ตอนที่ 6 เมียคนใหม่

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มของใครบางคนดังมาจากฝั่ง กลิ่นแก้วก็รีบยกมือขึ้นมาปกปิดตรงบริเวณเนินอก จ้องมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังยืนซุ่มอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ให้ชัด ๆ และแน่นอนว่าเธอไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยรู้จักมาก่อน

“นะ...นายเป็นใคร มาทำอะไรตรงนี้”

“ข้าชื่อผา เป็นเพื่อนกับจันทร์ไง” ชายหนุ่มตอบกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูท่าทางเป็นมิตรกว่าคนที่ชื่อเสือกล้าตั้งเยอะ กลิ่นแก้วคิดในใจ

“เพื่อน? เราเป็นเพื่อนกันงั้นเหรอ”

“ใช่จ้ะ”

“ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ แต่ตอนนี้นายช่วยไปที่อื่นก่อนได้ไหม ฉันกำลังอาบน้ำอยู่”

“ได้จ้ะได้ งั้นข้าไปแล้วนะ เอาไว้วันหลังเราค่อยคุยกันนะ”

นายผาส่งยิ้มให้แล้วเดินหายเข้าไปในป่า กลิ่นแก้วมองตามหลังไปจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่กลับมาแล้ว จึงถอนหายใจแล้วลดมือลง

แกร็ก!

เสียงเหมือนคนกำลังเหยียบกิ่งไม้แห้งดังขึ้นอีกครั้ง เธอหันขวับไปยังต้นเสียงแล้ว แล้วตะโกนไปว่า...

“ใครน่ะ! นายผาหรือว่าแกละ”

“ข้าเอง”

คนที่ซ่อนตัวอยู่เดินออกมาจากหลังต้นไม้ ยืนกอดอกทำหน้าถมึงทึงราวกับเธอทำอะไรผิดมาซะอย่างนั้น

“นายกล้า!”

“ข้าเอง นึกว่าใครงั้นรึ หรือนึกว่าเป็นไอ้ผา จำผัวตัวเองไม่ได้แต่จำไอ้ผาได้ สรุปว่าเอ็งจำได้หรือไม่ได้กันแน่” เสือกล้ากล่าวเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาคมมีประกายแห่งความหึงหวงฉายออกมาอย่างชัดแจ้ง

“ใช่! ก็นายกล้าเป็นเพื่อนฉันนี่นา ทำไมจะจำไม่ได้” เธอตอบออกไปอย่างเต็มเสียง เพราะมั่นใจว่านายผาน่าจะเป็นเพื่อนจริง ๆ และน่าจะเป็นคนดีด้วย แตกต่างจากคนที่อ้างตัวว่าเป็นผัว แม้จะหล่อมากก็ตามเถอะ แต่หน้าโหดชะมัด

“ถ้าอย่างนั้นเอ็งควรจะจำให้ขึ้นใจ ว่าหากทำให้ข้าโมโหมันจะเกิดอะไรขึ้น” คนพูดถอดเสื้อทิ้งลงบนโขดหิน แล้วทำท่าจะเดินลงมาในลำธาร

“ว้ายย!!! นายจะทำอะไร ยะ...อย่าลงมานะฉันกำลังอาบน้ำอยู่” กลิ่นจันทร์นึกโทษตัวเองที่ไปต่อปากต่อคำกับนายนั่น เธอรีบกระโจมอกเดินขึ้นจากน้ำโดยเร็ว ทว่ากลับไม่ทันการณ์เสียแล้วเพราะเสือกล้าได้ลงมาขวางทางเอาไว้

“จะไปไหน”

“ฉันอาบเสร็จแล้วจะขึ้นฝั่ง”

“ไม่ให้ขึ้น ข้าก็อยากจะอาบเหมือนกัน แต่ก่อนข้ากับเอ็งมาอาบน้ำที่นี่ด้วยกันบ่อย ๆ จำไม่ได้รึ”

“จำไม่ได้”

“งั้นข้าจะเตือนความจำให้เอ็งเอง”

“ว้าย!!!”

ร่างอรชรถูกกอดรัดฟัดเหวี่ยงลงไปในน้ำ เขาส่งสายตาคมจ้องมองมาด้วยความเสน่หา นัยน์ตาคมสีดำขลับกำลังร่ายมนตร์สะกดให้เธอนิ่งงัน มือหนาข้างหนึ่งเลื้อยขึ้นมาสัมผัสที่แก้มขาวเนียน เกลี่ยไรผมออกให้ จู่ ๆ ภาพในอดีตระหว่างเสือกล้าและกลิ่นจันทร์ก็ฉายวาบในหัวเธอ เหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นที่นี่ คล้ายกันเหลือเกิน คล้ายกับสถานการณ์ในตอนนี้

“ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน แต่เอ็งยังคงสวยที่สุดในสายตาข้า ไม่ว่าตอนนี้เอ็งจะจำข้าได้หรือไม่ แต่ข้าไม่มีวันลืมเรื่องราวระหว่างเรา และโปรดจำเอาไว้ว่าหากข้าโมโหเพราะเอ็ง จะโดนลงโทษด้วยวิธีนี้” เขากล่าวด้วยโทนเสียงนุ่มละมุนหู ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ริมฝีปากเป็นกระจับถูกรุกรานด้วยรสจูบอันเร่าร้อน ผิวกายขาวเนียนถูกลูบไล้ด้วยมือหนาที่สากราวกับหิน

“อืม...”

กลิ่นแก้วครางฮือในลำคอราวกับถูกเขาสะกดด้วยอาคมอะไรบางอย่าง เธอไม่ตอบโต้ใด ๆ ปล่อยให้เขารุกรานด้วยริมฝีปากร้อนอย่างสำราญใจ เปลือกตาสวยปิดลงช้า ๆ รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตอนนี้ผ้าถุงที่รัดบริเวณอกได้หลุดลงไปในมวลน้ำเสียแล้ว

“พี่กล้าเป็นของเอ็งแล้วนะกลิ่นแก้ว”

เสียงหวานของใครบางคนดังแว่วเข้ามาในหู ฉุดให้กลิ่นแก้วได้สติ เธอลืมตาแล้วผละใบหน้าออกห่าง ผลักอกแกร่งแรง ๆ จนทั้งสองห่างกันมากขึ้น

“นะ...นายจะทำบ้าอะไร”

“ก็ข้าจะอาบน้ำกับเมียข้ามันผิดด้วยรึ” เขายิ้มอย่างน่าหมั่นไส้ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นเหนือน้ำโดยมีผ้าถุงสีดำอยู่ในมือด้วย

“เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ ไอ้บ้า! ไอ้คนลามก!” เธอตะเบ็งเสียงพลางเอามือปิดเนินอกไว้ แม้มันจะไม่มิดก็ตามที

“ถ้าแน่จริงเอ็งก็ขึ้นไปทั้งอย่างนั้นสิ คนทั้งหมู่บ้านจะได้รู้ว่าเอ็งทำผิดผีอย่างที่ถูกกล่าวหาจริง ๆ มาอาบน้ำเป็นเพื่อนข้าซะดี ๆ ไม่เช่นนั้นจะไม่ได้มันคืนไป”

“นายนี่มัน!” เธอโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ จึงวักน้ำใส่หน้าเขาเพื่อระบายความโมโห

“อยากเล่นอย่างนี้ก็ไม่บอกข้า นี่แหนะ ๆ” เสือกล้ารู้สึกสนุกเสียมากกว่า จึงทำอย่างนั้นคืนบ้าง เขาหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปรั้งมือเธอดึงตัวเข้ามากอดไว้อย่างแนบแน่น จนก้อนเนื้อทั้งสองบดเบียดเสียดสีกับแผงอกกำยำ ทำให้ใบหน้าสวยของกลิ่นแก้วขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอก้มหน้างุดไม่อาจสบสายตาคมคู่นั้นได้

“รู้ไหมว่าข้ารู้สึกเหมือนได้เมียคนใหม่ ไม่ว่าเอ็งจะเป็นใคร จะจำเรื่องของเราได้หรือไม่ แต่ข้าจะรักเอ็งเหมือนเดิมไม่มีวันเปลี่ยนแปลง” เขาว่าแล้วโน้มใบหน้าเข้ามาประกบจูบอย่างเนิบนาบ มันเป็นจูบที่สุดแสนจะละมุนเหลือเกิน จนกลิ่นแก้วไม่อาจปฏิเสธความหวามไหวนี้ได้เลยแม้แต่น้อย