บทที่ 10: ละครฉากใหญ่

บทที่ 10: ละครฉากใหญ่

ช่วงสายของวันถัดมา ลมวสันต์พัดเอื่อยพารอยอบอุ่นเข้ามาแทนที่ความหนาวเหน็บ

ภายในเรือนทิศบูรพาอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมลึกล้ำของสมุนไพรวิเศษ หลังจากได้รับมอบกุญแจคลังโอสถส่วนตัวจากฮูหยินผู้เฒ่ามาไว้ในมือ เซียวจิ่นเหยียนก็ไม่รอช้า จัดแจงสั่งให้อาหลัวไปเบิกโสมคนพันปีหัวงามและเห็ดหลินจือแดงชั้นเลิศออกมา นำมาหั่นบางเฉียบ เคี่ยวรวมกับน้ำต้มกระดูกข้อวัวและเนื้ออกไก่สดจนได้น้ำซุปสีทองอำพัน กลิ่นหอมกรุ่นของโสมตัดกับความเข้มข้นของเนื้อสัตว์ ลอยคลุ้งไปทั่วลานเรือนจนบ่าวไพร่ที่เดินผ่านไปมาต้องลอบกลืนน้ำลาย

บนเตียงไม้จันทน์ จ้าวเหยียนหลงนอนสงบนิ่ง แผงอกหนาขยับขึ้นลงช้าๆ ทว่ากระแสลมปราณเตาหลอมสุริยันต์ภายในกายกลับไหลเวียนคล่องมือยิ่งกว่าวันวาน พลังบริสุทธิ์จากโสมพันปีผสานกับโปรตีนเข้มข้นที่จิ่นเหยียนป้อนลงท้องไปเมื่อเช้าตรู่ ช่วยเร่งการฟื้นฟูเส้นลมปราณที่ฉีกขาดและขับไล่ไอพิษตกค้างให้ออกจากกล้ามเนื้ออย่างรวดเร็ว

จิ่นเหยียนยืนอยู่ข้างเตียง มือเรียวขาวผ่องบรรจงดึงผ้าห่มแพรคลุมลาดไหล่หนาให้อย่างทะนุถนอม สายตามองสำรวจมัดกล้ามเนื้อต้นแขนที่เริ่มมีสีเลือดฝาดเต่งตึงด้วยความพึงพอใจ

ความสงบสุขดำรงอยู่ได้เพียงชั่วจิบน้ำชา เสียงฝีเท้าซอยถี่และเสียงเอะอะโวยวายก็ดังแว่วมาจากทางเดินระเบียงไม้ด้านนอก

"ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้าและท่านแม่ทัพด้วยนะเจ้าคะ!"

เสียงแหลมสูงปนสะอื้นไห้ที่แสนคุ้นหูดังทะลุผ่านบานประตูเข้ามา จิ่นเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดอกท้อทอประกายขบขันระคนเบื่อหน่าย

หลินเยว่ฉินกลับมาอีกแล้ว... ซ้ำคราวนี้นางยังลากเอาเฉินเยวี่ยหลันตามมาเป็นโล่กำบังด้วย

ปัง!

บานประตูเรือนพักถูกผลักเปิดออกกว้าง สตรีในชุดกระโปรงผ้าไหมสีเขียวซีดแสร้งทำตัวให้น่าเวทนา ดวงหน้างดงามไร้รอยแป้งชาด ดวงตาบวมเป่งจากการร่ำไห้ กึ่งเดินกึ่งวิ่งประคองแขนของเฉินเยวี่ยหลันเข้ามาในห้อง ด้านหลังของพวกนางมีสาวใช้ร่างใหญ่ถือถาดไม้ที่วางห่อผ้าสีน้ำตาลใบเขื่องใบหนึ่งไว้

"แม่นางหลิน เจ้าเอะอะโวยวายอันใดแต่เช้า ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าเรือนนี้ต้องการความสงบ" เฉินเยวี่ยหลันปรายตามองอนุสาวด้วยความรำคาญใจ สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างนุ่มนวล

"ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดฟังข้าก่อนเจ้าค่ะ!" หลินเยว่ฉินทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นทันที ก้มหน้าร่ำไห้น้ำตานองหน้า "เมื่อวานข้าถูกทำให้น้ำแกงร้อนลวกใส่ ข้ายังพอทนได้ คิดเสียว่าฮูหยินน้อยยังเด็กและซุ่มซ่าม แต่เรื่องในวันนี้... ข้าทนดูต่อไปไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ! หากข้าปล่อยผ่านไป เกรงว่าชีวิตของท่านแม่ทัพคงต้องดับสูญคามือของคนผู้นี้!"

ปลายนิ้วเรียวที่ทาสีชาดแดงก่ำชี้ตรงมายังหน้าของเซียวจิ่นเหยียนอย่างเดือดดาล

จิ่นเหยียนยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ข้างเตียง สองมือประสานไว้ระดับเอวอย่างเรียบร้อย ดวงตาดอกท้อกะพริบปริบๆ มารยาความไร้เดียงสาฉาบทับลงบนใบหน้าหวานในพริบตาเดียว

"แม่นางหลิน... เจ้าพูดเรื่องอันใดกัน ข้าไปทำสิ่งใดให้เจ้าไม่พอใจอีกหรือ" น้ำเสียงหวานใสแผ่วเบาเจือแววหวาดหวั่น ฟังดูประหนึ่งลูกกวางตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนก

"อย่ามาทำเป็นไขสือ!" หลินเยว่ฉินผุดลุกขึ้น หันไปคว้าห่อผ้าบนถาดไม้ของสาวใช้มาสะบัดเปิดออกต่อหน้าเฉินเยวี่ยหลัน

ภายในห่อผ้านั้น คือเศษกากสมุนไพรสีดำคล้ำที่ส่งกลิ่นไหม้เกรียม ผสมปนเปกับเศษกระดูกสัตว์และก้อนเนื้อเน่าเสียที่ถูกขุดขึ้นมาจากหลุมขยะหลังเรือนครัว

"ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดดูด้วยตาตนเองเถิดเจ้าค่ะ!" หลินเยว่ฉินแผดเสียงลั่น ชี้ไปยังเศษกากเหล่านั้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "เมื่อเช้านี้ข้าแอบไปตรวจสอบที่โรงครัว พบว่าฮูหยินน้อยไม่ได้ต้มยาตามเทียบยาหลวงที่หมอซูสั่งไว้เลยแม้แต่น้อย! เขาแอบนำเทียบยาหลวงไปโยนทิ้ง แล้วเอาเศษกระดูกกับเนื้อสัตว์คาวคลุ้งพวกนี้มาเคี่ยวให้ท่านแม่ทัพเสวยแทน! สมุนไพรไร้ที่มา ไร้การรับรอง ซ้ำยังมีไอคาวเนื้อสัตว์ชั้นต่ำ... นี่มันคือเจตนาลอบวางยาพิษสังหารท่านแม่ทัพชัดๆ!"

ข้อหา 'ลอบสังหาร' ดังก้องกังวานไปทั่วห้องหอ

สาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ยืนอออยู่หน้าประตูต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ เสียงซุบซิบเริ่มดังระงมขึ้นมาทันที

เฉินเยวี่ยหลันขมวดคิ้วมุ่น สายตาคมกริบตวัดมองห่อกากยา สลับกับมองใบหน้าหวานของจิ่นเหยียน "จิ่นเหยียน... เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่ เจ้าเปลี่ยนเทียบยาของเหยียนหลงรึ"

หากเป็นคนทั่วไป เมื่อถูกปรักปรำด้วยข้อหาร้ายแรงถึงขั้นประหารชีวิตเช่นนี้ คงต้องรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาคุกเข่า ละล่ำละลักอธิบายแก้ต่างจนลิ้นแทบพันกัน

แต่วิญญาณอดีตเทรนเนอร์ผู้เจนโลก รู้ซึ้งดียิ่งกว่าใครว่า 'การแก้ตัวด้วยเหตุผล' ต่อหน้าคนโบราณที่ถูกอคติครอบงำ เป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์ที่สุด ยิ่งพูดมาก ยิ่งเปิดช่องให้ศัตรูหาเรื่องจับผิด ยิ่งอธิบายหลักโภชนาการ คนพวกนี้ก็ยิ่งมองว่าเป็นเรื่องวิปลาส

วิธีที่ดีที่สุดในการสยบดราม่าเรือนหลัง... คือการเล่นบทเหยื่อให้สมจริงจนศัตรูกลายเป็นฆาตกรใจเหี้ยม!

จิ่นเหยียนไม่เอ่ยแก้ต่างแม้แต่คำเดียว

ร่างบางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว แผ่นหลังบอบบางเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนเจ็บปวดรวดร้าว หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นขึ้นมาคลอเบ้า ก่อนจะไหลรินเผาะลงมาอาบสองแก้มอย่างรวดเร็ว

"ข้า... ข้าคิดจะสังหารท่านพี่งั้นหรือ..."

เสียงพึมพำนั้นแผ่วเบาปานเสียงกระซิบ ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปในใจของคนฟัง

จิ่นเหยียนยกมือขึ้นกุมหน้าอกซ้าย ลมหายใจเริ่มติดขัดและขาดห้วง ร่างน้อยโอนเอนประหนึ่งต้นหลิวต้องพายุใหญ่ ดวงหน้าหวานที่เคยมีเลือดฝาด ยามนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดไร้สีเลือดอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบางสั่นระริกและเริ่มคล้ำลงทีละน้อย

นี่ไม่ใช่การแสดงธรรมดา... แต่มันคือการใช้ความรู้ด้านสรีรวิทยาเข้าช่วย!

จิ่นเหยียนจงใจหายใจเข้าออกตื้นๆ อย่างถี่กระชั้น (Hyperventilation) เพื่อขับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ออกจากกระแสเลือดอย่างกะทันหัน ทำให้หลอดเลือดในสมองหดตัว ร่างกายเกิดอาการหน้ามืด วิงเวียน และมือเท้าเย็นเฉียบขึ้นมาจริงๆ!

"คุณชาย! คุณชายเป็นอันใดไปขอรับ!" อาหลัวตกใจจนหน้าถอดสี ถลาเข้ามาประคองแขนเจ้านายไว้ทันที น้ำตาของบ่าวตัวน้อยไหลพรากด้วยความตกใจแท้จริง

"ฮึก... ข้าเฝ้าดูแลท่านพี่ทั้งวันทั้งคืน..." จิ่นเหยียนเอ่ยเสียงขาดเป็นห้วงๆ ร่างกายเริ่มอ่อนระทวย ทรวงอกกระเพื่อมไหวรุนแรงดั่งคนกำลังจะหมดลม "ข้าชิมยาทุกถ้วย... เคี่ยวน้ำแกงจนนิ้วพอง... อดหลับอดนอนจนแทบสิ้นสติ เพียงเพื่อหวังให้ท่านพี่มีลมหายใจต่อไป... แต่แม่นางหลินกลับ... กลับกล่าวหาว่าข้าคิดลอบสังหารสามีตนเอง..."

ดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำช้อนมองเฉินเยวี่ยหลันด้วยแววตาที่แตกสลาย ไร้ซึ่งความเคียดแค้น มีเพียงความตัดพ้อและโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด

"ท่านแม่... หากท่านคิดว่าข้าคิดร้ายต่อท่านพี่จริง... ข้า... ข้าก็ไม่มีหน้าจะอยู่ดูโลกนี้อีกต่อไปแล้ว..."

เฮือก!

จิ่นเหยียนสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายเข้าปอดอย่างยากลำบาก ดวงตาสองข้างเหลือกขึ้นช้าๆ ก่อนที่เปลือกตาบางจะปิดสนิทลง!

สติสัมปชัญญะของร่างบางถูกตัดขาดลงตามบทบาท ทว่าการทิ้งตัวล้มกลับผ่านการคำนวณทิศทางและมุมองศามาอย่างสมบูรณ์แบบ!

ร่างระหงไม่ได้ล้มลงบนพื้นแข็งๆ ให้เจ็บตัว แต่กลับเอียงวูบไปข้างหน้า ปลายเท้าสะดุดเบาๆ ส่งแรงเฉื่อยให้ร่างน้อยพุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่ฮูหยินผู้เฒ่ายืนอยู่พอดิบพอดี!

ตุบ!

ร่างบอบบางที่เบาหวิวดั่งขนนก ทิ้งตัวหมดสติพับลงสู่อ้อมอกของเฉินเยวี่ยหลันอย่างแม่นยำไร้ที่ติ!

ศีรษะทุยซบแนบสนิทอยู่กับแผ่นอกของแม่สามี ลำคอระหงพับเอียง ใบหน้าหวานซีดเผือดแนบชิดกับเนื้อผ้าไหมสีม่วงเข้ม ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ มือเรียวขาวผ่องตกลงข้างลำตัวอย่างสิ้นไร้เรี่ยวแรง

"จิ่นเหยียน! จิ่นเหยียนลูกแม่!"

เฉินเยวี่ยหลันตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบวาดแขนโอบกอดร่างสะใภ้ตัวน้อยไว้แนบอก สัมผัสได้ถึงผิวกายที่เย็นเฉียบและหัวใจที่เต้นรัวเร็วอย่างน่ากลัว น้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมาทั้งร่าง ยืนยันได้ชัดเจนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ได้แกล้งทำ แต่หมดสติตกใจจนช็อกไปจริงๆ!

"คุณชาย! โธ่... คุณชายของบ่าว!" อาหลัวคุกเข่าลงร่ำไห้โฮเสียงดังลั่นห้อง กอดขาฮูหยินผู้เฒ่าไว้แน่น "ฮูหยินผู้เฒ่าช่วยคุณชายด้วยขอรับ! คุณชายไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสองวันสองคืน ร่างกายอ่อนแอขี้โรคเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามนี้โดนแม่นางหลินบุกเข้ามาชี้หน้าด่าทอปรักปรำ หัวใจคุณชายทนรับความสะเทือนใจไม่ไหวแล้วขอรับ! ฮือๆๆ"

เฉินเยวี่ยหลันกอดร่างสะใภ้ไว้แน่น ความรู้สึกเวทนา สงสาร และเอ็นดูระเบิดทะลักออกมาจนอกแทบแตก

เด็กหนุ่มที่ยอมทิ้งความสุขสบาย ยอมมานั่งเช็ดเนื้อเช็ดตัวนวดเท้าให้ลูกชายของนาง ยอมกลืนน้ำลายอดหลับอดนอนเพื่อเคี่ยวยาบำรุง แต่กลับต้องมาถูกสตรีแพศยาชี้หน้าด่าว่าคิดลอบสังหารสามีต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ จิตใจที่บริสุทธิ์และบอบบางปานดอกบัวขาว จะทานทนรับมรสุมร้ายกาจเช่นนี้ได้อย่างไร!

ความโกรธเกรี้ยวอันมหาศาลปะทุขึ้นในใจของฮูหยินผู้เฒ่าดั่งภูเขาไฟระเบิด!

เฉินเยวี่ยหลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยคมกริบ บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ ตวัดมองหลินเยว่ฉินที่ยืนอ้าปากค้างทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงหน้า

"นังสารเลว!"

เสียงตวาดกึกก้องกัมปนาทปานฟ้าผ่า ทำเอาหลินเยว่ฉินถึงกับสะดุ้งสุดตัว ขาอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"ฮะ... ฮูหยินผู้เฒ่า..." หลินเยว่ฉินละล่ำละลัก หน้าซีดเผือด "ข้า... ข้าเพียงแค่เป็นห่วงท่านแม่ทัพ..."

"หุบปากเน่าๆ ของเจ้าเดี๋ยวนี้!" เฉินเยวี่ยหลันแผดเสียงลั่น ชี้ไม้เท้าหัวมังกรไปยังหน้าของอนุสาวด้วยมือที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ "เจ้าเป็นห่วงเหยียนหลงรึ? ตลอดเวลาที่เหยียนหลงนอนป่วยปางตาย เจ้าเคยแม้แต่จะยกน้ำสักจอกมาป้อนเขาหรือไม่! เจ้าเคยมานั่งคุกเข่าเฝ้าไข้เขาจนขอบตาคล้ำเช่นนี้หรือไม่!"

ฮูหยินผู้เฒ่ากระชับร่างของจิ่นเหยียนในอ้อมแขนแน่นขึ้น สายตาจ้องเขม็งราวกับจะฉีกเนื้ออีกฝ่าย

"จิ่นเหยียนทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อดูแลสามี ข้าเป็นคนอนุญาตให้เขาใช้สมุนไพรในคลังเองกับมือ! เรื่องอาหารการกิน หมอซูก็เพิ่งมารายงานข้าเมื่อวาน ว่าวิธีดูแลของจิ่นเหยียนทำให้ชีพจรของเหยียนหลงฟื้นตัวขึ้นอย่างอัศจรรย์! แล้วเจ้าเป็นตัวบัดซบอันใด ถึงได้กล้าคาบเศษขยะหลังครัวมาปรักปรำภรรยาเอกของจวน!"

"ข้า... ข้าไม่ทราบ..." หลินเยว่ฉินตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง แผนการที่คิดว่าจะใช้กากยาเล่นงานอีกฝ่าย กลับพังทลายลงไม่เป็นท่า ซ้ำยังกลายเป็นการจุดไฟเผาตัวเอง!

"จิตใจของเจ้ามันคับแคบและชั่วช้าเกินเยียวยา!" เฉินเยวี่ยหลันประกาศกร้าวด้วยอำนาจสูงสุดของประมุขเรือนหลัง "เห็นเขามีความดีความชอบ เห็นเขาได้รับความโปรดปราน เจ้าก็ทนดูไม่ได้ ต้องหาเรื่องมากลั่นแกล้งใส่ร้าย บุกรุกเข้ามาข่มเหงสะใภ้เอกของข้าถึงในห้องหอ จนเขาต้องตกใจหมดสติปางตายเช่นนี้!"

ฮูหยินผู้เฒ่าตวัดสายตามองบ่าวรับใช้ด้านนอก สั่งการด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเด็ดขาด

"ลากตัวนางแพศยานี่ออกไป! สั่งกักบริเวณไว้ที่เรือนพักท้ายจวน ห้ามก้าวเท้าออกมาแม้แต่ก้าวเดียวเป็นเวลาหนึ่งเดือน! ตัดเบี้ยหวัดและริบเครื่องประดับทั้งหมดส่งเข้าคลังกลาง หากใครกล้าปล่อยให้นางออกมาเพ่นพ่านสร้างความวุ่นวายอีก ข้าจะโบยให้ตายทั้งนายทั้งบ่าว!"

"ฮูหยินผู้เฒ่า! เมตตาข้าด้วยเจ้าค่ะ! ข้าผิดไปแล้ว ฮือๆๆ ฮูหยินผู้เฒ่า!"

เสียงกรีดร้องอ้อนวอนของหลินเยว่ฉินดังโหยหวน ทว่าบ่าวรับใช้หญิงร่างใหญ่สองคนไม่รอช้า ปรี่เข้ามาหิ้วปีกของนาง ลากถูลู่ถูกังออกจากเรือนทิศบูรพาไปอย่างไม่ปรานีปราศรัย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ คืนกลับมา

บนเตียงไม้จันทน์หลังม่านโปร่ง จ้าวเหยียนหลงที่นอนนิ่งมาตลอดเหตุการณ์ ลมปราณในกายเกือบจะสะกดไม่อยู่

แม่ทัพหนุ่มแทบจะกลั้นขำจนกล้ามท้องกระตุกเกร็งเป็นระลอก!

สวรรค์... นี่มันการแสดงระดับปรมาจารย์ชัดๆ!

ทั้งจังหวะการบีบน้ำตา การตัดพ้อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา การเร่งลมหายใจให้หน้าซีด และที่ร้ายกาจที่สุดคือจังหวะการทิ้งตัวสลบพับคาอกท่านแม่ของเขาอย่างพอเหมาะพอเจาะ ไม่เพียงแต่ไม่ต้องเปลืองแรงอธิบายเรื่องกากยาให้เมื่อยปาก แต่ยังยืมมือท่านแม่ของเขาฟาดฟันศัตรูจนพินาศย่อยยับในพริบตาเดียว!

‘เจ้าเด็กแสบเอ๋ยเจ้าเด็กแสบ...’ จ้าวเหยียนหลงลอบส่ายหน้าในใจด้วยความทึ่งระคนเอ็นดูอย่างถึงที่สุด ‘มารยาบัวขาวของเจ้า ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าค่ายกลแปดทิศของข้าเสียอีก!’

"เร็วเข้า! ไปตามหมอซูมาเดี๋ยวนี้!" เฉินเยวี่ยหลันตะโกนสั่งบ่าวด้วยความร้อนรน พลางประคองร่างของสะใภ้ไปนอนลงบนฟูกนวมข้างกายจ้าวเหยียนหลงอย่างทะนุถนอม มือเหี่ยวย่นคอยลูบหน้าผากขาวผ่องและซับเหงื่อให้อย่างอ่อนโยน

ในจังหวะที่เฉินเยวี่ยหลันหันไปสั่งให้อาหลัวไปยกน้ำชาอุ่นๆ มาเตรียมไว้

ร่างที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง... เปลือกตาบางข้างหนึ่งก็ค่อยๆ แง้มเปิดขึ้นช้าๆ

ดวงตาดอกท้อทอประกายระยิบระยับปานจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ จิ่นเหยียนสบเข้ากับใบหน้าคมคายของสามีที่นอนอยู่ข้างๆ มุมปากบางกระตุกยิ้มพรายอย่างผู้กำชัยชนะ ขยิบตาให้คนบนเตียงไปหนึ่งทีอย่างเงียบเชียบ

ก่อนจะแกล้งหลับตาพริ้มลง ทำท่าหมดสติต่อไปอย่างแนบเนียน

จ้าวเหยียนหลงที่แอบชำเลืองมองผ่านหางตา ถึงกับต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดรอยยิ้มที่แทบจะปริแตกออกมา

แสบเหลือเกิน... ภรรยาของเขานี่มันตัวแสบระดับหาตัวจับยากจริงๆ!