บทที่ 1

...เขาถูกคนในตระกูลหมายเอาชีวิต

...นางเองก็ถูกคนในตระกูลทอดทิ้ง

--ภพรักชั่วนิรันดร์--

ในบรรดาสามแคว้นว่ากันว่าไม่มีเมืองใดเจริญรุ่งเรืองเท่าเมืองอู่โจว จุดศูนย์กลางแหล่งกระจายสินค้าหลักแห่งแคว้นจ้าว นั่นก็เพราะห้าตระกูลใหญ่ซึ่งครองสัมปทานหลักเอาไว้ในมือล้วนเป็นหนึ่งในด้านการค้า

ตระกูลซูตะวันตก ผู้ครองสัมปทานการค้าข้าว

ตระกูลเฟิงตะวันออก ผู้ครองสัมปทานการขนส่งทางเรือ

ตระกูลหยวนทางใต้ เจ้าของโรงทอและร้านแพรพรรณที่ใหญ่ที่สุด

ตระกูลหม่าทางเหนือ เจ้าของร้านสมุนไพรและร้านหมอที่มีชื่อเสียง

และสุดท้ายตระกูลจินแห่งถนนอู่หลวน ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของเมืองอู่โจว เจ้าของร้านเครื่องประดับและเครื่องกระเบื้องซึ่งมีการทำสัมปทานค้าขายกับวังหลวงแคว้นจ้าว

ห้าตระกูลใหญ่ต่างก็ได้รับพระราชทานตราตั้งจากฮ่องเต้ เนื่องจากทั้งห้าตระกูลได้ทำการค้า ซึ่งสร้างรายได้ให้แก่บ้านเมืองผ่านการจ่ายภาษีมูลค่ามหาศาล

นอกเหนือไปจากนั้นก็ยังมีตระกูลเล็กๆ แยกย่อยออกมา กระนั้นยังคงเป็นห้าตระกูลที่ชาวแคว้นจ้าวเห็นถึงความมั่งคั่งและมั่นคง

ถึงอย่างนั้นไม่ว่าตระกูลใหญ่หรือเล็ก ทุกตระกูลล้วนมีเรื่องภายในที่ไม่อาจบอกกล่าวให้คนนอกได้รับรู้ทั้งสิ้น เพราะทั้งหมดทั้งมวลนั้น ล้วนเป็นเรื่องของชื่อเสียง รวมไปถึงฐานะทางสังคมที่ทั้งห้าตระกูลต้องระมัดระวัง

ทั้งนี้ทั้งนั้นฉากหน้าที่ดูเหมือนรักใคร่ปรองดองเกื้อหนุน ลึกๆ แล้วตระกูลทั้งห้าเองก็ย่อมต้องมองเห็นฝ่ายตรงข้ามเป็นศัตรูคู่แข่งทั้งสิ้น

เช่นกันกับภาพความงดงาม และความมั่งคั่งของตระกูลใหญ่ ในเวลานี้ที่เรือนหลังของจวนตระกูลหยวน ก็ยังมีเรื่องมากมายซุกซ่อนอยู่ เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกกำแพงสูงของจวน

ใบหน้าจิ้มลิ้มและดวงตาเย็นชานั้น ดูอย่างไรก็ไม่เหมาะกับอายุของนางที่เพิ่งย่างเข้าวัยสิบสี่ อีกทั้งการแต่งกายที่ดูมอซอ สวนทางกับใบหน้า และผิวพรรณ ซึ่งดูราวกับไม่ใช่ชนชั้นไพร่โดยสิ้นเชิง

เสียงทะเลาะกันของเด็กหลายคนดังใกล้เข้ามา พร้อมกันนั้นก็มีเสียงตะโกน เสียงหัวเราะ รวมไปถึงเสียงด่าทอดังแว่วมาเป็นระยะ

“ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องล่าง หากแต่ร่างเล็กก็ยังไม่แม้แต่จะขยับ ตรงกันข้ามดวงตาเยือกเย็นยังคงมองตรงไปข้างหน้า น้ำเสียงที่บ่งบอกว่านางยังไม่เติบโตเต็มที่ ยืนยันรูปลักษณ์ของคนที่ทำตัวไม่สมวัยอย่างเห็นได้ชัด

“กำลังคิด”

“คิดเรื่องใดหรือ”

“จะทำอย่างไรจึงจะสามารถมีชีวิตรอด”

ท้ายประโยคแฝงเอาไว้ด้วยการประชดประชันอย่างไม่ปิดบัง และเมื่อกล่าวจบประโยค ดวงหน้าอ่อนเยาว์ก็ก้มลงมองผู้ที่รบกวนกระบวนการใช้ความคิดของนาง

“ตัดสินใจได้แล้วหรือ”

“ลงมาเถิด”

โจวเช่อถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงมาถึงจุดนี้ จุดที่เชื่อเรื่องราวเหลวไหลตรงหน้า หลังจากหลายวันก่อนเขาใคร่ครวญถึงความเป็นไปได้ และความน่าเชื่อถือในสิ่งที่ตนได้ประจักษ์

ถึงอย่างนั้นเมื่อนำมาไตร่ตรองกับความจริง เขาพลันพบว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คุณหนูเจ็ดคนที่เขาเคยรู้จัก

หยวนหรู หรือก็คือคุณหนูเจ็ด

คุณหนูผู้ซึ่งถูกคนในตระกูลหยวนทอดทิ้งไม่ไยดี เด็กคนหนึ่งที่แม้เป็นทายาทสายตรงของตระกูลหยวน แต่กลับถูกทิ้งเอาไว้ที่เรือนหลัง ทั้งยังเติบโตมาท่ามกลางบ่าวไพร่ที่ดูแลนางตามมีตามเกิด

สามเดือนก่อนเขารู้มาจากพ่อบ้านว่าคุณหนูเจ็ดล้มป่วยหนัก หยวนวั่น ผู้เป็นบิดาและหัวหน้าตระกูลไม่เพียงไม่แยแส แต่เขายังกล่าวอย่างเย็นชาว่าหากสิ้นลมก็เอาไปฝังเสีย ทั้งยังย้ำให้กระทำการเงียบๆ อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้

เหตุผลง่ายๆ เพราะคุณหนูเจ็ดผู้นี้เกิดมาพร้อมกับปานแดงคล้ายดอกสือซว่านที่หน้าอกอย่างไรเล่า

ดอกสือซว่านคือสัญลักษณ์ของโลกแห่งคนตาย ผู้คนแคว้นจ้าวต่างเห็นเป็นเรื่องอัปมงคล ดังนั้นในยามปกติน้อยคนนักจะนำมาปลูกหรือนำมาประดับ นอกเสียจากปักแจกันหน้าโลงศพของคนตาย ทั้งนี้เชื่อกันว่ากลิ่นของดอกสือซว่านสามารถนำทางวิญญาณคนตายไปยังปรโลก

สัญลักษณ์แห่งความตายนี้ปรากฎบนตัวของคุณหนูเจ็ดตระกูลหยวน อีกทั้งหลงซื่อผู้ซึ่งเป็นมารดาก็มาสิ้นใจจากไป ความโชคร้ายนี้จึงถูกโยนให้ทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลก เรื่องเช่นนี้หากล่วงรู้ไปถึงไหน แน่นอนว่าย่อมต้องมีเพียงแต่เรื่องร้ายไม่มีเรื่องดี

คราแรกหยวนวั่นหมายเอาชีวิตทารกน้อย หากแต่ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยวนกลับคัดค้านด้วยชีวิต กระนั้นแม้สามารถเลี้ยงดูหยวนหรูจนเติบใหญ่ แต่ก็ไม่อาจทำได้อย่างเปิดเผย เพียงเลี้ยงนางเอาไว้ให้อยู่แต่ในเรือนหลังเท่านั้น

หลังจากไม่อาจทนดูอีกต่อไป ฮูหยินผู้เฒ่าจึงไปที่เรือนหลัง เพราะได้ยินว่าหลานสาวกำลังป่วยหนัก สิ่งที่ได้พบกลับเป็นคุณหนูเจ็ดที่นั่งอยู่บนเตียง...

โจวเช่อขมวดคิ้วมองเด็กสาววัยสิบสี่ตรงหน้า หลังจากที่นางปีนลงมาจากต้นพลับซึ่งปลูกเอาไว้ใกล้กำแพง ใบหน้าเด็กสาวยังคงไม่เปลี่ยน ยังคงความเย็นชาจนน่าขนลุก เช่นในวันนั้นที่เขาได้พบ

บนเตียงเหม็นอับใบหน้าขาวซีด แต่ดวงตากลับเปล่งประกายดุดัน แม้ใบหน้าและร่างกายยังคงเป็นคุณหนูเจ็ด แต่เขาเชื่อว่านางไม่ใช่คุณหนูเจ็ดคนนั้นที่ทั้งอ่อนแอและดูสิ้นหวัง

เขาเคยพบนางก่อนหน้าที่จะได้ยินว่าอีกฝ่ายล้มป่วย ใบหน้าตื่นกลัว รวมไปถึงท่าทีราวกับหวาดผวาไปเสียทุกเรื่อง ทั้งนี้ก็เพราะถูกกลั่นแกล้งทุบตีอยู่เสมอ ทำให้เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือทายาทคนหนึ่งของห้าตระกูลใหญ่แห่งเมืองอู่โจว

ผิดกับวันนี้หรือเมื่อสามวันก่อน คุณหนูเจ็ดที่กล้าตีผู้อื่นจนขาหัก ทั้งยังสบตากับเขาตรงๆ ด้วยดวงตาเรียบเฉย

“ท่าน...” โจวเช่อมีท่าทีลังเล “ท่านบอกว่าหากข้ายอมช่วย ท่านจะสอนเพลงกระบี่พิสดารนั้นให้”