ตอนที่2:สถานที่พักใจ

เมื่อช่อชมพูขับรถออกมาจากบ้าน ทิ้งให้มารดาเผชิญความกดดันอยู่คนเดียว บางทีเธอก็สับสนและสงสัยทำไมแม่ไม่เลิกกับพ่อให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียทีนะ จะทนเพื่ออะไรกัน แต่คำถามเหล่านั้นก็อยู่ในใจเธอมาตั้งแต่เล็กแล้ว จนกระทั่งโตเป็นสาวแม่ก็ยังต้องทนพ่อเหมือนเดิม

รถหรูของช่อชมพูมาจอดรั้วบ้านที่สร้างด้วยไม้ไม่หวือหวาเหมือนบ้านในเมือง โดยรอบมีแต่ต้นไม้สีเขียวเต็มไปหมด มองไปทางไหนก็สบายตา จนเธอไม่อยากละสายตาไปไหน ยังซึ่งความสบายใจมาให้เธอเป็นอย่างยิ่ง กว่าอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ๆเป็นหลายร้อยเท่านัก

"ป้าบัวคะ..."เงียบ

"ป้าบัว...ช่อเองคะ เปิดประตูให้หน่อยคะ"

ช่อชมพูตระโกนเรียกป้าบัวแม่นมเก่าแก่ของที่บ้านที่เกษียนตัวเองออกมาจากที่บ้านของเธอเพราะต้องการพักผ่อน แต่ช่อชมพูติดป้าบัวมากเธอจึงติดสอยห้อยตามป้ามาเสมอ ยามไม่สบายใจหรือมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะๆ เพราะที่จะให้ป้าบัวทำของอร่อยให้ทานหรือพูดจาปลอบประโลมสักนิดก็ยังดี

ภายในบ้านของป้าบัว...

ขณะนี้กำลังง่วนอยู่กับการทำขนม เพื่อที่จะไปวัดทำบุญในวันพระพรุ่งนี้ ป้าบัวขณะกำลังร่อนแป้งทำขนมอยู่ ในยินเหมือนเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน เธอจึงให้หลานชายตัวดีออกไปดูและเปิดประตูให้กับแขกที่มาเยือน

"โก้...ไปดูสิใครมาตระโกนเรียกอยู่หน้าบ้านเหมือนยายได้ยินเสียงนะ"

"ครับยายเดี๋ยวไปดูให้นะครับ"

โก้เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับช่อชมพู เดินออกไปดูหน้าบ้าน โดยทำตามอย่างที่ยายสั่ง แต่ก็ต้องตะลึงเป็นอย่างมากเมื่อสาวสวยที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าบ้าน เธอช่างสวยเหลือเกินราวกับนางฟ้า

"ยาย...ยาย มีนางฟ้ามา ใครไม่รู้"

"ใครละโก้สวยเหมือนนางฟ้า ยายนึกก่อนเห็นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คุณหนูช่อ เอ็งรีบไปเปิดประตูให้เธอเลย เธอคงจะยืนรอนานแล้วยายมัวแต่ทำขนมนะ ไปเร็วโก้"

โก้เหมือนทำหน้าสงสัยจะถามต่อ แต่คุณยายของเขาโบกมือให้รีบไปก่อน คำถามค่อยถามยายทีหลังก็ได้ไม่จำเป็นตอนนี้ เขาเพิ่งมาเที่ยวบ้านยายไม่กี่วัน และเป็นการบังเอิญที่ช่อชมพูมาเที่ยวหาป้าบัวเพื่อต้องการหาเกราะคุ้มกันภัย

"เชิญครับ..."ช่อชมพูมองโก้แปลกใจเล็กน้อยปกติมาทีไรก็มีแต่ป้าบัวอยู่กับญาติอีกคนซึ่งไม่ใช่ชายหนุ่มคนนี้ที่กำลังมาเปิดประตูให้เธออยู่ในขณะนี้นั่นเอง

เมื่อรถหรูเข้ามาจอดในบ้านของป้าบัว โก้ก็เข้าไปตอนรับทันทีเหมือนต้องการทำความรู้จักเธอไปด้วย 

"คุณ...เอ่อ มาหายายหรือครับ ยายอยู่ข้างในรอคุณอยู่"

"แล้วนายคือ...ฉันไม่เคยเห็นหน้า "

"ผมเป็นหลานยายครับ ชื่อโกโก้ เรียกโก้เฉยๆก็ได้"

ขณะพูดก็พาช่อชมพูเดินผ่านห้องรับแขกเลยไปด้านในจนถึงห้องครัว ที่ยายบัวของเขากำลังง่วนกับการทำขนมอยู่อย่างต่อเนื่อง มือซึ่งเปื้อนไปด้วยแป้งเมื่อเห็นคุณหนูสุดที่รักก็เผลอที่จะอดยกมือสวัสดีเธออย่างเสียไม่ได้

"มะ...ไม่ต้องคะป้าขา ช่อมาขอฝากท้องกับป้าบัวคะ รู้สึกแย่ด้วยคะช่ออยากมาเติมพลังกับป้าบัวที่สุดเลยตอนนี้"

ป้าบัวมองหน้าโก้เป็นเชิงให้ออกไปก่อน หญิงสูงวัยพอจะจับความรู้สึกอะไรได้บางอย่างจากสาวรุ่นหลานที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอเห็นแววตาของช่อชมพูที่กำลังคล้ายมีหยดน้ำใสๆไหลออกมา จึงพยักหน้าให้โก้ออกไปก่อน ส่วนป้าบัวละจากการร่อนแป้งแล้วเดินไปที่อ่างล้างมือเพื่อล้างมือแล้วมานั่งคุยกับช่อชมพูอย่างเป็นการเป็นงานที่สุด

"คุณพ่ออีกแล้วใช่ไหมคะ คุณหนูของป้า"

น้ำเสียงของป้าบัวช่างอบอุ่นยิ่งนักจนช่อชมพูอดที่จะน้ำตาไหลไม่ได้

"คะป้า เขาบังคับให้ช่อหมั้นคะกับผู้ชายที่แย่ที่สุดในเมืองนี้เลย ช่อเกลียดพ่อคะ คอยดูนะช่อจะเอาคืนจากไอ้คู่หมั้นของช่ออย่างสาสมเลยคะป้า"

ขณะพูดช่อชมพูก็มองออกไปข้างนอกหน้าต่างอย่างมีจุดหมายและโกรธแค้นที่ทั้งพ่อและจินพจน์ไม่นึกถึงใจเธอเลย

"ไม่เอาคะคุณหนู อย่าพูดแบบนั้นคุณพ่อนะคะ ป้ารู้ว่าคุณหนูอึดอัดแต่กับผู้มีพระคุณบางทีเราก็เกิดมาเพื่อตอบแทนเขาคะ เอางี้ทิ้งทุกอย่างอยากทานอะไรเดี๋ยวป้าทำให้ รอไม่นานคะ"

ช่อชมพูเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความร่าเริงขึ้นมาทันทีเมื่อป้าบัวเอ่ยถึงของกิน ที่เธอโปรดเห็นจะหนีไม่พ้นราดหน้าหมูที่เน้นผักน้ำเข้มข้น ถึงแม้จะเมนูสุดง่ายแต่เธอก็ชอบทานตั้งแต่เล็กจนโต 

"คุณป้าบัวจะทำราดหน้าสุดโปรดให้ทาน ดีใจจังเลยไม่เศร้าแล้วก็ได้ ให้ช่อเป็นลูกมือไหมคะ"

ช่อชมพูถามไปแบบนั้นเอง ไม่มีทางเป็นไปได้ที่ป้าบัวจะให้เธอช่วยเพราะป้าบัวจะไล่เธอออกไปข้างนอกระหว่างทำทุกที

"ไม่ต้องคะคุณหนู ไปเดินเล่นในสวนเลยวันก่อนป้าให้โก้เอากุหลาบพันธุ์ใหม่มาลงไปดูก็ได้นะคะ ชวนมันไปด้วยป้าไล่ไปนั่งข้างนอกนะคะ"

ช่อชมพูมองหาโก้อยู่เหมือนกันตอนนี้เธอกำลังเหงามีเพื่อนเพิ่มอีกคนคงไม่เสียหายอะไรนัก 

"งั้นหนูชวนโก้ไปในสวนข้างบ้านนะคะ ดอกไม้น่าจะกำลังสวยเลย ช่อเห็นคราก่อนกุหลาบสะพรั่งเลยคะ"