อารัมภบท

ปัจจุบันปี 2001 บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลของสาธารณรัฐประชาชนจีน ทางรัฐบาลได้ประกาศยกเลิกกฎหมายทางอาญาที่เคยใช้จับกุมบุคคลรักร่วมเพศอย่างเป็นทางการ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ยังคงถือเป็นอาชญากรรมรูปแบบหนึ่งต่อสังคม ยิ่งกว่านั้นในวันเดียวกันยังมีข่าวดีจากทางองค์กรแพทย์ได้ยื่นเอกสารเพื่อแจ้งถอดถอนให้กลุ่มคนเหล่านี้ออกจากข้อครหาความผิดปกติทางจิตเภทอีกด้วย

ภายหลังข่าวสารสำคัญได้ถูกเผยแพร่ออกไปทั่วประเทศอย่างกว้างขวาง ถึงกระนั้นในสายตาของผู้คนส่วนใหญ่ล้วนยังเป็นที่น่ารังเกียจอยู่เสมอ

หนังสือพิมพ์ถูกปิดโดยฝ่ามือใหญ่ ภายใต้กรอบแว่นสีดำสไตล์คลาสสิกและรอยยิ้มเย็นที่ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าบุคคลผู้นี้กำลังอยู่ในสภาวะอารมณ์แบบไหนกันแน่

“หยงอี้ ตระกูลหานติดต่อมาหรือยัง” เสียงทรงอำนาจเอ่ยถามลูกน้องคนสนิท

“ยังเลยครับ”

“งั้นรออีกสักสองสามวันแล้วกัน ถ้ายังไม่ติดต่อมา ก็ดำเนินการตามแผนการได้เลย”

“ครับนายท่าน”

ณ ตระกูลหานแห่งกว่างโจว หรือมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งมีถิ่นฐานรกรากตั้งอยู่ทางภาคใต้ของจีนแผ่นดินใหญ่ นับว่าเป็นตระกูลเก่าแก่ ซึ่งอดีตเคยมีอำนาจทางการเมืองล้นหลามควบรวมสองแห่งด้วยกัน หากแต่ปัจจุบันกลับเสื่อมถอยลง จนถูกบีบให้ต้องเลือกเส้นทางใหม่เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลเอาไว้

“อาเฉิน ลื้อยอมตกลงแต่งงานกับทางนั้นเถอะ อย่างน้อยเราก็ยังรักษาชื่อเสียงของตระกูลเอาไว้ได้นะ”

“แต่อั๊วเป็นผู้ชายนะเตี่ย จะไปแต่งงานกับผู้ชายด้วยกันได้ยังไงล่ะ!” หานอวี่เฉิน ลูกชายคนเล็กของตระกูลหาน และมีพี่ชายแท้ ๆ อีกคนชื่อหานอวี่เจ๋อ ซึ่งนั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกัน ดวงตาคู่งามเหลือบมองเสี้ยวใบหน้าของผู้เป็นพี่ชายแวบหนึ่ง ริมฝีปากขบเม้มจนห้อเลือดเพราะยังตัดสินใจไม่ได้สักที

“อั๊วรู้ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ เราไม่มีทางเลือกมากนักนะอาเฉิน”

“นั่นสิ ขืนเรายังเลื่อนงานแต่งอีกครั้ง เห็นทีคราวนี้ตระกูลหานเราคงจบเห่จริง ๆ แน่” เสียงของหม่าม้าเอ่ยแทรกขึ้นมา ก่อนจะยกยาดมในมือขึ้นสูด พร้อมกับถือพัดคู่ใจกวัดแกว่งไปมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง มีเพียงเสียงเคาะดังเป็นจังหวะจากปลายนิ้วของอวี่เฉินที่กำลังนั่งพิงพนักอยู่บนเก้าอี้ด้วยความหนักใจ

“งั้นเตี่ยก็โทรบอกทางนั้นเถอะ ว่าอั๊วตกลง”

“ละ…ลื้อพูดจริง ๆ ใช่มั้ย” เสียงของเตี่ยเอ่ยอย่างติดสั่น เพราะแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“หรืออยากให้อั๊วเปลี่ยนใจดี”

“ดะ…เดี๋ยว อั๊วไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เสียงโทรศัพท์มือถือดังสะท้อนก้องไปทั่วกลางห้องทำงานใหญ่ของผู้นำคนปัจจุบันแห่งตระกูลเฟิง

“...เว่ย”

“อารุ่ย นี่อั๊วเองนะ หานเจี๋ยนกั๋ว” ซิการ์ม้วนใหญ่ในมือถูกพ่นออกจากปากอย่างเบื่อหน่าย เพราะไม่รู้คราวนี้ฝั่งนั้นจะหาข้ออ้างอะไรมาผลัดอีก

“ท่านมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ”

“ลูกชายคนเล็กของอั๋ว ยินดีตกแต่งเข้าตระกูลของลื้อแล้วนะ” เมื่อได้ยินคำตอบจากปลายสาย มุมปากสีคล้ำกลับยกยิ้มแสดงออกถึงความพึงพอใจขึ้นมาทันที

“ดี งั้นรีบบอกให้ลูกชายท่านเดินทางมาที่นี่ซะ เพราะงานแต่งของเราจะเริ่มในอีกไม่กี่วัน นับจากนี้...”