Mag-log inปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 103 ชุดขาวขยี้ใจ หลังจากหยอกล้อกับพิมสักครู่ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และพบว่ามีข้อความ LINE เด้งมาในโทรศัพท์ของเขาจากชัช ซึ่งน่าจะเป็นข้อความที่ค้างมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว LINE Chat: ชัช: เฮ้ย! มึงนี่มันของจริงว่ะ (ส่งเมื่อ 00:15 น.) ชัช: หึงออกนอกหน้าขนาดนั้น กูไม่เคยเห็นมึงเป็นขนาดนี้มาก
บทที่90 ดื้อนักใช่ไหมรถตู้ยังคงแล่นไปตามถนนที่เปลี่ยวขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟจากภายนอกเริ่มหรี่ลง ความเงียบในรถกลับหนักอึ้งขึ้นไปอีก พิมยังคงนิ่งเฉย ไม่ไหวติง ธนินทร์มองสำรวจเธออีกครั้ง ชุดราตรีผ้าซาตินถูกสวมปิดร่างบางไว้อย่างหมิ่นเหม่ ยอดอกเปลือยเปล่าที่เขาปรารถนาดันเนื้อผ้าออกมาท้าทายสายตาเขาจู่ๆ ธนินท
บทที่ 96 จอมยั่ว NC+++++ธนินทร์กัดฟันแน่นเขากดศีรษะลงบนไหล่ของพิม หอบหายใจอย่างหนักหน่วงพยายามควบคุมลมหายใจและสติอารมณ์ทั้งหมดที่มี มือที่กอบกุมหน้าอกของพิมอยู่บีบขยำหนักหน่วงขึ้นไปอีก แต่ในขณะเดียวกันเขาก็พยายามชะลอจังหวะการบดเบียดของพิมลงเล็กน้อยด้วยการออกแรงที่สะโพกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตัวเองแตก
พิมมองสบตาเขาแล้วต้องยอมรับว่า ตอนเขาเอาช่างดุเดือดและร้อนแรงมาก หน้าเขา สายตาเขาที่มองมาทำเธอเสียวสะท้านไปทั้งตัว จนอยากเด้งสะโพกเข้ารับทุกการกระแทกลงมาของเขา"เรียกอีกสิ!" ธนินทร์คำรามเสียงห้าวกระซิบชิดริมฝีปากหวาน ก่อนจะบดเบียดจูบลงไปอย่างดุดัน ดูดกลืนทุกเสียงครางที่หลุดออกมาจากเธอ"อือ คุณธนินทร