ตอนที่1:ถูกบังคับ

ช่อชมพู สาวสวยวัยยี่สิบห้าปี เธอเป็นลูกคุณหนูไฮโซมาตลอด ในวงสังคมไฮโซ ไม่มีใครไม่รู้จัก แต่ในวันนี้เธอกำลังกลายเป็นคุณหนูตกยากเมื่อวันหนึ่งคุณพ่อของเธอ คุณชาญชัย ริมปัฐ เจ้าของกิจการใหญ่โตเรียกทั้งเธอและคุณแม่มาฟังเรื่องหนี้สินในบ้านตอนนี้ที่กำลังย่ำแย่เต็มทน

"อ้าว...มาพร้อมกันแล้วใช่ไหม"

เสียงทรงอำนาจของคุณชาญชัยไม่เคยเปลี่ยน เขาทำให้คนในบ้านเกรงกลัวได้ทุกคน แม้แต่แม่ของเธอเอง ที่คอยเดินตามพ่อมาตลอด แม้พ่อเธอจะมีเมียน้อยสักกี่คนก็ตาม แต่ที่เห็นจะไม่กลัวคือช่อชมพูลูกสาวเพียงคนเดียวของคุณชาญชัยที่เธอขีดชีวิตของตัวเอง คอยขัดพ่อเธอมาตลอดถ้าเห็นว่าล้ำเส้นในชีวิตของเธอเกินไป

"คะคุณพ่อ เรียกพวกเรามานี่คือ..."

ช่อชมพูเอ่ยถามคุณชาญชัยด้วยความสงสัย ปกติพ่อของเธอแทบจะไม่อยู่บ้านเสียด้วยซ้ำ เพราะเขามีหลายบ้านตามประสานักธุรกิจชื่อดังในประเทศคนหนึ่งที่มีเมียเยอะจนจำแทบไม่ได้

"อืม...แกก็ตั้งใจฟังด้วย หมดเวลาที่แกจะโฉบไปโฉบมาใช้ตังส์เป็นเบี้ยแล้ว คือตอนนี้บ้านเราสภาพใกล้วิกฤตเต็มทีเพราะหมุนเงินไม่ทัน"

"หมายความว่าไงคะพ่อ หมุนเงินไม่ทัน ก็ในเมื่อแต่ละปีกำไรไม่ใช่น้อยไม่ใช่เหรอคะ"

"แกจะไปรู้อะไร ฉันเอาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ ขาดทุนฉิบหายป่นปี้หมด แกฟังชัดๆนะเรากำลังแย่"

สภาพของคุณพ่อเธอตอนนี้ ช่อชมพูอดที่จะสงสารไม่ได้ ส่วนคุณพิมพานั่งนิ่งเพราะเธอไม่ค่อยมีความรู้ด้านนี้สักเท่าไร ได้แต่เดินตามสามีอย่างเดียวจนบางครั้งช่อชมพูก็เบื่อแม่ของเธอเหมือนกันที่ไม่เด็ดเดี่ยว

"คะ...แล้วพวกเราต้องทำยังไงคะ"

ช่อชมพูรู้สึกได้ว่าเรื่องทั้งหมดต้องเกี่ยวข้องกับเธออย่างแน่นอนที่สุด เพราะเหมือนพ่อจะพุ่งเป้ามาที่เธอแล้วตอนนี้เวลานี้ว่าเธอคือหมากตัวสำคัญ

"แกฟังนะ ณ.ตอนนี้มีแกคนเดียวที่ช่วยพ่อได้ ฟังนะช่อ เธอต้องช่วยพ่อไม่อย่างนั้น บ้านของเราจะไม่เป็นบ้านอีกต่อไป"

ช่อชมพูมองชายสูงวัยที่อยู่เบื้องหน้า เขาช่างทำให้เธอต้องคิดหนักมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียน เธออยากเรียนด้านออกแบบ เขาก็ให้เธอเรียนด้านธุรกิจเพื่อมาสืบทอดทางธุรกิจที่กำลังเติบโต

ในขณะที่ช่อชมพูค้านหัวชนฝา หาเงินเรียนเองจนจบออกแบบมาได้โดยไม่ง้อพ่อ แต่ตอนนี้พ่อของเธอกำลังมีเรื่องทำให้เธอคิดหนักอีกแล้ว

"คะพ่อ ช่อฟังพ่ออยู่คะ พ่อจะให้ช่อทำอะไรให้คะ"

"แกต้องหมั้น หมั้นกับลูกชายเพื่อนพ่อ จินพจน์"

"ว่ายังไงนะคะพ่อ พ่อก็รู้ว่าจินพจน์มันเจ้าชู้ขนาดไหน พ่อจะให้มันมาเป็นผัวในอนาคตของหนูนี่นะไม่สิ หนูไม่ยอม"

ช่อชมพูเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจังเและไม่ยอม เธอรู้ดีว่าลูกชายเพื่อนพ่อคนนี้นิสัยเพลย์บอยไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย ด้วยความรวยเขาไม่หยิบจับอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ต่างจากเธอก่อนหน้านั้น

แต่ช่อชมพูทำไปเพราะประชดบิดาของเธอที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น เธอจึงโฉบไปโฉบมาให้พ่อรำคาญลูกตาเล่นก็เท่านั้น แต่กับจินพจน์เจอกันที่ไหนเป็นต้องหลบหลีกกันสุดขั้ว ต่างจากจินพจน์เห็นช่อชมพูไม่ได้ต้องเข้าหาตลอด เพราะเขาแอบชอบเธอมาแต่เด็ก ยามพ่อแม่พามาเจอกัน

"ถึงแม้แกจะเกลียดเขายังกลับขี้แกก็ต้องหมั้นเข้าใจไหม...ไม่งั้นพ่อจะไม่เหลืออะไรเลย เราต้องได้เงินจำนวนนี้มาพยุงกิจการต่อ"

"หนูต้องยอมพ่อใช่ไหมคะ "ช่อชมพูนั่งนิ่ง ใบหน้ารูปไข่ สวยใสราวกับตุ๊กตาสวยไม่แพ้ดาราไทยในปัจจุบันคิดอะไรได้ขึ้นมาอย่างหนึ่ง จึงเอ่ยขึ้นมาด้วยความคึกคะนอง

"ก็ได้คะพ่อ ช่อยอมพ่อเพราะเห็นพ่อแย่จริงๆและบ้านเรากำลังจนตรอกขนาดต้องขายลูกสาวกินแล้ว"ช่อชมพูน้ำตาเรื้อ จนแทบจะรวมกันแล้วไหลออกมา แต่เธอเก็บจนมันกลับเข้าไปไม่ยอมออกมาให้บิดาเธอเห็น

"ไอ้ช่อ..."บิดาของเธอลุกขึ้นเงื้อมือแต่ต้องลดลงเพราะ ช่อชมพูยอมหมั้นเพราะมิฉะนั้นเงื่อนไขที่ทางโน้นจะช่วยเหลือถ้าไม่มีช่อชมพูจะไม่สำเร็จไปได้

"เอาสิคะพ่อ ตามสบายเลย "

พ่อของเธอโยนตัวลงนั่งที่เดิม คุณพิมพานั่งนิ่งก้มหน้าอีกเช่นเคยเมื่อได้ยินพ่อกับลูกคุยกันเหมือนสงครามเย็นขนาดย่อมที่กำลังปะทุขึ้นเรื่อยๆ จนเธอทำอะไรไม่ถูก บีบมือตัวเองแน่นเพื่อระบายออกมาแทนช่อชมพูลูกสาวที่ขณะนี้เธอแกร่งดังหิน ให้เธอภูมิใจมิใช่น้อยเลย

"ช่อ...พ่อสัญญานะว่า จะรีบเร่งฟื้นฟูสถานการณ์บ้านเราโดยเร็วที่สุด ถึงครานั้นลูกจะถอนหมั้นจินพจน์พ่อก็ไม่ว่า"

คุณชาญชัยเอ่ยให้พ้นตัวไปที จนช่อชมพูรู้ทันแต่เธอจะจัดการกับจินพจน์เองที่บังอาจเอาเธอมาเอี่ยวกับธุรกิจที่แสนจะเลวร้ายเช่นนี้

"ฮึ...เจอกันสักตั้ง ไอ้จินพจน์คอยดูฉันจะลากไส้แกออกมาให้หมดเลย ไอ้บ้า!"

ช่อชมพูกำมือแน่น การหมั้นครั้งนี้มันจะเป็นจุดเริ่มต้นสงครามระหว่างเขากับเธอ ที่จินพจน์อยากได้เธอจนตัวสั่น จนต้องใช้ธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้องให้เธอหลบเลี่ยงอย่างช่วยไม่ได้

"ตามนี้คะพ่อ ช่อไปได้แล้วนะ วันเวลาพ่อบอกช่ออีกที"

เมื่อทำตามใจบิดาแล้ว ช่อชมพูก็พาร่างสะโอดสะองลุกจากที่นั่งออกไป เธอต้องการสงบใจไปที่ไหนสักที่ก็ได้ที่ทำให้เธอสบายใจขึ้นกว่านี้

"คุณดูลูกคุณสิ ท่าทางมันหยิ่งผยองน่าดู ฉันปวดหัวกับมันเหลือเกิน ถึงต้องให้จินพจน์ช่วยปราบนี่ไงเฮ้อ..."

"แต่ลูกก็ตามใจคุณแล้วนะคะคุณชาญชัย"คุณพิมพาเอ่ยอย่างกดดันที่ช่วยลูกไม่ได้

"คุณมันก็ทำได้แค่นี้ วันนี้ผมไม่กลับบ้านนะไม่ต้องตามด้วย เฮ้อ...ไม่ได้ดังใจทั้งแม่ทั้งลูก"

พิมพาก้มหน้าน้ำตาไหลริน เธอรู้ว่าคุณชาญชัยต้องไปบ้านเล็กที่ไหนสักแห่งอีกเช่นเคย ทิ้งเธอให้โดดเดี่ยวอยู่ในบ้านเหมือนเช่นทุกครั้ง และคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับต้องพึ่งยานอนหลับอีกเช่นเคย