บทนำ(จบตอน)

นางอายุเพียงสิบเก้าและนี้คือครรภ์แรกจึงไม่ทราบว่าอาการเช่นนี้หมายถึงสิ่งใดกันแน่ในยามแรกนางคิดว่าคงใกล้คลอดอาการดังกล่าวคงเรียกว่าเจ็บท้องเตือนเท่านั้น ทว่าว่ายิ่งนานผ่านไปอาการปวดบีบรัดตัวนี้กลับไม่ลดน้อยลงเลยมีเพียงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นางจึงคิดว่าชักช้ามิได้แล้วหมอตำแยอยู่ไกลถึงในเมืองหลวงใจเย็นคงได้ตายพร้อมกันแม่ลูกเป็นแน่

“เจ้าเร่งไปแจ้งเยี่ยเฉิงโหว ว่าข้าเจ็บท้องคาดว่าใกล้จะคลอดแล้วให้เขาส่งคนไปรับท่านหมอตำแยโดยด่วน!” 

ใบหน้าขาวผ่องราวกับเนื้อหยกบัดนี้ขึ้นสีแดงก่ำ เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาทั่วกายอวบอั๋นฉู่หรั่นจีเห็นเช่นนั้นจึงลนลานเร่งไปยังเรือนหลังซึ่งเยี่ยเฉิงโหวพักอาศัยเพื่อแจ้งข่าวเร่งด่วนนี้ทันที

…ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

“เยี่ยเฉิงโหวเจ้าคะ เป็นหรั่นจีเองเจ้าค่ะ ท่านโหวอยู่หรือไม่เจ้าคะ” 

…ครืด…

ประตูถูกเลื่อนเปิดด้วยฝีมือของเกาเฟยหนึ่งในสองของคนสนิทคู่ใจของเยี่ยเฉิงโหวนั่นเองที่ออกมาสอบถามด้วยใบหน้าไม่พึงใจอย่างยิ่ง

“มีสิ่งใด” 

“ท่านเกาเฟยช่วยไปแจ้งแก่เยี่ยเฉิงโหวว่าบัดนี้เยี่ยเฉิงโหวฮูหยินเจ็บท้องคาดว่าใกล้จะคลอดแล้วเจ้าค่ะ!” 

ฉู่หรั่นจีบัดนี้นางร้อนใจอย่างยิ่งแต่เพราะตนถูกสั่งห้ามเด็ดขาดมิให้เข้ามาวุ่นวายในเรือนหลักแห่งนี้จึงมิอาจบุ่มบ่ามเข้าไปแจ้งเรื่องสำคัญนี้โดยตรงแก่เยี่ยเฉิงโหวไปได้เพราะหวาดกลัวโทษใหญ่จะบังเกิดแล้วคนที่ลำบากจะเป็นท่านหญิงห้าเท่านั้น

“รออยู่ตรงนี้” 

เกาเฟยเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ปิดประตูเกือบกระแทกโดนหน้าของสาวใช้เช่นฉู่หรั่นจีเสียแล้ว ยังดีว่านางเป็นคนว่องไวจึงหลบได้ทันท่วงทีไม่บาดเจ็บอันใด

“ท่านโหวขอรับ บัดนี้คนของเรือนเล็กมาแจ้งว่าท่านหญิงห้าเจ็บครรภ์คาดว่าใกล้จะคลอดแล้วขอรับ” 

เกาเฟยรายงานไม่ขาดตกไปสักครึ่งคำทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ บุรุษผู้มีเรือนกายกำยำสูงใหญ่ยังคงนั่งนิ่ง ในมือแกร่งนั้นยังคงตวัดปลายพู่กันเขียนอักษรออกมาอย่างสวยงามสม่ำเสมอฉู่หรั่นจีที่แอบเลื่อนประตูเพื่อแอบสังเกตการณ์ถึงกับกัดเรียวปากจิ้มลิ้มของตนจนได้กลิ่นคาวเลือดเพราะรู้สึกกรุ่นโกรธต่อกิริยาเย็นชาราวกับคนไร้หัวใจของอู๋หลิงเซียวอย่างยิ่ง

ถึงนางทราบดีว่าที่ท่านหญิงห้าทำลงไปนั้นมันผิดมหันต์ยากจะอภัยให้กันโดยง่าย ทว่าผิดก็ส่วนผิดมิได้หรือ บัดนี้คนใกล้คลอดแล้ว เยี่ยเฉิงโหวไยจึงแล้งน้ำใจเช่นนี้ รออยู่ครู่ใหญ่บุรุษใจทมิฬก็ยังนิ่งเฉย สุดท้ายนางก็ตัดสินใจไม่รอเพราะดูแล้วเขาคงไม่สนใจเป็นแน่ว่าท่านหญิงห้าของนางจะเป็นหรือตาย

“ท่านหญิงเจ้าค่ะท่านยังพอจะลุกไหวหรือไม่เจ้าคะ” 

ฉู่หรั่นจีที่เร่งร้อนย้อนกลับมายังเรือนหลังน้อยก็พบว่าเซี่ยผิงหลัวมีสภาพย่ำแย่กว่าเมื่อครู่มากก็ยิ่งใจไม่ดี แต่จะปล่อยให้คนท้องโตใกล้คลอดนอนต่อไปบนเก้าอี้โยกย่อมมิใช่สิ่งดี นางจะต้องพาท่านหญิงห้าไปนอนในห้องเพื่อในยามนางไปรับท่านหมอตำแยในเมืองมาจะได้พร้อมทำคลอดได้เลย

ใบหน้างามถึงจะอวบอิ่มจากการตั้งครรภ์ก็ยังคงความงามเอาได้ไม่ต่างจากอดีตบิดเบี้ยวขึ้นเล็กน้อยเมื่อนางทอดสายตามองไปด้านหลังของสาวใช้คนสนิทแล้วไม่พบผู้ใดตามมาด้วยสักคน

“หมายความว่าเช่นไรหรั่นจี?” 

นางถามออกไปแล้วกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วอยู่เป็นระยะ แต่ก็ยังไม่ถี่มากจนนางฝืนใจลุกจากเก้าอี้โยกมิได้ เมื่อได้สาวใช้ช่วยพยุงร่างอุ้ยอ้ายก็ขยับลงมายืนบนพื้นเรือนได้ถึงจะไม่มั่นคงเท่าใดนักก็ตาม

“……” 

แต่คำถามนี้สาวใช้เช่นฉู่หรั่นจีกลับมีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ เท่านั้นเซี่ยผิงหลัวก็พอจะคาดเดาคำตอบได้เสียแล้วว่าบังเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง นางสูดลมหายใจเข้าจนสุดแล้วปล่อยออกมาเพื่อเรียกกำลังให้ตนเองสามารถเดินกลับเข้าไปภายในเรือนให้จงได้ บัดนี้นางซาบซึ้งแล้วว่าตนสมควรพึ่งพาตนเองนั้นถูกต้องที่สุดจะมัวเอาชีวิตของตนเองไปผูกติดเอาไว้กับบุรุษผู้เป็นสามีมิได้แล้วที่จริงนางไม่ควรคิดพึ่งพาเขาตั้งแต่แรกจึงจะถูก

“ท่านหญิงอดทนหน่อยนะเจ้าค่ะ หรั่นจีจะเร่งเข้าเมืองไปรับท่านหมอตำแยมาเดี๋ยวนี้” 

น้ำตาของเซี่ยผิงหลัวพลันหลั่งรินออกมาอย่างยากจะหักห้ามใจได้ไหวอีกต่อไป นางทราบดีว่าอู๋หลิงเซียวชิงชังกัน ทว่ามิคาดแม้แต่ลูก เขาก็มิต้องการเช่นนี้ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลพรากหากแต่น้ำตาเหล่านี้หาใช่หลั่งออกมาจากความเจ็บปวดทางร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่ที่หยาดรินออกมานี้มันออกมาจากความน้อยต่ำใจในโชคชะตาที่ตนเองต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้เขาชิงชังนางเซี่ยผิงหลัวไม่ถือโทษ แต่ขนาดลูกของเขาที่อยู่ในท้องของนางก็ไม่คิดจะเหลียวแลกันมันเกินไปแล้วจริงๆ

“ไปเถอะข้าจะอดทนรอ” 

ถึงระยะทางจากจวนเยี่ยเฉิงโหวและในเมืองที่มีหมอตำแยอยู่จะไม่ไกล อาจต้องใช้เวลาทั้งไปและกลับนานราวสองชั่วยาม แต่นางคิดว่าตนเองคงยังไม่คลอดออกมาก่อนเป็นแน่เพราะนี่คือท้องสาว แล้วยังเป็นครรภ์ฝาแฝดอีกด้วยจึงเสี่ยงให้สาวใช้ไปรับหมอตำแย่ส่วนนางจะรอเพียงลำพังเอง

“เจ้าค่ะ” 

ฉู่หรั่นจีรับคำแล้วเร่งฝีเท้าจากไปทันที บัดนี้เซี่ยผิงหลัวทั้งเจ็บปวดและหวาดกลัว ยิ่งหันมองรอบกายมีเพียงนางผู้เดียวน้ำตาที่ข่มเอาไว้ก็พลันหลั่งรินออกมาราวกับเขื่อนแตกอีกครั้ง นางอายุเพียงสิบเก้าเท่านั้นแต่ต้องมาอุ้มท้องฝาแฝดแต่ต่อให้นางยากจะทำใจยอมรับกับการตั้งครรภ์นี้หากแต่นานวันเข้านางยิ่งผูกพันดังนั้นต่อให้ยากลำบากเพียงใดตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่นางจะยุติการตั้งครรภ์เพราะความผิดพลาดนี้เลย

ทว่าบัดนี้นางต้องมานอนเจ็บท้องคลอดเพียงผู้เดียวอีกมันเกินจะรับไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่อให้นางไม่เคยรู้สึกอันใดกับอู๋หลิงเซียวเลย หากแต่ในครรภ์ที่นางอุ้มชูอย่างทะนุถนอมนี้ก็คือสายเลือดของเขากึ่งหนึ่งมิใช่หรือไร ไม่รักไม่ห่วงใยนาง เซี่ยผิงหลัวล้วนไม่คิดมาก แต่นี่คือความเป็นความตายของเด็กถึงสองคน ใจต้องอำมหิตเพียงใดจึงไม่มาดูแลหรือให้ความช่วยเหลือเช่นนี้

นับจากตั้งครรภ์นางก็แพ้อย่างหนักแต่อู๋หลิงเซียวแม้แต่ยาบำรุงครรภ์ก็ไม่เคยส่งมาให้อาหารก็มีเพียงมื้อเช้าที่นางกับลูกได้กินของดีจวบจนครบหกเดือนจากที่เคยมีท่านหมอจากในเมืองมาตรวจนางก็ต้องหารถม้าเพื่อไปหาท่านหมอตรวจครรภ์ในเมืองหลวงเอง อดอนและอดทนนางซาบซึ้งอย่างยิ่งกับสองคำนี้แต่จะโทษอู๋หลิงเซียวว่าต่ำทรามนั้นกลับพูดได้ไม่เต็มปากเลยเพราะเซี่ยผิงหลัวในอดีตทำเรื่องร้ายแรงเอาไว้จริงๆ

“พวกเจ้าต้องคลอดออกมาอย่างปลอดภัยนะ” 

มืออวบอูมสั่นระริกขณะลูบไล้ไปบนหน้าท้องนูนเป่งคล้ายลูกแตงโมขนาดยักษ์ซึ่งกำลังบีบรัดอย่างรุนแรง หวังส่งผ่านความรักและหวังดีให้ทั้งสองปลอดภัย ตลอดมาเก้าเดือนนางไม่ได้คิดจะไปจากจวนแห่งนี้ ทว่าในวันนี้นางเริ่มคิดขึ้นมาบ้างแล้ว

“หากพวกเจ้าทั้งสองคลอดออกมาอย่างปลอดภัย ท่านแม่จะพาพวกเราออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ ไร้บิดายังดีกว่ามีบิดาแต่เขาไม่ต้องการเช่นทุกวันนี้” 

คนเขาไม่รักไม่ต้องการ นางก็ไม่คิดจะทนอยู่ เพราะนางหาใช่เซี่ยผิงหลัวในอดีต หากแต่นางคือ ‘เพียงอรุณ’ มีหนึ่งสมองกับสองมือและสองเท้ากับสินเดิมของนางตรวจนับแล้วก็มีมากพอสมควรนางคิดว่าตนเองและลูกทั้งสองจะอยู่รอดถึงอาจไม่สะดวกสบายเช่นอยู่ในจวนนี้แต่นางคาดว่าพวกตนคงจะต้องมีความสุขอันแท้จริงได้อย่างแน่นอน

นางพยายามคิดสิ่งที่ดีเพื่อจะได้ไม่จดจ่ออยู่กับอาการปวดท้องซึ่งยิ่งนานก็ยิ่งบีบรัดตัว กัดฟันทนแล้วทนอีกท่องเอาไว้ในใจว่านางจะต้องเข้มแข็ง นางจะต้องคลอดก้อนแป้งน้อยออกมาให้สำเร็จ พวกเขาจะต้องปลอดภัย!