บทที่ 10

“ตระกูลหยวนทำให้ข้าเปิดหูเปิดตาแล้ว ไม่บอกกล่าวกลับเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา ไม่ทันมองให้ดีทั้งยังไม่ขออนุญาตกลับเปิดปาก คุณหนูไม่ทราบว่าผู้อาวุโสท่านนี้คือผู้ใดและมีหน้าที่ใดในตระกูลหยวนหรือ” หม่าเซียวกล่าวเสียงเรียบ

“ขออภัยคุณชายหม่า นางเป็นเพียงบ่าวของท่านแม่เท่านั้น” นางกับหม่าเซียวเล่นงิ้วโรงหนึ่งเข้ากันราวกับนัดแนะ“เสียมารยาทแล้ว ช่างน่าขายหน้ายิ่ง กลับไปข้าจะให้ท่านแม่ลงโทษนางอย่างเหมาะสม หวังว่าท่านจะไม่ขุ่นเคือง”

“ไม่ถือๆ เห็นแก่หน้าท่าน วันนี้ข้าจะแสร้งทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกัน”

“ท่านแอบหนีออกมาเช่นนี้จะถูกลงโทษหรือไม่ อย่างไรให้ข้ากับอาเซียวไปส่งที่จวน จะได้ไปขอร้องหยวนฮูหยินไม่ให้เอาผิดท่าน อย่างไรเสียก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย”

“ขอบคุณคุณชายเฟิง แต่เรื่องนี้ข้าทำผิดจริง เพราะอยากออกมาเปิดหูเปิดตา จะถูกลงโทษย่อมสมควรแล้ว วันนี้คงต้องกล่าวลา วันหน้าค่อยชดเชยให้ท่านทั้งสอง เรื่องที่คนตระกูลหยวนเสียมารยาทในวันนี้”

นางกล่าวจบก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่มองสีหน้าขาวซีดของนางหวัง เนื่องจากเพิ่งสังเกตว่าบุรุษทั้งสองคนนั้น แท้ที่จริงก็คือคุณชายจากสองตระกูลใหญ่

นางพรวดพราดเข้ามานับเป็นเรื่องเสียมารยาทยิ่ง หากเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงนายท่าน นางไม่ถูกโบยตีก็คงถูกขายออกนอกจวนแน่นอน!!!

เหลือยสายตามองคนที่ทำหน้าที่สะกดรอยตามมา นางหวังได้แต่ถลึงตาใส่อีกฝ่าย นัยว่าคงไม่กล้าเข้าใกล้หอฟางจื่อ ดังนั้นจึงไม่เห็นว่าเฟิงเสวียนคุนและหม่าเซียวอยู่กับหยวนหรูด้วย

“ข้ากินไม่ลงแล้ว ลงไปส่งท่านข้างล่างก็แล้วกัน” หม่าเซียวกล่าวเสียงเรียบ รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปตั้งนานแล้ว

“พี่ซุนเอ๋อร์มาพยุงข้าเถิด”

ซุนเอ๋อร์รีบทำตามทันทีไม่กล้าอิดออด

ชั่วขณะที่เดินผ่านนางหวัง หยวนหรูตวัดสายตาดุดันเย็นชามองอีกฝ่าย กระทั่งนางหวังตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก สายตาเช่นนี้ราวกับตรึงร่างของนางหวังเอาไว้กับที่ เพราะไม่คาดว่าคุณหนูเจ็ดที่นางเคยหาเรื่องกลั่นแกล้งทุบตี จะกลับกลายเป็นคนละคนกันเช่นในวันนี้

ทั้งท่าทาง ดวงตา คำพูด รวมไปถึงนิสัยใจคอ เด็กสาวตรงหน้าไหนเลยจะคล้ายคุณหนูเจ็ดผู้อ่อนแอคนเดิมอีก

เมื่อครู่นางใช่ตาฝาดไปหรือไม่ เด็กคนนั้นที่ตัวสั่นงันงกไม่กล้าสบตาผู้ใด กลับกลายเป็นคนเย็นชา และสามารถเชือดเฉือนผู้คน เพียงแค่ปรายตามองมาเท่านั้น!!!

มองสบตาคุณหนูเจ็ดที่เดินออกมาจากห้อง คนของตระกูลหยวนต่างก็หลีกทางให้ ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวเป็นการล่วงเกิน ทั้งที่ขามานั้นพวกเขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสนุก หลังจินตนาการว่าจัดการคุณหนูเจ็ดกับซุนเอ๋อร์อย่างไรดี ตอนนี้แม้แต่ความคิดที่จะแตะต้องอีกฝ่ายก็ไม่กล้าแม้แต่น้อย

“อะไรกัน” หม่าเซียวยังไม่ยอมหยุด “พวกเจ้ารู้ว่าคุณแอบหนีออกมาเที่ยว พาคนมารับตั้งมากมาย แต่กลับไม่นำรถม้าหรือเกี้ยวมารับหรือ” หม่าเซียวมองไปรอบๆ คิ้วเข้มขมวดลงราวไม่พอใจ

“ข้าจะให้รถม้าไปส่งท่านก็แล้วกัน รอครู่เดียว” เฟิงเสวียนคุนและหม่าเซียวคนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับ ราวกับงิ้วเรื่องนี้เป็นเรื่องน่าสนุกสำหรับพวกเขา

หยวนหรูเองก็ปล่อยให้คนทั้งสองเล่นกันให้พอ เพราะอย่างไรเสียครั้งนี้ก็นับว่านางติดหนี้น้ำใจพวกเขาสองคนแล้ว ฐานะที่นางไม่เปิดเผย แม้ตระหนักว่าทั้งสองล่วงรู้ บัดนี้มาถูกเปิดโปงโดยนางหวัง เช่นนี้แล้วมิสู้ยอมรับออกมาเลยยังดีกว่า

รถม้าของเฟิงเสวียนคุนจอดรออยู่ไม่ไกล เมื่อเขาส่งสัญญาณก็วิ่งเข้ามาจอด “ไปส่งคุณหนูหยวนกลับจวน จากนั้นวนกลับมารับข้าที่หน้าโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ย”

“ขอรับ”

“หยวนหรูขอบคุณคุณชายทั้งสอง วันนี้ข้าต้องขอลา” นางกล่าวพร้อมบอกชื่อแซ่ออกมาชัดเจน

หม่าเซียวโบกมือให้นางด้วยรอยยิ้ม “ไว้พบกันใหม่ วันหน้าข้าต้องไปเยี่ยมเจ้าที่จวนแน่นอน”

เฟิงเสวียนคุนเกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เพราะขณะที่พูดสายตาของสหายกลับมองไปยังนางหวัง “วันหน้าค่อยหาโอกาสไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า รวมไปถึงท่านลุงกับท่านป้า”

หยวนหรูค้อมศีรษะให้เขาจากนั้นซุนเอ๋อร์ก็พยุงนางขึ้นรถม้า เสียงเฟิงเสวียนคุนยังดังขึ้น ทำให้หญิงสาวที่เพิ่งก้าวขึ้นรถม้าชะงัก

“ด้านข้างที่นั่งบนรถม้ามีชาอุ่นๆ เจ้าก็เข้าไปรินให้คุณหนูเจ็ดเถิด เมื่อครู่นายของเจ้ากินเนื้อตุ๋นเข้าไปไม่น้อย ระหว่างทางคงกระหายเป็นแน่”

ความหมายคือให้ซุนเอ๋อร์เข้าไปนั่งในรถม้ากับหยวนหรูนั่นเอง หยวนหรูยิ้มขอบคุณเขาจากใจ จากนั้นเดินเข้าไปนั่งในรถม้า

มองดูขบวนรถม้าและคนจากตระกูลหยวนจากไป หม่าเซียวยกมือหนึ่งกุมหน้าอก ส่วนมืออีกข้างยื่นไปด้านหน้าซึ่งเป็นทิศทางที่รถม้าวิ่งจากไป

“คนงาม รอยยิ้มนั้นเหตุใดไม่ใช่เพื่อข้า”

เฟิงเสวียนคุนถอนหายใจ “ยังไม่เลิกเล่นอีกหรือ”

“ผ่อนคลายเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น รอยยิ้มของนางเมื่อครู่เจ้าก็เห็นแล้ว โฉมสะคราญวัยแรกแย้มที่แม้ไม่ปรุงแต่งใดๆ หน้าตาเรียบเฉยดวงตาเย็นชาว่าน่ามองแล้ว รอยยิ้มเมื่อครู่ของนางอาจมีบุรุษนับไม่ถ้วนยอมตายเพื่อให้ได้ยล ตอนนี้น่าจะสิบสี่ย่างสิบห้า หากหลังปักปิ่นความงามจะยิ่งเปล่งประกาย...”

“หม่าเซียว เจ้าเลิกเหลวไหลได้แล้ว”

“แค่อยากให้หัวใจเคร่งเครียดได้ผ่อนคลายเท่านั้นเอง เจ้าไม่รู้สึกอัดอึดหรือ...เมื่อครู่” หม่าเซียวส่ายหน้า “คุณหนูเจ็ดผู้นี้คืออาวุธลับของท่านลุงหยวนจริงดังคาด เจ้าไม่เห็นท่าทางบ่าวไพร่ตระกูลหยวนเมื่อครู่หรือ เหมือนพวกเขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก”

“หรือไม่พวกเขาก็ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องไม่คาดฝัน เจ้าว่า...ท่าทางของบ่าวนางนั้นตอนมาถึง กับหลังจากที่เห็นท่าทีของคุณหนูเจ็ดดูน่าสงสัยหรือไม่”

หม่าเซียวพยักหน้า “ยังต้องถามอีกหรือ เห็นชัดว่าอ้าปากค้างตกใจจนลืมจุดประสงค์การมาไปแล้วกระมัง ไม่นับรวมเรื่องที่มาเห็นคุณหนูเจ็ดอยู่กับท่านและข้า ยังมี...ผู้คุ้มกันโจว เจ้าเห็นหรือไม่”

เฟิงเสวียนคุนพยักหน้า “ท่าทีนอบน้อมนั้นมากกว่าที่เขาแสดงออกกับท่านลุงหยวนมาก”

“ไม่ใช่แค่มาก แต่ต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาที่ดูเย่อหยิ่งและเย็นชาเหตุใดยอมสยบให้เด็กสาววัยสิบสี่ เรื่องนี้คิดอย่างไรก็ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”