บทที่ 7

นางให้สงสัยนักว่าปัญหาภายในดังกล่าวนั้น อาจเป็นปัญหาการแก่งแย่งทรัพย์สมบัติของตระกูลกระมัง หาไม่แหล่งทำเงินเช่นนี้ เหตุใดถูกทิ้งร้างเอาไว้ถึงสองปีโดยไร้วี่แววบูรณะเล่า

สายตาเย็นชากวาดขึ้นไปยังชั้นสาม กระนั้นหยวนหรูกลับชะงักเพราะเงาร่างในชุดสีขาว ซึ่งยืนอยู่ระเบียงของโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ย เพ่งสายตามองกระทั่งมั่นใจว่าเป็นเงาคน เพราะอีกฝ่ายก้าวออกมาจากมุมมืด และจับจ้องมองมายังนางเช่นกัน

ดวงตาคมของชายหนุ่มในชุดสีขาว สานสบกับดวงตาเย็นชาทว่าดุดันของนาง และนางก็ไม่ยอมหลบสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย...เพียงมองเขานิ่ง กระทั่งเรียกรอยยิ้มของเขาให้กว้างขึ้น

“ช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจ”

หยวนหรูหรี่ดวงตาลงพยายามอ่านปากอีกฝ่าย แต่เพราะโจวเช่อกล่าวประโยคถัดมา นางจึงจำต้องละสายตาจากบุรุษที่เอาแต่มองตนด้วยดวงตาคล้ายเห็นเรื่องสนุก

“คุณหนูเราไปกันต่อเถิด ข้างหน้าถัดไปอีกสามแยกก็คือร้านแพรพรรณตระกูลหยวน”

“อืม” นางพยักหน้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนบนชั้นสามอีก

ด้านบนชั้นสามโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ย เงาร่างของบุรุษอีกคนก้าวมายังระเบียง เขามองตามสายตาของสหาย จากนั้นจึงเอ่ยถาม “นั่นมิใช่โจวเช่อผู้คุ้มกันท่านลุงหยวนหรอกหรือ”

“ใช่ แต่ที่ข้าบอกว่าน่าสนใจคือคุณหนูหยวนผู้นั้นต่างหาก” เขาหุบพัดในมือก่อนใช้พัดชี้ไปยังหญิงสาวที่สวมเสื้อคลุมสีแดง

“หม่าเซียว เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ คุณหนูตระกูลหยวนไหนเลยออกมาเดินท่อมๆ กลางถนน อีกอย่างคุณหนูตระกูลหยวนออกเรือนไปแล้ว หากจะมีเหลืออยู่ก็คนหนึ่งขี้อาย ไม่สู้หน้าผู้คน ส่วนอีกคนหนึ่ง...”

เฟิงเสวียนคุนชะงักไปเล็กน้อย เขาจ้องไปยังแผ่นหลังเหยียดตรงและท่วงท่าก้าวเดินอันมั่นคงนั้น ในใจของเขาเกิดความสงสัยขึ้นมาครามครัน

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าน่าสนใจ เราตามไปดูกันดีหรือไม่”

เฟิงเสวียนคุนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “หากนางก็คือคุณหนูเจ็ดตระกูลหยวน เช่นนั้นปรากฎตัวเอาเวลานี้มิใช่เรื่องแปลกหรอกหรือ”

เขากล่าวพร้อมกับมองสหายที่เดินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว “อาเซียวเจ้าจะเห็นทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกเช่นนี้ไปจนถึงเมื่อไรกัน” แม้ปากพูดเช่นนั้นแต่ชายหนุ่มกลับยังคงเดินตามหม่าเซียวไป

เมื่อเดินลงมายังหน้าโรงเตี๊ยมถนนที่มีผู้คนมากมาย แผ่นหลังโดดเด่นกลับยืนอยู่หน้าร้านมีดสั้น ซึ่งรอบกายล้วนเป็นบุรุษ กระนั้นเพราะข้างกายนางมีโจวเช่อ บุรุษทุกคนรอบๆ ล้วนก็ถอยห่างจากนางก้าวหนึ่ง

“เห็นชัดว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่จะเห็นได้ทุกวัน หากคุณหนูเจ็ดผู้นี้เป็นเพียงบุตรสาวที่ไร้ความสำคัญต่อตระกูลหยวน เหตุใดโจวเช่อดูปกป้องและให้ความสำคัญขนาดนี้ เขาเป็นคนเย่อหยิ่งทั้งยังเข้ากับผู้คนได้ยาก นอกเสียจากว่าเขาจะยอมรับคนผู้นั้นจากใจ และคนเช่นไรเล่าจึงจะทำให้เขายอมรับจากใจ” หม่าเซียวกล่าวพร้อมก้าวเดินไปข้างหน้า

“อาจเพราะนางเป็นบุตรสาวของท่านลุงหยวน ดังนั้น...” แม้กล่าวออกไปอย่างนั้น แต่ลึกๆ แล้วเฟิงเสวียนคุนก็ยังคล้อยตามหม่าเซียวไปกว่าครึ่ง

หม่าเซียวเลิกคิ้ว “หรือเจ้าไม่เชื่อข้า”

“ไม่ใช่ข้าไม่เชื่อเจ้า แต่ข่าวลือเรื่องคุณหนูเจ็ดผู้นั้นไม่มีใครในเมืองอู่โจวไม่เคยได้ยิน ท่านลุงหยวนเป็นคนรักหน้า หากเกิดมีคนพูดหนาหูกระทั่งกระทบต่อการค้า เรื่องนี้คงไม่ใช่แค่เสียหน้ากระมัง”

“ก็จริง ถึงอย่างนั้นข้าว่าก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ เจ้าลองคิดดูนะ ทายาทของท่านลุงหยวนมีใครบ้างที่สามารถรับช่วงต่อกิจการตระกูลหยวน คุณชายสี่เอาแต่เที่ยวเล่นวางท่าไปวันๆ เรื่องการค้าน่ะหรือ” หม่าเซียวส่ายหน้า

“ข้าว่าอะไรคือการคำนวณเขายังไม่รู้ความหมายเลยกระมัง คุณชายห้าปีนี้สิบสี่กลับยังไม่ประสา เที่ยวทุบตีบ่าวไพร่ทั้งนอกและในจวน ยังไม่นับว่าตอนนี้ก่อเรื่องจนขาหักและถูกกักบริเวณ ที่ยังพอเหลืออยู่และมีความเป็นไปได้ก็มีเพียงคุณหนูหก ข้าเคยพบนางเมื่อหลายปีก่อน คนนี้ไม่ใช่ดังนั้นตัดข้อนี้ไปได้เลย นอกเหนือจากนี้พวกนางก็ล้วนอายุน้อยไป ไม่ก็ไม่ประสีประสาทั้งสิ้น”

เฟิงเสวียนคุนจ้องหน้าสหายเขม็ง “เจ้าเป็นคนสอดรู้สอดเห็นเรื่องจวนตระกูลอื่นตั้งแต่เมื่อไร”

“เจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก ห้าตระกูลใหญ่ครอบครองกิจการหลักของเมืองอู่โจว หนึ่งปีฮ่องเต้มีรับสั่งให้เข้าเฝ้าครั้งหนึ่ง ทุกตระกูลต่อหน้าล้วนยิ้มแย้ม ลับหลังล้วนมีคมศาสตรา หากไม่รู้เขารู้เราเช่นนี้ก็มีแต่รอวันเพลี่ยงพล้ำ”

มองดูใบหน้าเรียบเฉยท่ามกลางสายตาจับจ้อง เฟิงเสวียนคุนได้แต่สงสัย สตรีเช่นไรจึงจะสามารถทำได้เช่นนาง ไร้ความรู้สึก ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มองทุกอย่างอย่างเฉยชา ราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นล้วนไม่อยู่ในสายตาของนาง

“หากเป็นคุณหนูเจ็ดตระกูลหยวนจริง เช่นนั้นก็แปลก...”

“ข้าก็ว่าแปลก” หม่าเซียวเห็นด้วย “หลายปีมานี้ไม่มีใครพบเห็นนาง ทั้งยังไม่มีข่าวคราวใดๆ นางไม่เคยปรากฎตัว ไม่เคยมีข่าวว่าออกนอกจวน ทั้งยังไม่เคยมีใครกล่าวถึง หากบอกว่านางเป็นอาวุธที่ท่านลุงหยวนซุกซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่าน ข้าก็เชื่อโดยไม่กังขา ทายาทตระกูลหยวนทุกคนห้าตระกูลล้วนเคยพบและรู้จัก แต่กับคุณหนูเจ็ดผู้นี้” หม่าเซียวส่ายหน้าให้เฟิงเสวียนคุนช้าๆ

“ยิ่งเพิ่งมาปรากฎตัวยามนี้ ช่วงที่สุขภาพของท่านลุงหยวน...” เฟิงเสวียนคุนมองไปยังหญิงสาวที่เดินออกไปจากหน้าร้านขายมีดสั้น

“เส้นทางนั้นตรงไปยังร้านแพรพรรณตระกูลหยวน”

“ไปดูเถิด”

“คราแรกมิใช่หาว่าข้าสอดรู้สอดเห็นเรื่องในจวนตระกูลอื่นหรือ ตอนนี้กลับสนใจขึ้นมาแล้ว?” หม่าเซียวอดไม่ได้ที่จะเย้าสหายรัก

“หุบปากแล้วเดินตามไปเงียบๆ” เฟิงเสวียนคุนถลึงตาใส่อีกฝ่าย

“คุนคุน วาจาเจ้านับวันยิ่งทำร้ายจิตใจผู้อื่น” หม่าเซียวแสร้งทำเสียงน้อยใจ

“นี่มันกลางถนน เจ้าจะเล่นงิ้วให้ผู้ใดดู” เฟิงเสวียนคุนได้แต่กลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่าย “จริงจังหน่อยได้หรือไม่”

“ข้าก็กำลังจริงจังนะ ยิ่งเป็นเรื่องที่จะช่วยโค่นพี่ชายเจ้า...” หม่าเซียวรีบเอามือปิดปากเมื่อเห็นสายตาดุดันของสหาย “ไม่พูดก็ได้ นางไปโน่นแล้วรีบตามเร็วเข้า”

เฟิงเสวียนคุนได้แต่หลับตายกมือกดขมับทั้งสองข้าง

สหายคนนี้อะไรก็ดีหมด เสียแต่ชอบเย้าแหย่ให้เขาโมโห หากยังปล่อยให้เล่นสนุกเช่นนี้ เกรงว่าสักวันเขาต้องถูกอีกฝ่ายยั่วโมโหจนตายเป็นแน่