บทที่1

เมื่อสั่งการลูกน้องให้เฝ้าหน้าประตูของเพียงฟ้าแล้ว ชายหนุ่มกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ร่วมฉลองกับเพื่อน ๆ ที่มายินดีความสำเร็จของตัวเอง เพียงพักเดียวเลขาเดินเข้ามาหากระซิบเบา ๆ ว่าแขกคนสำคัญต้องการเจอเขา ราชันย์จึงลุกขึ้นจากเก้าอี้และแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อน

"นิสานัดคนสำคัญไว้ให้กับคุณแล้วอยู่ในห้องด้านในนะคะ นิสารออยู่ข้างนอกนะคะ ไม่อยากเข้าไปกวนคุณทั้งสองคนคุยธุรกิจกัน"

นิสาส่งยิ้มแสดงท่าทีให้เกียรติราชันย์ นิสัยบุคลิกที่ดูดีดูสง่าจนชายหนุ่มรู้สึกชอบนิสัยนั้น ในขณะที่เธอหันหลัง ราชันย์จับมือของนิสาเอาไว้ สายตาของทั้งคู่จ้องมองกันดั่งกับคู่รักในวัยเยาว์ นิสาคลี่ยิ้มหวาน เธอชอบราชันย์ไม่น้อย ส่วนตัวของราชันย์เพิ่งจะรู้จักกับนิสาได้ไม่นาน แต่ก็รู้ว่าตัวเองรู้สึกดีต่อผู้หญิงคนนี้ นิสาเป็นผู้หญิงที่สวย ฐานะก็รวย คุณพ่อคุณแม่ของเธอมีเชื้อสายราชวงศ์ ยากที่จะหาผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่างแบบนี้

"ขอโทษครับ ผมแค่จะบอกว่าขอบคุณนิสามาก ๆ เลยที่จัดการอะไรให้หลาย ๆ อย่างทั้งยังช่วยนัดคุณวิลเลี่ยมให้ด้วย พรุ่งนี้ถ้าไม่รังเกียจผมขออนุญาตเลี้ยงข้าวคุณนิสาได้ไหม"

นิสาเธอยิ้มให้กับราชันย์และพยักหน้าเธอยังคงแสดงมารยาทดีค่อย ๆ ดึงมือออกจากมือของราชันย์ เสือสาวตัวน้อยไม่แสดงบทร้ายให้กับราชันย์เห็นมีเพียงแต่ความอ่อนหวานให้เป็นเสือสาวที่นุ่มนวล

หลังจากที่นิสาหันหลัง เดินตรงมาห้องของเพียงฟ้าที่ราชันย์นั้นขังเธอเอาไว้ด้านหน้าห้อง มีบอดี้การ์ดชายชุดดำยืนขวางอยู่

"เดี๋ยวน้องมานี่หน่อย"

ช่วงจังหวะนั้นพนักงานเสิร์ฟที่เตรียมเสิร์ฟน้ำและเหล้าเบียร์เดินเข้ามาพอดี นิสาจึงจับแขนของเขาดึงไปหลบมุมก่อนที่จะยื่นยาบางอย่างให้กับพนักงานคนนั้นได้ใส่ไว้ในแก้ว

"เรื่องนี้จะไม่แพร่งพรายไปไหน ใช่ไหมไหนลองพูดตามฉันซิ" เงินแบงก์พันปึกหนึ่งจำนวนประมาณยี่สิบกว่าใบถูกยื่นใส่มืออีกฝ่าย พนักงานเสิร์ฟยิ้มและพยักหน้าเขาทำตามที่นิสาบอก ถือแก้วน้ำส้มในถาดพุ่งตรงไปยังที่หน้าประตู แต่ชายชุดดำที่ดูแลความปลอดภัยยกมือขวางเอาไว้

"คุณราชันย์ให้เอาน้ำมาให้กับคุณเพียงฟ้า"

ชายชุดดำทั้งสองคนพยักหน้า เปิดทางให้กับพนักงานเสิร์ฟเข้าไปในห้องอย่างง่ายดาย เมื่อเขาเอ่ยชื่อถึงคุณราชันย์

เมื่อประตูเปิด เพียงฟ้าผู้ถูกบังคับขังไว้ แสดงความดีใจอย่างมากเตรียมที่จะพุ่งออกมาจากห้อง แต่ต้องหยุดชะงักตรงที่พนักงานเสิร์ฟอยู่ด้านหน้าประตู ทั้งในถาดยังมีแก้วน้ำส้มมาด้วย

"คุณเพียงฟ้าใช่ไหมครับ คุณราชันย์สั่งให้เอาน้ำส้มมาให้คุณเพียงฟ้าดื่มก่อน อีกครึ่งชั่วโมงคุณราชันย์คุยงานเสร็จจะกลับเข้ามาในห้องและได้กำชับไว้ว่าต้องดื่มน้ำส้มให้หมดแก้ว"

ถ้อยคำอธิบายที่มากกว่าปกติ แต่เพียงฟ้ากลับยิ้มกว้างเพียงแค่คิดว่าชายหนุ่มที่เธอรักมาตลอด เขาใส่ใจเธอ ให้พนักงานเอาน้ำส้มมาให้ถึงห้อง ทั้งยังบอกว่าจะกลับมาอีกครึ่งชั่วโมง ทำให้เพียงฟ้าหยิบแก้วน้ำส้มจากพนักงานเสิร์ฟอย่างไม่ลังเลใจ

"ขอบคุณค่ะ" พนักงานเสิร์ฟรีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวนั่งลงที่เตียง ในมือยังคงถือแก้วน้ำส้ม สายตาคู่น้อยจ้องมองสิ่งที่ได้รับด้วยความดีใจ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม ในใจนึกถึงราชันย์ เขาตั้งใจให้คนเอาน้ำส้มมาให้ และบอกว่าจะมาถึงที่นี่อีกครึ่งชั่วโมงแสดงว่าเขาต้องรู้สึกดีกับเธอแล้วแน่ ๆ

“ฉันรักคุณนะคะ”

พวงแก้มอิ่มแดงระเรื่อ ความรู้สึกปีติสุขล้นออก เอ่ยพูดกับตัวเองเบา ๆ แก้วน้ำส้มในมือค่อย ๆ สัมผัสกับริมฝีปากก่อนจะที่จะถูกกระดกดื่มจนหมดแก้ว

"ความรักมันคงต้องหวานเหมือนกับน้ำส้มในแก้วนี้แน่ ๆ"

เพียงฟ้ายิ้มดีใจ ถือแก้วเปล่าในมือ ก่อนที่ชั่วครู่หนึ่งมือเล็กสั่นเครือ สายตาเริ่มพร่ามัว น้ำส้มหวานจริงแต่รู้สึกชาปาก เหมือนดั่งว่ามีอะไรปนเปื้อนแปลกปลอม อาการเคลิบเคลิ้มวิงเวียนศีรษะเริ่มเกิดขึ้น

เพล้ง!!!

แก้วน้ำส้มในมือร่วงหล่นลงพื้นไม้ ภายในร่างกายมีความรู้สึกผิดแปลก พลุ่งพล่าน ร้อนระอุ เพียงฟ้าเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข เธอเอนหลังลงนอนไปกับหมอน ลูบไล้ผิวกายของตัวเอง ขาที่ดิ้นพล่านเริ่มเสียดสีและถูกันไปมา

"ทำไมมันร้อนขนาดนี้" ใบหน้าของเพียงฟ้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมากมายผุดขึ้นออกมา ร่างกายที่ร้อนไปทั่วพยายามปัดและดึงเสื้อผ้าของตัวเองออก ดั่งกับคนไร้สติที่พยายามควบคุมอารมณ์ไว้

"ใคร ใครเป็นคนทำร้ายฉัน!"

เพียงฟ้ารู้ตัวแล้วว่าถูกวางยาในน้ำส้ม ถึงแม้ว่าจะรู้ตัว ยังพอมีสติ แต่เธอไม่สามารถควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นได้ คนตัวเล็กที่ทุกข์ทรมานอยู่บนเตียงกับร่างกายที่กระสับกระส่าย

"ราชันย์ช่วยฉันด้วย"

สองมือขยุ้มเสื้อชุดเดรสราคาแพงถูไปมาจนแถบหลุดออกจากร่าง เผยบราลูกไม้ราคาแพง ร่างกายที่เหมือนต้องการถอดเสื้อผ้าปกคลุมออกให้หมดเพราะความร้อนระอุที่แผดเผา

เพียงฟ้าพยายามดึงสติของตัวเองเอาไว้อย่างเต็มที่ รีบลงจากเตียง จ้ำเท้าเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความทุกข์ทรมานจากฤทธิ์ยา เธออยากหายและผ่านพ้นมันไปให้ได้ จึงรีบก้าวไปในอ่างอาบน้ำ เปิดฝักบัวราดตัวเอง ให้สายน้ำเย็นไหลรินลงมาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

"ราชันย์ ฉันรอคุณอยู่เมื่อไรคุณจะมา"

ในใจของเพียงฟ้าภาวนาขอให้ชายหนุ่มกลับมาเร็ว ๆ เธอไม่รู้ว่านี่คือแผนการของคนอื่นหรือว่าเป็นราชันย์เองที่ส่งน้ำส้มอันตรายมาให้กันแน่ ความร้อนรุ่มทำให้หญิงสาวคิดไปต่าง ๆ นานา เพราะนับตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกัน ราชันย์ไม่เคยแตะต้องเธอเลย ทำไมถึงจะมาวางยาสกปรกกับเธอได้ เพียงฟ้ารู้ดีว่านิสัยตัวเองไม่ได้ดี ยิ่งวันนี้เธอฉีกหน้านิสาประจานกลางงานเลี้ยงที่มีสมัครพรรคพวกของแม่นั่น จึงเดาไม่ถูกว่าใครเป็นคนทำ

เสียงประตูเปิด เพียงฟ้าลุกขึ้น ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่เปียกปอนร่างกายที่เสื้อผ้าแนบเนื้อ หลุดลุ่ย เผยให้เห็นชั้นในบางส่วน เธอต้องการให้พิษยาหมดไป แต่พอออกมาจากห้องน้ำเพียงฟ้าหยุดชะงักงัน เมื่อคนที่เข้ามาไม่ใช่ราชันย์ กลับเป็นผู้ชายคนอื่น สายตาคู่นั้นฉายความหื่นกามชัดเจน เดินตรงเข้ามาหา

"แกเป็นใครออกไปเดี๋ยวนี้นะ" ผู้ชายที่ดูหื่นกามยกมือลูบเคราของตัวเองสายตาจับจ้องไปยังเรือนร่างบางที่สภาพยามนี้ดูเซ็กซี่และยั่วยวน

"ช่วย อื้อ ชะช่วย"

อารมณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้ ฤทธิ์ยาเริ่มออกฤทธิ์แรงขึ้น เพียงฟ้าพยายามร้องเรียกให้คนช่วยแต่ถูกผู้ชายคนนั้นสวมกอด ทั้งยังพยายามจู่โจมเธอ จนล้มไปนอนหงายราบไปกับเตียง

"ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยด้วย" ถึงจะถูกฤทธิ์ยาจนร้อนไปทั้งตัว แต่สมองไม่ยอมแพ้ ร้องเรียกให้คนช่วยถึงแม้ว่าจะเป็นนาทีสุดท้ายก่อนที่จะเสียตัวให้กับผู้ชายที่ไม่รู้จักก็ตาม

“ช่วยด้วย ราชันย์ช่วยฉันด้วย”

เสียงสุดท้ายที่เธอร้องขอความช่วยเหลือ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป หลังจากนั้นเธอก็ไม่รู้สติอีกเลย