บทที่ 9

คุณชายหม่าผู้นี้ใช้จ่ายอย่างมือเติบนัก เขาถึงกับเลือกห้องที่ดีที่สุด แพงที่สุด หรูหราสมกับฐานะทายาทตระกูลหม่าทางเหนือ

แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อก้าวเข้าไปในห้อง หยวนหรูพลันมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีขอบคุณ เพราะระเบียงห้องดังกล่าวนั้น ตรงกับหน้าร้านแพรพรรณตระกูลหยวนพอดิบพอดี

ลึกๆ แล้วทั้งสามต่างก็ใคร่ครวญในเรื่องที่ไม่ต่างกันนัก

ตระกูลเฟิง ตระกูลหม่า ตระกูลหยวน ทั้งสามตระกูลล้วนเป็นตระกูลใหญ่ ทายาทจากห้าตระกูลไม่ว่าจะอย่างไรในวันหน้าย่อมต้องมีช่วงเวลาไปมาหาสู่

การค้าขายไม่แยกหญิงชาย แต่แยกแยะที่ความสามารถและผลประโยชน์ซึ่งอาจมีร่วมกันในอนาคต หยวนหรูเองก็ไม่ใช่ไม่คิดเรื่องนี้ ดังนั้นจึงตัดสินใจตามคุณชายจากสองตระกูลขึ้นมายังชั้นสองของหอฟางจื่อ

ในวันหน้านางยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณชายทั้งสองหนึ่งคือคนตระกูลหม่า สองคือคนตระกูลเฟิง ตระกูลใหญ่ที่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องหาทางเข้าใกล้ นางรู้จักสนิทสนมกับคนทั้งสองในวันนี้ ไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นผลดีมากกว่าผลเสีย

ยิ่งคุณชายจากตระกูลเฟิงผู้นี้ นางก็ยิ่งต้องทำความรู้จักให้มาก เพราะหากจะหาทางเข้าใกล้ผู้นำตระกูลเฟิงคนปัจจุบัน กระทั่งสาวไปถึงตัวเจียงหง ทั้งนี้ก็เพื่อหาโอกาสให้โจวเช่อได้แก้แค้น จะอย่างไรคนผู้นี้ก็คือผู้ที่อาจช่วยนางได้

เสี่ยวเอ้อแยกโต๊ะให้กับโจวเช่อและซุนเอ๋อร์ต่างหาก ทั้งนี้ก็เพราะบ่าวไพร่กับคนคุ้มกัน ไม่อาจร่วมโต๊ะกับผู้เป็นนาย นี่คือเรื่องยึดถืออย่างเคร่งครัดในหมู่มวลชนชั้นกลางขึ้นไปถึงชนชั้นสูง

ในสมัยก่อนบรรดาพ่อค้าล้วนจัดอยู่ในชนชั้นต่ำ แต่ตอนนี้แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เรื่องนี้อาจเพราะฮ่องเต้แคว้นจ้าวทรงให้ความสำคัญต่อการค้ายิ่ง

ยังไม่ต้องพูดว่าห้าตระกูลได้รับตราพระราชทาน ทั้งยังได้รับอภิสิทธิ์มากมายจากราชสำนัก หรือบางครั้งยังได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวงอีกด้วย

“ไม่ต้องปรนนิบัติข้า ไปนั่งลงเถิด” นางส่ายหน้าให้ซุนเอ๋อร์ เมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับเข้ามานั่งข้างๆ ทั้งนี้ก็เพื่อปรนนิบัตินางกินข้าวอย่างที่สาวใช้ทุกคนสมควรทำ

กระนั้นสถานการณ์ตรงหน้านั้นแตกต่าง คุณชายทั้งสองต่างก็ไม่มีผู้ติดตาม นางจะให้สาวใช้มานั่งปรนนิบัติบนโต๊ะอาหาร ทั้งที่ทั้งสองไม่มีคนปรนนิบัติ เพียงแค่คิดนางก็รู้สึกอึดอัดแล้ว

“ข้าน้อยนามสั้นๆ ว่าเซียว ดูแล้วท่านน่าจะอายุน้อยกว่าเราสองคนอยู่ เรียกข้าว่าพี่เซียวก็ได้ ส่วนเขายามอยู่กันตามลำพังข้าเรียกเขาว่าคุนคุน นามของเขาคือเสวียนคุน” หม่าเซียวกล่าวแนะนำตัวเอง

“แต่ท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้แนะนำตัวเพียงเพื่อให้ท่านแนะนำตัว ในเมื่อท่านบอกกล่าวแล้วว่ายังไม่สะดวกแนะนำตัว ดังนั้นข้าย่อมไม่ถือโทษ”

“ขอบคุณคุณชายหม่า ...คุณชายเฟิงที่เข้าใจ”

นางยังคงเรียกทั้งสองอย่างสุภาพ จงใจเมินเฉยกับความสนิทสนมผ่านการเรียกขานที่เขาหยิบยื่น

อาหารเต็มโต๊ะรสชาติหรือก็ยิ่งเป็นหนึ่ง ถึงอย่างนั้นหยวนหรูกลับกินไปอย่างละไม่กี่คำ สายตาของนางเอาแต่เหลือบมองออกไปนอกระเบียง บางครั้งจับตาดูร้านแพรพรรณ บางครั้งมองผู้คนที่เดินสัญจรไปมาบนท้องถนน บางคราหันกลับมาสังเกตบุรุษสองคนที่นั่งยังฝั่งตรงข้าม

นานๆ ครั้งนางจะหันไปมองเฟิงเสวียนคุน กระทั่งพบว่าเขาเองก็จ้องตอบกลับมาเช่นกัน

เฮ้อ...เหนื่อยกว่าที่นางคาด

ความรู้สึกภายใต้ใบหน้าที่พยายามให้เรียบเฉยนะหรือ ...ราวกับนางกำลังหยั่งเชิงกับศัตรูในยามประมือกันก็ไม่ปาน ไม่ว่าหันกลับมาคราใด นางก็มักจะพบว่าบุรุษหล่อเหลาสองคนกำลังมองพิจารณานางอยู่

เฟิงเสวียนคุนผู้นี้ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ดวงตาสุขุมเยือกเย็น ดูแล้วหากกลายเป็นศัตรูนางคงต้องคิดหนัก

ยิ่งหม่าเซียวที่ดูเหมือนสนิทสนมกับอีกฝ่าย แม้ท่าทีเหลวไหลไร้สาระ แต่ลึกๆ กลับไม่อาจบอกได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“มากันแล้ว” อยู่ๆ หยวนหรูก็ยื่นมือไปยกชาขึ้นจิบ

ด้านหน้าหอฟางจื่อมีคนกลุ่มหนึ่งปรากฎตัวขึ้น สตรีที่เดินอยู่ด้านหน้าสุด มีสีหน้าถมึงทึงราวกับกำลังโกรธเคืองผู้ใดอยู่ ด้านหลังนางยังมีสาวใช้ และคนคุ้มกันสองสามคนติดตามมาด้วย

“อีกสักครู่หากเกิดเรื่องน่าขายหน้าขึ้น ขอท่านทั้งสองอภัยด้วย หากมีโอกาสอาหารมื้อนี้ข้าย่อมตอบแทน” นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มสุภาพรอยยิ้มแรกนับตั้งแต่พบกัน

หม่าเซียวลอบอุทานในใจ เขาได้แต่อ้าปากแล้วหันไปมองสหาย เฟิงเสวียนคุนยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย รอยยิ้มน้อยๆ นั้นเป็นคำตอบว่าเขารับรู้แล้วและจะไม่ถือสา

หยวนหรูหันไปมองยังซุนเอ๋อร์ที่นั่งหน้าขาวซีด “อยู่ใกล้ข้าไว้ ไม่ว่าใครกล่าวอะไรห้ามแยกจากข้า ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่พวกนางไม่กล้าทำอะไรแน่” ประโยคหลังนางหันไปบอกโจวเช่อ“ไม่ว่าอย่างไรห้ามลงมือเด็ดขาด”

“ข้าน้อยรับทราบ” โจวเช่อค้อมศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้

หม่าเซียวเลิกคิ้วมองราวกำลังสับสน

เฟิงเสวียนคุนยิ้มน้อยๆ ราวกำลังรอชมเรื่องสนุก เขาวางตะเกียบและยกชาขึ้นจิบ จากนั้นหมุนกายเล็กน้อยเพื่อหันหน้าไปทางประตู

ประตูถูกเปิดพรวดออก ผู้มาก็คือนางหวังซึ่งเป็นบ่าวคนสนิทของหยวนฮูหยิน “คุณหนูเจ็ด ข้าได้รับคำสั่งจากฮูหยินให้มาพาท่านกลับ...”

พรวดพราดเข้ามาคือความผิดแรก เปิดปากโดยไม่มองผู้ที่นั่งอยู่ในห้อง คือความผิดพลาดที่ไม่อาจอภัยข้อที่สอง และนั่นทำเอานางหวังทำหน้าไม่ถูก

ก่อนหน้านี้บ่าวไพร่คนหนึ่งที่ทำงานใกล้กับประตูหลังไปกระซิบบอกนาง ส่วนอีกคนแอบตามหยวนหรูมาติดๆ ส่วนนางหวังก็แจ้งให้หยวนฮูหยินทราบว่าคุณหนูเจ็ดแอบหนีออกมากับสาวใช้

นางได้รับคำสั่งให้พาคุณหนูเจ็ดกลับไป แต่ไม่คาดว่าอีกฝ่ายที่ไม่เคยย่างเท้าออกจากจวน กลับมานั่งอยู่บนชั้นสองหอฟางจื่อที่ราคาสูงลิบกับบุรุษถึงสองคน