บทที่ 8

หน้าร้านแพรพรรณตระกูลหยวนผู้คนเริ่มบางตา เนื่องจากเวลานี้ล่วงเข้าสู่ยามอู่[1]แล้ว แดดแรงมากอากาศก็เริ่มร้อน หยวนหรูมองไปยังฝั่งตรงกันข้าม

“มีเงินติดตัวมาหรือไม่”

“มีขอรับ”

“ไปนั่งที่นั่นได้หรือไม่” นางมองโจวเช่อพร้อมกับถามออกมาคล้ายลังเล สถานที่หรูหราที่นางชี้ไปนั้นตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านแพรพรรณ ‘หอฟางจื่อ’

“ที่นั่นมีอาหารขึ้นชื่อของเมืองอู่โจว คุณหนูอยากลองชิมย่อมได้ขอรับ” โจวเช่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม เข้าใจนัยที่นางสื่อออกมาในทันที “เมื่อก่อนไม่ค่อยมีเหตุผลให้ใช้จ่าย ส่วนใหญ่ก็จะซื้อปิ่นปักผมให้ซุนเอ๋อร์ มื้อนี้ข้าน้อยนับเป็นวาสนาที่ได้พาท่านมากินอาหารเลิศรส

หยวนหรูพยักหน้าพร้อมถอนหายใจ “เป็นถึงคุณหนูแต่เงินสักอีแปะติดตัวก็ไม่มี เฮ้อ น่าขายหน้าจริง”

โจวเช่อหัวเราะเสียงเบา “ไปกันเถิดขอรับ”

หอฟางจื่อขึ้นชื่อในเรื่องของอาหารเลิศรส ทั้งปลานึ่งบ๊วย เนื้อตุ๋นเห็ดหอม รวมไปถึงหน่อไม้ห้ารส ซึ่งทุกอย่างล้วนถูกปรุงขึ้นอย่างพิถีพิถัน

ด้านในค่อนข้างวุ่นวายเพราะคนเกือบเต็มร้าน ดังนั้นเมื่อเสี่ยวเอ้อบอกว่ามีเพียงชั้นสองที่มีที่ว่าง ซุนเอ๋อร์จึงหน้าเสีย

“คุณหนูข้าน้อยว่าเรากลับกันดีหรือไม่เจ้าคะ ที่นี่ราคาค่อนข้างแพง ยิ่งชั้นสองก็มีเพียงคุณชายตระกูลมั่งคั่งจึงสามารถจ่าย”

เห็นสีหน้าของซุนเอ๋อร์หยวนหรูพลันชะงัก เห็นชัดว่าที่นี่ราคาสูงจริง เพราะแม้แต่โจวเช่อเองก็มีท่าทีลังเล “เช่นนั้นก็ช่างเถิด เอาไว้วันหน้าเราค่อยกลับมาใหม่”

นางกล่าวอย่างแสนเสียดาย วันนี้ตั้งใจมาสังเกตการณ์ร้านแพรพรรณ พร้อมๆ กันนั้นก็หยั่งเชิงว่ามีคนคนของใครบ้างในตระกูลหยวนกำลังจับตามองนางอยู่ แต่เห็นชัดว่านางไม่ได้เตรียมตัวมาไม่ดีพอ

ขณะที่กำลังจะหมุนตัวเดินออกมา น้ำเสียงร่าเริงกลับดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างสูงของบุรุษสองคน “พี่โจว บังเอิญยิ่งนัก”

โจวเช่อเลิกคิ้วพร้อมกับก้าวมาบังหยวนหรูอย่างแนบเนียน “คารวะคุณชายหม่า คุณชายเฟิง”

หยวนหรูหรี่ดวงตาลงเล็กน้อย ในใจรู้สึกอยากรู้ว่าทายาทสองในสี่ตระกูลที่เหลือนั้นมีท่าทีเช่นไร ได้ยินโจวเช่อเคยบอกว่าตระกูลหม่าทางเหนือ เป็นเจ้าของร้านสมุนไพรและร้านหมอที่มีชื่อเสียง ส่วนตระกูลเฟิงนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะหนึ่งในเป้าหมายของโจวเช่ออยู่ที่นั่น ดังนั้นนางจึงรู้เรื่องราวของตระกูลเฟิงก่อนตระกูลอื่นๆ

เมื่อลอบมองพิจารณาคุณชายหม่า นางพลันขมวดคิ้วเพราะจำได้ทันทีว่าเขาคือ ‘เงา’ ซึ่งยืนอยู่บนระเบียงโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ย กระนั้นเมื่อละสายตามองไปยังอีกคน นางก็แทบสะดุ้งเพราะดวงตาของคุณชายเฟิงผู้นั้นเองก็จ้องเขม็งมาที่นางอย่างโจ่งแจ้ง

สีหน้าของหยวนหรูยังคงเรียบเฉย แม้เมื่อครู่เกือบเสียกิริยา ด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมองนางอย่างพิจารณาเช่นกัน

“พวกท่านกำลังจะกลับแล้วหรือ ข้ายังคิดว่าเพิ่งมา” หม่าเซียวแสร้งถาม พร้อมกับแสร้งมองไม่เห็นว่าสหายข้างๆ กำลังจ้องมองคุณหนูเจ็ดตระกูลหยวน โดยที่นางเองก็ไม่ได้มีท่าทีขัดเขิน

สหายของเขาผู้นี้นับว่าเป็นบุรุษซึ่งสตรีเมืองอู่โจวหมายปอง เพราะใบหน้าอันหล่อเหลาคมคาย รวมไปถึงฐานะที่เป็นถึงคุณชายเล็กตระกูลเฟิง ตระกูลใหญ่ซึ่งเรียกได้ว่ามั่งคั่งร่ำรวยที่สุด

ทว่าทั้งหมดนั้นกลับไร้ผลกับคุณหนูหยวน ผู้ซึ่งยังคงมีท่าทีนิ่งเฉยเย็นชา

“ท่านผู้นี้คือ...” หม่าเซียวผายมือไปด้านหลัง

เห็นชัดว่าอีกฝ่ายสงสัยในตัวนางจึงตามมา ทั้งที่โรงเตี๊ยมฟู่กุ้ยกับหอฟางจื่อห่างกันถึงสามแยก ดังนั้นเลี่ยงไปก็รังแต่จะน่าสงสัยมากขึ้น

“คุณชายหม่า ข้าไม่สะดวกแนะนำตัวในเวลานี้ ที่ออกมาเพราะอยากมาเดินดูรอบๆ ไม่ได้ขออนุญาตผู้อาวุโสในจวน ข้าขอร้องให้ท่านเห็นใจด้วย” นางกล่าวเสียงเรียบ

“เกรงใจไปแล้วๆ” เขาแสร้งมองไปยังฝั่งตรงข้าม “หรือว่าท่านมาเพียงเพราะต้องการแอบดูความเรียบร้อยของร้านแพรพรรณ” เขาแสร้งเลิกคิ้วคาดเดาก่อนใช้พัดปิดปากด้วยท่าทีมีพิรุธ

ท่าทีเช่นนั้นทำเอาหางคิ้วของหญิงสาวกระตุกคราหนึ่ง นางเพิ่งบอกเขาว่าไม่สะดวกแนะนำตัว แต่เขากลับเปิดโปงนางอ้อมๆ ว่าเขาล่วงรู้ฐานะของนางแล้ว

คนน่าโมโหผู้นี้นี่!!!

“อาเซียว เลิกเล่นได้แล้ว” เฟิงเสวียนคุนถอนหายใจ

“ขึ้นไปนั่งชั้นสองดีหรือไม่ อย่างไรก็มาแล้วอย่าให้เสียเที่ยวเลย ข้าเป็นเจ้ามือเองหากท่านไม่รังเกียจ อย่างไรเสียห้าตระกูลก็ยังต้องคบหา ถือเสียว่าทำความคุ้นเคยเอาไว้ เผื่อวันหน้าต้องพึ่งพาอาศัยกัน”

หยวนหรูหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้านิ่ง ท่าทางสุภาพรวมไปถึงใบหน้าสุขุมนั้น ทำให้นางสนใจในตัวเขายิ่ง คำพูดของเขาเมื่อครู่จะว่าแฝงนัยก็ไม่ใช่ จะว่าไม่มีอะไรก็ไม่เชิง กระนั้นดวงตาของเขากลับแสดงออกชัดถึงความจริงใจ

“เช่นนั้นรบกวนแล้ว” นางตัดสินใจตอบตกลงท่ามกลางความประหลาดใจของโจวเช่อ และความตื่นตะลึงของซุนเอ๋อร์

“คุณหนูเจ้าคะ จะดีหรือ” ซุนเอ๋อร์กระซิบเสียงเบา

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว”

นางปลอบสาวใช้ของตน พร้อมกับสบตากับโจวเช่อ จากนั้นมองหม่าเซียวเดินนำขึ้นไปยังชั้นสอง ตัวนางกับเฟิงเสวียนคุนนั้นเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกัน

[1] ช่วงเวลาสิบเอ็ดโมงถึงบ่ายโมง