공유

บทที่ 2 ผู้หญิงอีกคน

작가: อาร์เทมิส ซี.วาย.
มุมมองของมีอา

ไคล์เดินออกมาจากห้องน้ำ ฉันรีบเบือนหน้าหนีจากโทรศัพท์ของเขา หัวใจเต้นระรัว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่พูดอะไรกับฉันสักคำ ก่อนที่เสียงประตูจะปิดลงเบา ๆ ตามหลังเขา

ฉันชันเข่าขึ้นมากอดไว้แนบอก แม้จะมีประตูปิดกั้นอยู่ แต่ฉันก็ยังได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาของเขา ไคล์ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนแบบนั้นเวลาคุยกับเธอเสมอ เป็นน้ำเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินเขาใช้กับฉันเลยสักครั้ง

ฉันซบหน้าลงกับเข่า พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ มือเลื่อนลงไปวางบนหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว เทย์เลอร์จะพูดว่าอย่างไรนะ ถ้ารู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของไคล์อยู่ น้องสาวต่างสายเลือดคนนี้พรากอะไรไปจากฉันมากมายเหลือเกิน ทั้งพ่อ บ้าน มรดก และตอนนี้เธอยังต้องการไคล์กลับไปอีก

ความทรงจำในอดีตหลั่งไหลกลับมาจนฉันรู้สึกคลื่นไส้ ตอนที่แม่เข้าสู่ภาวะโคม่า ฉันอายุเพียงสิบห้าปี ฉันเคยคิดว่าพ่อจะอยู่เคียงข้างแม่ แต่ฉันคิดผิด

หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น พ่อก็พาภรรยาใหม่กับเทย์เลอร์ ลูกสาวของเธอเข้ามาอยู่ในบ้าน นั่นคือวันที่โลกทั้งใบของฉันพังทลายลง และเป็นวันที่ฉันได้รู้ความจริงอันเลวร้ายว่าพ่อแอบคบหากับแม่ของเทย์เลอร์ลับหลังแม่ฉันมานานหลายปีแล้ว พ่อแต่งงานกับแม่เพียงเพราะต้องการเงินของเธอเท่านั้น ส่วนผู้หญิงที่พ่อรักมาตลอดก็คือแม่ของเทย์เลอร์ต่างหาก

ฉันลุกขึ้นจากเตียงเพราะรู้สึกว่าต้องขยับตัวทำอะไรสักอย่าง จู่ ๆ ห้องนอนก็ดูคับแคบและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฉันเดินไปที่หน้าต่างแล้วแนบหน้าผากลงกับกระจกเย็น ๆ ด้านนอก แสงไฟในเมืองยังคงส่องประกายระยิบระยับราวกับไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

เสียงของไคล์ดังชัดขึ้นขณะที่เขาเดินผ่านประตูห้องนอน “วันพฤหัสบดีได้เลย เดี๋ยวฉันจองร้านอาหารโปรดของเธอให้”

นิ้วมือของฉันจิกเกร็งลงบนกระจก วันพฤหัสบดีงั้นเหรอ เขากำลังวางแผนไปออกเดตกับเธอ ในขณะที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้พร้อมกับลูกของเขาในท้อง ลูกที่เขาไม่ต้องการ ลูกที่ทำให้ฉันละเมิดข้อตกลงในสัญญาของเรา

ฉันจำวันที่เทย์เลอร์เข้ามาในบ้านของเราเป็นครั้งแรกได้ดี ตอนนั้นเธออายุสิบสามปี อ่อนกว่าฉันสองปี แต่กลับทำตัวราวกับเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ หรือบางทีเธออาจเป็นเจ้าของจริง ๆ ก็ได้ เพราะเพียงไม่กี่วันต่อมา พ่อก็ย้ายข้าวของทั้งหมดของแม่ไปไว้บนห้องใต้หลังคา และภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ พ่อก็เปลี่ยนการตกแต่งบ้านทั้งหลังใหม่ตามรสนิยมของแม่เทย์เลอร์ ราวกับว่าแม่ของฉันไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน

“เธอนี่เหมือนแม่เธอไม่มีผิด” เทย์เลอร์มักพูดกับฉันที่โรงเรียนด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม “ชอบขวางหูขวางตาคนอื่นอยู่เรื่อย แถมยังพยายามยึดสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอีก”

ประตูห้องน้ำเปิดออก ไคล์เดินกลับเข้ามา ฉันรีบเช็ดน้ำตา แต่ก็ไม่อาจปกปิดใบหน้าที่ซีดเซียวได้ เงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่างดูราวกับวิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่ง

“ดูเหมือนเธอจะไม่สบายนะ” ไคล์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและห่างเหิน ช่างแตกต่างจากน้ำเสียงที่เขาใช้คุยกับเทย์เลอร์เมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง “พรุ่งนี้ไปหาหมอซะ”

ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเขาพลางยกแขนขึ้นกอดตัวเอง “คุณจะพูดกับเทย์เลอร์แบบนี้บ้างไหม” คำถามนั้นหลุดออกจากปากไปก่อนที่ฉันจะทันห้ามตัวเอง

สีหน้าของไคล์เคร่งขรึมขึ้นทันที “เธอไม่ควรเอ่ยชื่อนั้นออกมา แล้วก็อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเทย์เลอร์”

คำพูดของเขากระแทกใจฉันอย่างจัง จริงสินะ ฉันลืมไปได้อย่างไรกัน ฉันก็เป็นแค่ตัวสำรอง เป็นภรรยาที่มีไว้เพื่อความสะดวก ซึ่งต้องคอยหลบอยู่ในเงามืด ขณะที่เขาไล่ตามความรักที่แท้จริงของตัวเอง

“คุณพูดถูก” ฉันกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันมันไม่คู่ควรหรอก ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่คุณยอมแต่งงานด้วย เพราะคณะกรรมการบริษัทของคุณยืนกรานว่าคุณต้องมีภาพลักษณ์ที่มั่นคง ฉันก็เป็นแค่เลขานุการที่แสร้งทำตัวเป็นภรรยาของคุณเท่านั้นเอง”

ไคล์ขบกรามแน่น “เราตกลงกันไว้แล้วนะมีอา เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าความสัมพันธ์นี้คืออะไร อย่าพยายามทำให้มันกลายเป็นสิ่งอื่นที่มันไม่ใช่”

ฉันหัวเราะออกมา แต่เสียงนั้นกลับฟังดูคล้ายเสียงสะอื้นมากกว่า “สัญญา... สำหรับคุณแล้ว การแต่งงานของเราก็เป็นแค่สัญญาฉบับหนึ่งใช่ไหม เป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจอีกฉบับเท่านั้น”

“ใช่” เขาตอบอย่างเย็นชา “มันก็เป็นแบบนั้นแหละ จำไว้ด้วยว่าอย่าทำอะไรเกินกว่าที่เราตกลงกันไว้”

มือของฉันเผลอเลื่อนไปวางบนหน้าท้องตามสัญชาตญาณ ก่อนจะรู้ตัวและรีบชักมือกลับ แต่ไคล์หันหลังเดินไปทางประตูแล้ว “พรุ่งนี้ฉันมีประชุมแต่เช้า ไม่ต้องรอ”

เสียงประตูปิดลงตามหลังเขา ฉันทรุดตัวลงบนเตียงเพราะขาทั้งสองข้างหมดแรงจนไม่อาจพยุงตัวได้อีกต่อไป น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้มาตลอดก็ไหลทะลักออกมาในที่สุด

ชีวิตฉันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกัน ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ฉันกลายเป็นผู้หญิงน่าสมเพชที่ยอมรับเพียงเศษเสี้ยวความสนใจจากผู้ชายที่รักคนอื่น แถมผู้หญิงที่เขารักยังเป็นคนเดียวกับที่เคยทำให้ชีวิตวัยรุ่นของฉันกลายเป็นนรกบนดินอีกด้วย

ฉันจำครั้งแรกที่เห็นไคล์ได้ดี ตอนนั้นเป็นงานปาร์ตี้สมัยมัธยมปลาย ซึ่งฉันไม่ควรไปปรากฏตัวที่นั่นด้วยซ้ำ เทย์เลอร์ทำให้ฉันรู้ชัดเจนว่าไม่มีใครต้อนรับ แต่ฉันก็ยังไปอยู่ดี ไคล์อยู่ที่นั่นกับกลุ่มเพื่อน เขาดูสูงสง่าและหล่อเหลาในชุดแข่งอเมริกันฟุตบอล ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่เทย์เลอร์เพียงคนเดียว

ทุกคนต่างรู้ดีว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ ไคล์ แบรนสัน ควอเตอร์แบ็กดาวเด่นจากครอบครัวร่ำรวย กับเทย์เลอร์ แมทธิวส์ เชียร์ลีดเดอร์สาวแสนสวยผู้มีชีวิตเพียบพร้อมทุกอย่าง แล้วฉันล่ะ ฉันก็เป็นแค่พี่สาวต่างสายเลือดที่ดูเก้งก้างและไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่ไหนเลย

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังตกหลุมรักเขาจนได้ ฉันตกหลุมรักไคล์อย่างเงียบ ๆ ทั้งที่รู้ว่าไม่มีความหวัง แม้หลังจากจบมัธยมปลายและได้เข้าทำงานเป็นเลขานุการของเขาที่บริษัทเค.ที. เอ็นเตอร์ไพรส์ ความรู้สึกของฉันก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นด้วยซ้ำ

แล้วเรื่องอื้อฉาวก็เกิดขึ้น ชื่อเสียงของไคล์ตกอยู่ในความเสี่ยง คณะกรรมการบริษัทจึงยืนกรานว่าเขาต้องกอบกู้ภาพลักษณ์ของตัวเอง เขาจำเป็นต้องมีภรรยาสักคน เป็นผู้หญิงที่เงียบ ๆ ไม่สร้างปัญหา เป็นคนที่ยอมเซ็นสัญญาและใช้ชีวิตอยู่เบื้องหลังโดยไม่เรียกร้องอะไร

และฉันก็คือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เลขานุการผู้เงียบขรึมที่รู้ดีว่าต้องทำอย่างไรถึงจะไม่มีใครสังเกตเห็น ผู้หญิงที่รักเขามากพอจะยอมรับเงื่อนไขทุกอย่าง เพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิดเขา

สามปีผ่านไป ตอนนี้ฉันกลับกำลังอุ้มท้องลูกแฝดของเขา ขณะที่เขากำลังวางแผนออกเดตกับน้องสาวต่างสายเลือดของฉัน

ฉันลุกขึ้นเดินไปหยิบภาพอัลตราซาวด์ออกจากกระเป๋าถือ ท่ามกลางความมืดในห้อง ฉันแทบมองไม่เห็นจุดเล็ก ๆ สองจุดที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตลอดกาล ลูกของฉัน ลูกของเรา ต่อให้ไคล์ไม่เคยรักฉันเลย ต่อให้การตั้งครรภ์ครั้งนี้เป็นการละเมิดสัญญาของเรา ฉันก็ไม่มีทางยอมเสียเด็ก ๆ ไป

โทรศัพท์ของฉันสั่นเตือนว่ามีข้อความเข้ามา เป็นข้อความจากลินดา ผู้ช่วยของไคล์ และเป็นเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องการแต่งงานของเรา

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ วันนี้ดูไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเลย”

ฉันจ้องมองข้อความนั้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวลงเพราะน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง ไม่เลย ฉันไม่เป็นไรเสียที่ไหน ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ

แต่ฉันต้องเข้มแข็งเข้าไว้ เพื่อลูก ๆ ของฉัน ฉันต้องหาทางทำให้ตัวเองเข้มแข็งให้ได้

ฉันพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า “ฉันสบายดี” แล้วปิดโทรศัพท์ พรุ่งนี้ฉันต้องกลับไปทำงาน ต้องนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างยังปกติดี ฉันต้องทนมองไคล์กับเทย์เลอร์อยู่ด้วยกัน ทั้งที่รู้ว่าตัวเองกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่

ขณะที่นอนอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งวางประคองหน้าท้องราวกับต้องการปกป้องลูก ฉันก็ตัดสินใจได้ว่าจะไม่บอกไคล์เรื่องการตั้งครรภ์ อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้ จนกว่าฉันจะคิดออกว่าควรทำอย่างไรต่อไป เด็ก ๆ เหล่านี้เป็นลูกของฉัน พวกเขาคือสิ่งเดียวที่เป็นความจริงในชีวิตแต่งงานจอมปลอมนี้ และฉันจะปกป้องพวกเขา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

เสียงเครื่องยนต์รถของไคล์ดังขึ้นจากทางเข้าบ้านทำให้ฉันสะดุ้ง เขากำลังจะออกไป คงตรงไปยังเพนต์เฮาส์ในย่านใจกลางเมือง ที่พักที่เขามักไปอยู่เวลาที่ไม่อยากแสร้งเล่นบทสามีภรรยากับภรรยาตามสัญญาอย่างฉัน

ฉันขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแน่นขึ้น พยายามหาความอบอุ่นบนเตียงอันว่างเปล่า พรุ่งนี้ฉันก็ต้องกลับไปเป็นภรรยาที่ไร้ตัวตนอีกวัน แต่สำหรับคืนนี้ ท่ามกลางความมืดมิดในห้องนอนของเรา ฉันปล่อยให้ตัวเองร้องไห้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่อาจต้องสูญเสียไป เมื่อความจริงถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 30 ผลการวินิจฉัย

    มุมมองของไคล์ห้องรอตรวจของศูนย์การแพทย์แห่งนี้ให้ความรู้สึกคับแคบและเย็นชาจนเกินไป ผมเฝ้ามองมีอาผ่านผนังกั้นกระจก ขณะที่พยาบาลตรวจวัดสัญญาณชีพ เจาะเลือด และพาเธอเข้ารับการตรวจครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างของเธอดูเล็กนิดเดียวบนเก้าอี้โรงพยาบาลที่ใหญ่เกินตัว ใบหน้าซีดเซียวตัดกับผนังสีขาวโพลนโดยรอบ“คุณแบรนสันครับ” เสียงของจอห์นดึงความสนใจของผมกลับมา แพทย์ประจำครอบครัวที่ดูแลพวกเรามานานยี่สิบปียืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขณะพิจารณาผลตรวจเบื้องต้น “เราไปคุยกันในห้องทำงานของผมดีไหมครับ”ผมเดินตามเขาไปตามทางเดินอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าของตัวเองดังก้องสะท้อนบนพื้นขัดมันวาว“อาการทางร่างกายของเธอน่าเป็นห่วงครับ” จอห์นเริ่มพูดพลางคลี่เอกสารผลตรวจวางลงบนโต๊ะ “ทั้งน้ำหนักตัวที่ลดลงมาก รูปแบบการนอนหลับที่ผิดปกติ และระดับฮอร์โมนคอร์ติซอลที่สูงขึ้น แต่สิ่งที่ผมกังวลมากกว่านั้นคือสภาพจิตใจของเธอ”ผมโน้มตัวไปข้างหน้า “อธิบายให้ผมฟังหน่อยครับ”“เธอมีอาการหลายอย่างที่เข้าข่ายโรคซึมเศร้าอย่างชัดเจนครับ” จอห์นถอดแว่นตาออก ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดเลนส์ด้วยท่วงท่าเป็นจังหวะที่ผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก นั่นเป็

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 29 สะกิดแผลใจโดยไม่ทันตั้งตัว

    มุมมองของมีอาการนอนหลับกลายเป็นเรื่องยาก ฉันเอาแต่พลิกตัวไปมาบนผ้าปูที่นอนซึ่งยังหลงเหลือกลิ่นน้ำหอมของไคล์จาง ๆ ทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าของเขาภายใต้แสงจันทร์ก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับความรู้สึกจากสัมผัสที่ยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ แม้ฤทธิ์สมุนไพรของแคทเธอรีนจะหมดไปแล้ว แต่ความทรงจำเหล่านั้นกลับยังคงชัดเจนตลอดค่ำคืนอันยาวนานเมื่อรุ่งสางมาถึง ฉันก็อยู่ในสภาพอ่อนล้า ใต้ตาคล้ำจนแม้แต่คอนซีลเลอร์ราคาแพงก็ยังปกปิดได้ไม่มิด ฉันหยิบเสื้อสเวตเตอร์สีครีมเรียบ ๆ กับกางเกงขายาวสีดำมาสวม ราวกับกำลังสวมเกราะเตรียมรับมือกับทุกสิ่งที่วันนี้อาจนำมาให้เสียงกระทะกระทบกันดังมาจากห้องครัว ดึงดูดให้ฉันเดินตามไป แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู ฉันกลับชะงักนิ่ง มั่นใจว่าตัวเองคงยังไม่ตื่นจากฝันแน่ ๆไคล์ แบรนสัน... ไคล์ผู้เนี้ยบกริบและพิถีพิถันกับความสมบูรณ์แบบในทุกเรื่อง กำลังยืนอยู่หน้าเตาท่ามกลางความโกลาหล เปลือกไข่กระจัดกระจายอยู่บนเคาน์เตอร์ มีคราบแป้งสีขาวเปรอะชุดสูทสีเทาที่ปกติสะอาดไร้ที่ติ ส่วนบางสิ่งที่ดูคล้ายไข่เจียวแบบออมเล็ตก็กำลังส่งเสียงฉ่าอยู่ในกระทะอย่างน่าหวั่นใจ“คุณกำลังทำอะไรอยู่” ฉันถามออกไป

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 28 สลายมนตร์สะกด

    มุมมองของมีอาโลกทั้งใบดูเหมือนจะเหลือเพียงความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ทั้งจูบของไคล์ มือของเขาที่สัมผัสเส้นผมฉัน และความร้อนจากฤทธิ์สมุนไพรของแคทเธอรีนที่ยังแผ่ซ่านอยู่ในร่างกายของเรา ทุกสัมผัสชัดเจนกว่าปกติ ราวกับสมุนไพรเหล่านั้นทำให้ประสาทสัมผัสของฉันตื่นตัวขึ้นทั้งหมดแสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างห้องนอน ทอดเงาสีเงินลงบนใบหน้าของไคล์ขณะที่เขาผละออกไปเล็กน้อย ลมหายใจของเขาหอบถี่ ดวงตาสีเทาหม่นราวกับท้องฟ้ายามพายุเข้มขึ้นจนเกือบดำสนิท รูม่านตาขยายกว้างด้วยความปรารถนาที่พลุ่งพล่าน“มีอา” เขากระซิบ ชื่อของฉันที่หลุดจากริมฝีปากเขาฟังดูราวกับเป็นทั้งคำอธิษฐานและคำสาป นิ้วมือของเขาแตะผ่านแก้มลงมาถึงลำคอ ทิ้งความรู้สึกร้อนผ่าวเอาไว้ “บอกฉันมาสิ”ฉันตอบอะไรไม่ได้ ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะควบคุมน้ำเสียงตัวเองได้ ในเมื่อสัมผัสของเขากำลังทำให้กำแพงที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากค่อย ๆ พังทลายลง แทนที่จะตอบ ฉันกลับดึงเขาเข้ามาใกล้อีกครั้ง ปล่อยให้ความคิดจมหายไปกับรสชาติของสมุนไพรจาง ๆ และความมืดมิดบนลิ้นของเขาเราขยับตัวราวกับกำลังเต้นรำอยู่ในความฝัน ทุกย่างก้าวพาเราเข้าใกล้เตียงนอนมากขึ้น เนกไทข

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 27 ฤทธิ์ของยาสมุนไพร

    มุมมองของมีอาหลังจากแคทเธอรีนจากไป โถงทางเข้ากลับให้ความรู้สึกคับแคบและอบอ้าวอย่างประหลาด กลิ่นสมุนไพรที่ยังหลงเหลืออยู่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยของไคล์ ก่อให้เกิดบรรยากาศแปลก ๆ ชวนให้มึนงงระหว่างเราสองคน ไคล์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ภาพลักษณ์ที่เคยเนี้ยบไร้ที่ติของเขาดูไม่เรียบร้อยไปเล็กน้อย เนกไทถูกคลายออก รอยเล็บสีเขียวมรกตปรากฏเด่นชัดบนเสื้อเชิ้ตสีขาว และโหนกแก้มทั้งสองข้างเริ่มมีสีแดงระเรื่อฉันก้มมองลวดลายอันซับซ้อนบนพื้นหินอ่อน ไล่สายตาไปตามเส้นโค้งที่วกวนเหล่านั้น ขอเพียงมีอะไรให้มองก็พอ จะได้ไม่ต้องสบตาเขาตรง ๆ ความเงียบงันทอดยาวออกไป มีเพียงเสียงนาฬิกาตั้งพื้นเดินเป็นจังหวะเบา ๆ และเสียงแม่บ้านเฉินที่ดังแว่วมาจากห้องครัวไกล ๆ เท่านั้น“ฉันควรจะ...” เสียงของฉันแหบพร่าจนฟังดูไม่เหมือนเสียงตัวเอง ฉันกระแอมเบา ๆ ก่อนจะลองพูดใหม่อีกครั้ง “ฉันต้องไปอาบน้ำ เตรียมตัวเข้านอนแล้ว”“ได้สิ” น้ำเสียงของเขาราบเรียบอย่างจงใจ ราวกับพยายามควบคุมทุกความรู้สึกเอาไว้ แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา “เรื่องแบบร่างโครงการเฮเวอร์สของเธอ...”ฉันเผลอเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยไม่ทันตั้งตัว “อะไรเหรอ”“มันยอดเยี

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 26 คำเตือนจากแม่

    มุมมองของมีอาความเงียบสงบในยามบ่ายถูกทำลายลงด้วยเสียงประตูหน้าบ้านที่ถูกผลักเปิดอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์หรูกระทบพื้นหินอ่อนดังฉับ ๆ จากด้านนอก ฉันได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถเบนท์ลีย์ค่อย ๆ ห่างออกไป แคทเธอรีนไม่เคยขับรถเองเวลาที่กำลังโกรธ“แม่บ้านเฉิน!” เสียงอันทรงอำนาจดังก้องไปทั่วโถงทางเข้า “ลูกชายฉันอยู่ที่ไหน”ฉันเงยหน้าขึ้นจากแบบร่างที่กำลังทำอยู่ ภาพจำลองรายละเอียดของปีกอาคารฝั่งตะวันออกในโครงการเฮเวอร์สถูกลืมไปชั่วขณะ เมื่อเสียงของแคทเธอรีนดังขึ้นมาถึงชั้นบน ผ่านประตูห้องที่เปิดทิ้งไว้ ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบของแม่บ้านเฉินบนบันไดใหญ่“คุณนายคะ” น้ำเสียงของแม่บ้านเฉินที่ปกติมักสุขุมเยือกเย็นกลับเจือความกังวล “คุณแบรนสันอยู่ที่บริษัทค่ะ...”“อยู่ที่บริษัทอย่างนั้นเหรอ” น้ำเสียงของแคทเธอรีนเต็มไปด้วยความประชดประชัน “โทรตามเขามา” เธอสั่ง “บอกให้เขากลับบ้านเดี๋ยวนี้ แล้วฉันหมายถึงเดี๋ยวนี้จริง ๆ ไม่ใช่รอให้เสร็จจาก ‘การประชุม’ อะไรสักอย่างที่เขาชอบอ้าง”ฉันวางงานลงก่อนจะลูบชุดเดรสไหมพรมสีเทาเรียบ ๆ ให้เข้าที่ แล้วเดินลงไปชั้นล่าง แคทเธอรีนยืนอยู่กลางโถงพื

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 25 โรงแรมเฮเวอร์ส

    มุมมองของมีอาแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างมุขของห้องพักแขก ทอดเงายาวพาดผ่านสตูดิโอชั่วคราวของฉัน แบบร่างต่าง ๆ วางอยู่เต็มทุกพื้นที่ ทั้งภาพรูปด้านที่ติดไว้บนผนัง ตัวอย่างวัสดุที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ และภาพจำลองสามมิติที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอหลายเครื่อง ความยุ่งเหยิงที่แฝงไปด้วยระเบียบแบบแผนนี้กลับทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ ราวกับได้กลับมาพบกับส่วนหนึ่งของตัวเองที่เกือบหลงลืมไปแล้ว“คุณนายแบรนสันคะ” เสียงเคาะประตูเบา ๆ ของแม่บ้านเฉินขัดจังหวะสมาธิของฉัน “ชาตอนเช้าค่ะ”เธอเดินเข้ามาพร้อมถาดเงินในมือ คอยระมัดระวังไม่ให้ชนกองพิมพ์เขียวที่วางอยู่ตามทาง ไอร้อนจากชามะลิลอยกรุ่นในอากาศ เป็นความพยายามเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะเติมความอบอุ่นให้บ้านหลังนี้ซึ่งเงียบเหงาจนเกินไป“ขอบคุณค่ะ” ฉันพึมพำโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากภาพที่กำลังร่างอยู่ เป็นลวดลายอันซับซ้อนสำหรับช่องรับแสงบนหลังคาโถงกลางอาคาร “วางไว้ตรงไหนก็ได้ค่ะ”“สามวันแล้วนะคะ” เธอพูดพลางจัดจานแซนด์วิชชิ้นเล็ก ๆ วางไว้ข้างถ้วยชา “สามวันแล้วที่คุณแทบไม่ได้ออกจากห้องนี้เลย แถมยังแทบไม่ได้ทานอะไรด้วย”“ฉันทานแล้วค่ะ” ฉันแย้ง แต่แม้แต่ตัวเองก็ยังได

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status