ตอนที่ 7

ร้านอาหารย่านใจกลางเมือง

บรรยากาศยามบ่าย

หญิงสาวมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอเลือกโต๊ะริมกระจกที่มองออกไปเห็นถนนที่รถพลุกพล่านตรงหน้า หญิงสาวนั่งเงียบ ๆ พลางกอดแขนตัวเองไว้หลวม ๆ ราวกับต้องการที่พึ่งทางใจ เสียงช้อนส้อมกระทบกันและเสียงพูดคุยจอแจรอบข้างไม่สามารถกลบความเหงาลึก ๆ ในใจได้

ไม่นานนัก ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีร่าเริง ผมยาวสลวยปลิวไหวตามแรงก้าวเดิน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสจนมาลินีเผลอลุกขึ้นยืนต้อนรับทันที

“แพรว” น้ำเสียงของมาลินีสั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความดีใจ

“ลิน” เพื่อนสาวโผเข้ามากอดทันที แรงกอดแน่นนั้นทำให้หัวใจที่แหลกสลายของมาลินีอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับได้รับกำลังใจที่ไม่เคยมีในบ้านหลังนั้น

“คิดถึงเธอที่สุดเลย...แกสบายดีมั้ย” แพรวเอ่ยพลางผละออกมามองหน้าเพื่อนอย่างสำรวจ

"อืม...ฉันสบายดี" หญิงสาวตอบกลับเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มแต่ภายในใจเธอแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

"แต่ฉันดูออกว่าแกไม่มีความสุข..แกไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน" แพรวมองหญิงสาวด้วยสายตากังวล สีหน้าเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อยากรู้ แต่ก็พยายามไม่จี้จุดจนเกินไป

หญิงสาวไม่ตอบ เพียงแค่ก้มลงมองแก้วน้ำตรงหน้า มือบางเผลอกำขอบแก้วแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้น เธอรู้ว่าคำถามนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มอธิบายยังไงดี ความจริงที่ต้องอยู่ในฐานะภรรยาที่ไม่มีตัวตนมันบอกใครไม่ได้ง่าย ๆ

“ถ้าไม่อยากเล่าตอนนี้ก็ไม่เป็นไรนะ” แพรวรีบยื่นมือมากุมมือเพื่อนไว้แน่น ดวงตาของเธอฉายชัดถึงความห่วงใย

“ฉันกลับมาแล้วนะลิน คราวนี้ฉันจะอยู่กับเธอ ไม่ปล่อยให้เธอเผชิญอะไรคนเดียวอีกแล้ว” แค่ประโยคนั้น น้ำตาที่มาลินีเฝ้ากลั้นเอาไว้ก็เอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากกลับสั่นระริก

“ขอบคุณนะ…แพรว” เสียงสั่นพร่าหลุดออกมาพร้อมกับหยดน้ำตา เธอหันไปมองเพื่อนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ราวกับว่าการกลับมาของแพรวเป็นแสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตที่มืดมิดของเธอ

"พี่เหนือเขาไม่รักฉันเลยแพรว...ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยมองฉันเลย ในใจเขามีแต่คุณปริม...มีแต่ฉันที่รักเขามากขึ้นทุกวัน เขาทั้งเย็นชา ไม่เคยมองฉันด้วยสายที่อ่อนโยนเลย ฉันควรทำยังไง" สุดท้ายหญิงสาวก็ยอมบอกความในใจที่อัดอั้นมานานให้เพื่อนสาวฟัง แพรวฟังเพื่อนสาวพูดจบแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง มือที่กุมมือหญิงสาวแน่นขึ้น ราวกับพยายามส่งพลังใจผ่านสัมผัสนั้น

“ลิน…ฉันเข้าใจความรู้สึกแกนะ” แพรวเอ่ยเสียงเบา แต่หนักแน่น

“มันเจ็บปวดมากเลยใช่มั้ย ที่รักใครไปหมดใจ แต่กลับไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมา” หญิงสาวพยักหน้า น้ำตาไหลรินลงแก้มอย่างช่วยไม่ได้ ความเงียบในร้านอาหารเหมือนขยายความเศร้าออกไป ทำให้หัวใจเธอปวดร้าวราวกับมีมีดกรีดกลางอก

“ฉันไม่อยากให้แกอยู่คนเดียวอีกต่อไป ลิน…ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ แกในทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องไหนก็ตาม” แพรวเอ่ยอย่างจริงใจ ดวงตาของเธอฉายแววมั่นคง เหมือนต้องการย้ำกับมาลินีว่ามีคนที่เข้าใจเธอจริง ๆ

“แต่ฉัน…ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองแล้ว…ทุกครั้งที่เขามองฉันเหมือนไม่มีค่า ฉันก็ยิ่งเจ็บ…ยิ่งสับสน” หญิงสาวสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความเข้มแข็ง แต่หัวใจที่แหลกสลายก็ยังสั่นระริกอยู่

“ไม่เป็นไรนะลิน…ไม่ต้องคิดให้ตัวเองเจ็บเพิ่มตอนนี้ก็ได้ แค่เราอยู่ตรงนี้ด้วยกัน ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว แค่เราได้พูดคุย ให้ใจได้ระบายมันออกมาก็พอแล้ว” แพรวจับมือเพื่อนสาวแน่นขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองแพรว น้ำตาไหลพราก ริมฝีปากสั่นระริก แต่ในสายตากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่เกิดขึ้นเพราะเพื่อนคนนี้ เธอไม่ต้องสู้คนเดียวอีกต่อไป

“แพรว…ฉันดีใจที่แกกลับมา…ฉัน…ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันสว่างขึ้นนิด ๆ เพราะแกอยู่ตรงนี้” หญิงสาวพูดด้วยเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

“ดีแล้วลิน…จำไว้นะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะไม่ทิ้งแกอีกแล้ว” แพรวยิ้มบาง ๆ แล้วบีบมือเพื่อนอีกครั้ง

ความอบอุ่นจากคำพูดของแพรวเหมือนแสงอ่อน ๆ ที่ส่องเข้ามาในใจมาลินี แม้ความเจ็บปวดจะยังอยู่ แต่รอยแผลในใจเริ่มคลายลงบ้าง เธอรู้สึกได้ว่าอย่างน้อยตอนนี้ เธอไม่ต้องแบกรับทุกอย่างคนเดียว

"ไม่เอาไม่ร้องแล้ว...สั่งอาหารดีกว่าฉันหิวแล้ว แกต้องกินเยอะๆ นะดูซูบลงไปเยอะเลย" แพรวยื่นมือไปเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าขาวนวลของเพื่อนด้วยความอ่อนโยน

"อืม..." หญิงสาวพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตา ถึงชีวิตจะโหดร้ายขนาดไหนก็ยังมีเพื่อนคนนี้คอยปลอบใจเธอเสมอ

"จริงๆ พี่พีทจะมาด้วยนะ..แต่ติดงานเสียก่อน" แพรวเอ่ยขึ้นอย่างน่าเสียดาย พีท คือพี่ชายของเธอเอง

"เหรอ...พี่พีทสบายดีมั้ยฉันไม่ได้เจอพี่เขาเลย"

"สบายดี...แถมหล่อขึ้นเยอะเลย~" หญิงสาวยิ้มให้กับทะเล้นของเพื่อนสาว

"กินข้าวเสร็จเราไปเดินที่ห้างกันดีมั้ย"

"ได้สิ...ฉันว่างทั้งวันอยู่แล้วกลับไปก็อยู่คนเดียว" หญิงสาวหน้าเจื่อนลงทันเมื่อนึกถึงที่ต้องกลับเรือนหอที่เงียบงัน

"ไม่เอาสิ...อย่าเศร้า" แพรวรีบเอ่ยห้ามเพื่อนทันทีเมื่อใบหน้าที่เศร้าหมองของมาลินี

ห้างสรรพสินค้า

บรรยากาศในห้างยามบ่ายคลี่คลายจากความวุ่นวายของถนนด้านนอก แสงไฟสว่างไสวตลอดแนวเพดานทำให้ทุกมุมดูมีชีวิตชีวา ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงดนตรีเบา ๆ จากลำโพงของร้านค้าแทรกซึมเข้ามา

มาลินีเดินเคียงข้างแพรวไปอย่างช้า ๆ ดวงตากวาดมองรอบด้าน เธอไม่ได้มาที่ห้างนานแล้วเพราะชีวิตแต่งงานที่เต็มไปด้วยความเหงาและความว่างเปล่า วันนี้กลับรู้สึกเหมือนหลุดออกจากกรงที่กักขังหัวใจเอาไว้

“ลิน แกอยากไปโซนไหนก่อน เสื้อผ้า รองเท้า ” แพรวหันมาถามพร้อมรอยยิ้มสดใส

“แล้วแต่แกเลย ฉันไม่มีอะไรอยากได้หรอก” หญิงสาวยิ้มบาง แต่แพรวกลับทำหน้ามุ่ยทันที

“ไม่ได้หรอก วันนี้แกต้องได้ของติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง อย่างน้อยชุดใหม่สักชุดก็ยังดี จะได้รู้สึกสดใสขึ้นไง” เพื่อนสาวลากแขนมาลินีตรงไปยังร้านเสื้อผ้าทันที

ภายในร้านเต็มไปด้วยเสื้อผ้าหลากหลายสไตล์ แพรวหยิบโน่นนี่มาเทียบกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน ส่วนมาลินีก็ได้แต่ยิ้มขื่น ๆ ยอมให้เพื่อนเลือกให้

“อันนี้สวยนะ สีนี้เหมาะกับแกมากเลย ลองใส่ดูสิ” แพรวยื่นเดรสสีพาสเทลอ่อนให้

“จะดีเหรอ…” หญิงสาวมองหน้าเพื่อนกับชุดสลับไปมาอย่างลังเล

“ดีสิ ไปลองเลย เดี๋ยวฉันรออยู่ตรงนี้” หญิงสาวยอมรับชุดมาอย่างเสียไม่ได้แล้วเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ กระจกตรงหน้าเผยให้เห็นร่างบางในชุดใหม่ที่ช่วยขับผิวเธอให้ดูสดใสขึ้นกว่าที่เคย เธอเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา ถึงแม้หัวใจจะยังบอบช้ำ แต่การได้แต่งตัวสวย ๆ อีกครั้งก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองยังมีคุณค่าอยู่บ้าง

“โห…สวยมากลิน ฉันพูดจริงนะ ดูดีสุด ๆ ไปเลย” เมื่อเดินออกมาจากห้องลองเสื้อ แพรวถึงกับปรบมือเบา ๆ

“แกก็พูดเกินไป” หญิงสาวหน้าแดงเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

“ไม่เกินหรอก คนสวยก็คือคนสวย” เพื่อนสาวหัวเราะแล้วดันให้เธอไปยืนส่องกระจกอีกครั้ง

หลังจากเลือกซื้อเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งสองก็เดินไปยังโซนร้านกาแฟ กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดลอยอบอวล แพรวสั่งเครื่องดื่มหวาน ๆ ส่วนมาลินีเลือกเพียงโกโก้อุ่น เธอยกแก้วขึ้นจิบเบา ๆ ความหวานละมุนช่วยกลบความขมขื่นในใจได้บ้าง

“เห็นมั้ยล่ะ พอออกมาข้างนอกบรรยากาศมันก็เปลี่ยนเนอะ” แพรวเอนตัวพิงเก้าอี้พลางมองเพื่อน

“อืม…อย่างน้อยก็ทำให้ฉันลืมความรู้สึกแย่ ๆ ไปบ้าง ขอบคุณนะที่พาฉันออกมา” หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ

“อย่าพูดแบบนั้นสิลิน” แพรวเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนอีกครั้ง

“แกไม่จำเป็นต้องอยู่คนเดียวแล้วนะ ต่อไปไม่ว่าอะไร ฉันจะอยู่กับแก” ดวงตาของหญิงสาวพร่าเลือนด้วยหยดน้ำตาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นเพราะความอบอุ่นที่เอ่อล้นในหัวใจมากกว่าความเศร้า

บรรยากาศในห้างที่เต็มไปด้วยผู้คนคึกคัก กลับกลายเป็นฉากหลังที่ทำให้การกลับมาของมิตรภาพระหว่างสองเพื่อนเก่ายิ่งชัดเจน มาลินีรู้ว่าเธอยังไม่เข้มแข็งพอ แต่เธอก็เริ่มเชื่อว่า อย่างน้อยการมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเดินต่อไปได้