับท่านหญิงสาม ‘เซี่ยหมิงหลัน’ ผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ ของร่างกายนี้แล้วโดยแท้ แต่กลับถูกเซี่ยผิงหลัวในอดีตใช้วิธีโสมมทำลายวาสนาของพวกเขาลงไม่เหลือชิ้นดีเช่นทุกวันนี้จะชิงชังนางอย่างถึงแก่นย่อมไม่แปลก หากเขาดีต่อนางนั่นจึงเรียกว่าแปลกมากกว่า

ซึ่งนางเองก็มิได้ใส่ใจว่าบุรุษผู้เป็นบิดาของเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองอยู่แล้วไม่ว่าอู๋หลิงเซียวจะสนใจกันหรือไม่นางก็หาได้เดือดเนื้อร้อนใจอันใดอยู่แล้วนั่นก็เพราะนางมัวแต่พยายามปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของคนในยุคคล้ายจีนโบราณเช่นอาณาจักร ‘ซีฉู่’ แห่งนี้ให้จงได้ แต่มันช่างไม่ง่ายเอาเสียเลย เมื่อนางมีครรภ์ที่ขยายใหญ่ขึ้นทุกวันนางที่อดีตเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบเก้าที่มีร่างกายอ่อนแอเพราะเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่กำเนิดจึงยากจะรับมือกับความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในครั้งนี้โดยง่าย ไหนจะยังมีเหล่าสตรีบำเรอของสามีที่คอยจะหาโอกาสมาก่อความวุ่นวายให้อีก ชีวิตในแต่ละวันของนางก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ

‘ชีวิตใหม่นี้ช่างไม่มีอันใดง่ายสักสิ่ง!’

นางยังคงนั่งทอดสายตามองทุ่งนาข้าวเขียวขจีในช่วงตะวันชิงพลบที่เป็นของผู้เป็นสามีซึ่งหลังจากนางและเขาแต่งงานกันแล้วผู้เป็นฮ่องเต้ที่เป็น ‘เสด็จอา’ ของร่างกายนี้ก็พระราชทานยศและบรรดาศักดิ์ให้แก่อู๋หลิงเซียวจากแม่ทัพบูรพามาเป็น ‘เยี่ยเฉิงโหว’ พร้อมจวนและที่ดินกว่าสองพันหมู่ แต่ช่างน่าขันที่นางที่เป็นฮูหยินตราตั้งอันดับหนึ่งในสี่เฉิงนี้กลับถูกสามีขับไล่ไสส่งมาอยู่เสียไกลถึงเรือนหลังน้อยซึ่งเพิ่งปลูกสร้างเอาไว้ท้ายจวนโหวเช่นนี้เพื่อนางโดยเฉพาะเสียได้แต่จะเอาอันใดกับผู้ที่เป็นเพียง ‘ฮูหยินแสนชัง’กันเล่า

‘นางสมควรต้องซาบซึ้งใจกับความเมตตานี้ของสามีเอาไว้ให้มากสินะหึ!’

ซึ่งตลอดมาหกเดือนเศษนี้หนึ่งคำเขาไม่เคยพูดคุยกับนางด้วยดีถึงแม้จะมีพบหน้ากันบ้างเพราะทุกเช้านางต้องไปร่วมมื้อเช้ากับเขาที่เรือนใหญ่แต่อู๋หลิงเซียวก็มีเพียงความเฉยชาและมึนตึงส่งมอบมาให้กันเสมอหากไม่จำเป็นเขาจะไม่เปิกปากคุยกับนางหรือหากหลีกไปได้ก็จะพูดจาจิกข่วนนางเก่งเสียยิ่งกว่าไก่ซึ่งนั่นก็คงเพราะเซี่ยผิงหลัวได้กระทำเรื่องร้ายกาจและไร้ยางอายถึงขนาดวางยาปลุกกำหนัดและแอบปีนเตียงคู่หมั้นคู่หมายของพี่สาวตนเองเช่นเขาไม่พอกลับล่อลวงเซี่ยหมิงหลันไปให้บุรุษอื่นข่มเหงอีกด้วย เขาไม่สังหารนางให้ตายนับจากวันนั้นก็นับว่าบุญโขแล้ว

"โอ๊ย!!!”

แต่ผ่อนคลายได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามท้องที่ขยายใหญ่จนตัวของนางเองยังหวาดหวั่นทุกคราเมื่อได้เห็นเกิดอาการแข็งเกร็งเจ็บจนนางน้ำตาซึมออกมาทางหางตาทั้งสองข้างพลันนั้นนางอยากจะด่าทอไปถึงสตรีโง่งมเจ้าของร่างนี้เสียจริง ที่ทำอะไรไร้สติปัญญาอย่างถึงแก่นสุดท้ายกลับเป็นนางผู้หลงภพข้ามมิติมาที่ต้องมารับเคราะห์กรรมนี้ทดแทน

 ‘บุตรนี้ข้าหาได้ช่วยทำขึ้นมาแต่ต้องทนอุ้มท้องไม่พอยังต้องมาเจ็บครรภ์คลอดแทนอีกระหว่างข้ากับเซี่ยผิงหลัวนี้มีบุญคุณความแค้นกันมาหรือไรจึงต้องมาออกหน้ารับความผิดและทนทุกข์แทนอยู่ร่ำไปเช่นนี้!’

 แต่คิดอีกทีก็ช่างน่าแปลกยิ่งนักเพียงแค่หนึ่งคืนระหว่างเซี่ยผิงหลัวกับอู๋หลิงเซียวนี้กลับได้ก้อนแป้งมาถึงสองก้อนนางให้นับถืออู๋หลิงเซียวเหลือเกินก็มันต้องมีน้ำยาดีเพียงใดกันเล่าจึงได้ฝาแฝดมาให้นางต้องลำบากอุ้มท้องและคลอดคูณสองเช่นนี้!

"ท่านหญิงห้าเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ?"

‘ฉู่หรั่นจี’ ผู้เป็นสาวใช้ที่จงรักภักดีขอติดตามนางมาจากตำหนักชินอ๋องได้ยินผู้เป็นนายของตนอุทานพร้อมกับใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้โลหิตไปหล่อเลี้ยงนางจึงพุ่งกายเข้ามาเกาะอยู่ข้างเก้าอี้โยกตัวโปรดนับจากเข้ามาอยู่ที่จวนแห่งนี้ด้วยกิริยาแตกตื่นเพราะบัดนี้เข้าสู่เดือนที่สิบจะครบกำหนดคลอดแล้วแต่เยี่ยเฉิงโหวกลับยังไม่จัดเตรียมหมอตำแยมาอยู่ภายในจวนป้องกันเหตุฉุกเฉินหากท่านหญิงห้าเกิดเจ็บท้องจะคลอดจริงในยามนี้คงลำบากแล้วเป็นแน่

“ข้า…ข้ารู้สึกว่าท้องแข็งผิดปกติน่ะหรั่นจี”