บทที่ 6 วันแรกของสามีและภรรยา

ยามเช้าของนครเซี่ยงไฮ้ อวี่เฉินจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อถูกปลุกด้วยแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านช่องว่างหน้าต่าง ร่างบางขยับกายเล็กน้อยเพื่อเตรียมลุกขึ้นจากเตียง ทว่าจังหวะนั้นความทรงจำจากภาพเหตุการณ์เมื่อคืนทั้งหมดก็พลันหลั่งไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ จนแทบอยากจะแทรกหน้าหนีจากตรงนี้ไปให้พ้น ๆ

“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำ จะได้กินข้าวด้วยกัน” เสียงดุดันคุ้นเคยพร้อมกับแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยสักน่าเกรงขามพูดขึ้นมาขณะถือจานข้าววางลงบนโต๊ะ

“ก็กินไปก่อนสิ จะรอทำไม” เสียงเล็กติดแหบพูดพลางเหลือบมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะพบว่าในนั้นมีทั้งเสี่ยวหลงเปา โจ๊กข้าวใส่หมูเค็ม และนมถั่วเหลือง

“ถ้าไม่ให้รอเหล่าผอ งั้นจะให้รอใครล่ะ”

“ใครเหล่าผอของนายพูดให้มันดี ๆ นะ”

“อดีตก็เคย ปัจจุบันก็เป็นเหล่ากงของเราเต็มตัวแล้ว คิดว่าไงล่ะ”

“ไอ้คนบ้า !” อวี่เฉินว่าพลางปาหมอนอิงปาอัดใส่หน้าอีกคน ก่อนรีบหมุนกายหนีซุกเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยความหงุดหงิด

.

.

.

วันนี้จื่อรุ่ยต้องกลับเข้าบริษัท เนื่องจากมีนายหน้าคนสำคัญจากเกาะฮ่องกงติดต่อเพื่อทำการค้าธุรกิจขนส่งร่วมกัน ร่างสูงใหญ่สวมใส่ชุดสูทอย่างภูมิฐาน และไม่ลืมผูกไทหรูเพื่อบ่งบอกถึงความมีรสนิยมและฐานะมั่งคั่งของตระกูลเฟิงด้วย

แกร๊ก!

ผ่านไปไม่นาน ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายสวมใส่กางเกงขาสั้นสบายตัวเพื่อเตรียมพักผ่อนอยู่ในคฤหาสน์ให้เต็มที่แต่แล้วเมื่อถึงคราวต้องเปิดประตูห้องน้ำออกมากลับต้องชะงัก เมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงในชุดสูททางการกำลังยืนรออยู่ตรงหน้า

“แต่งตัวใหม่ให้เรียบร้อย แล้วออกไปธุระด้วยกันกับเฮีย”

“ไปไหน?”

“เฮียจะพาเราเข้าบริษัท”

“ไม่ไป อยากไปก็ไปคนเดียวสิ” อวี่เฉินปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนโยนเสื้อผ้าในมือทิ้งลงตะกร้าอย่างไม่แยแส ลำพังงานแต่งที่เพิ่งจัดขึ้นเมื่อวานก็เหนื่อยแล้ว แทนที่วันนี้จะได้พักผ่อนสักหน่อย ไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา ถึงต้องบังคับให้ออกไปข้างนอกอีก

“จะไปดี ๆ หรือจะให้เฮียใช้กำลังกับเราดี” น้ำเสียงติดดุแกมยังบังคับเอ่ยพูดไล่หลัง แล้วทีนี้คนอ่อนแอกว่าแถมสถานะยังตกเป็นรองจะต่อต้านอะไรได้อีกล่ะ นอกจากต้องยอมทำตามแต่โดยดี

“ครับ เหล่ากง” อวี่เฉินจงใจเอ่ยกระแทกเสียง ก่อนเดินหน้าตั้งไปยังห้องแต่งตัวด้วยความหงุดหงิด

ภายในห้องแต่งตัวพบชุดสูทสีดำแบบเดียวกันกับคนดุนั่นแขวนอยู่ ราวกับว่ามันถูกเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว คงไม่ต้องเลือกต่อให้เสียเวลาแล้วล่ะ

แกร๊ก!

“เข้ากันดีนะ” ฉับพลันร่างบางที่อยู่ในหัองแต่งตัวเดินออกมาพร้อมชุดสูทเข้าคู่กัน

“แล้วทำไมต้องใส่เหมือนกันด้วยล่ะ”

“สามีภรรยาจะแต่งเหมือนกัน ก็ไม่เห็นมันจะแปลกอะไรเลยนี่”

“เรื่องมาก” แม้เสียงที่เปล่งออกมาจะแผ่วเบา แต่ก็ไม่รอดพ้นที่คนตรงหน้าจะได้ยินอยู่ดี จื่อรุ่ยทำเพียงมองดุกลับไปเท่านั้น เพราะยังไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับเด็กดื้อตอนนี้

“แต่ก่อนเราจะออกไปเฮียคงต้องแจ้งอะไรให้เรารู้สักหน่อยนะ”

“อะไรอีกล่ะ”

“ต่อจากนี้เราต้องเปลี่ยนคำเรียกของเฮียให้เหมาะสมกว่านี้ แล้วทำให้มันติดกลายเป็นนิสัยซะ”

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร ไม่เอาเหล่ากงหรอกนะ”

“เรียกเฮียไง เหมือนที่เราเคยเรียกมาตลอดนั่นแหละ แต่หากจะเรียกเหล่ากงก็ได้นะ เฮียไม่ติด”

“เหอะ...” อวี่เฉินแค่นเสียงประชด ก่อนจะถูกฝ่ามือใหญ่เอื้อมแขนมาบีบปากเล็กที่กำลังงุบงิบอะไรสักอย่างอยู่ด้วยความหมั่นไส้

“เจ็บนะ! บีบมาได้!”

“ดื้อ เถียงเก่ง ทำไมเฮียไม่เคยรู้เลยนะว่าเรามีด้านนี้แฝงอยู่ด้วย” ทั้งคู่ต่างเดินถกเถียงตามกันตลอดเส้นทางเดินตั้งแต่บนห้อง กระทั่งถึงหน้าคฤหาสน์ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

“เอ่อ นายครับ ใกล้ได้เวลาแล้วนะครับ” ก่อนผู้มีศักดิ์เป็นเจ้านายทั้งสองจะเตรียมลับฝีปากกันต่อ หยงอี้ก็ตัดสินใจเอ่ยเพื่อเรียกสติคืนให้กับคนทั้งคู่ ขืนยังเถียงกันแบบนี้เกรงว่าอาจจะไปไม่ทันงานแน่

…

เฟิงซื่อกรุ๊ป เป็นบริษัทนำเข้าและส่งออกที่ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ยุคบรรพบุรุษ และขยายกิจการจนสามารถผูกโยงกับเครือข่ายการท่าเรือเกือบทั้งฝั่งของผู่ตง ซึ่งสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเขตการค้าลู่เจียจุ่ย ท่ามกลางตึกระฟ้าที่เริ่มผุดขึ้นเป็นสัญลักษณ์เข้าสู่ยุคแห่งความเฟื่องฟูด้านทางการค้าธุรกิจ

รถยนต์คันหรูชะลอจอดลงพร้อมกับการมาของผู้นำตระกูลเฟิงที่ควงแขนมากับภรรยาหมาด ๆ พร้อมกับการต้อนรับจากเหล่าพนักงานอย่างดี ขณะเดียวกันสายตาของอวี่เฉินกลับกำลังสำรวจภายในโรงแรมอันกว้างใหญ่ด้วยความรู้สึกเสียดายที่ครั้งหนึ่งตระกูลหานก็เคยมั่งคั่งแบบนี้ แต่บัดนี้นะเหรอกลับไม่มีอีกแล้วล่ะ

“อย่ามัวแต่เดินดู มองทางด้วย” หลังจากเดินเข้ามาได้สักพัก จื่อรุ่ยก็หันมาพูดกับคนข้างกาย

“ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่” เสียงเล็กว่าเพราะคิดแบบนั้นจริง ๆ

“พื้นข้างล่างมันลื่นเห็นไหม” จื่อรุ่ยว่าพลางเหลือบมองไปยังทางผ่านที่มีคราบน้ำเปียกชื้นอยู่ประปราย คาดว่าแม่บ้านคงเพิ่งมาทำความสะอาดไป

ครืด…

บานประตูใหญ่ถูกเปิดออกกว้าง ก่อนถูกฝ่ามือของคนเป็นสามีดันกายให้ขึ้นไปนั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทำงาน

“เรานั่งรอเฮียอยู่ตรงนี้แล้วกัน อีกเดี๋ยวเฮียประชุมเสร็จจะรีบกลับมา” เสียงเรียบเอ่ยบอกแค่นั้น แต่ก็ไม่วายหันหลังกลับมากำชับเพิ่มอีกอยู่ดี

“อ่อ แล้วห้ามออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกเด็ดขาดล่ะ”

“สั่งได้สั่งดี แล้วจะพามาด้วยทำไมตั้งแต่แรกล่ะ” อวี่เฉินบ่นอุบอิบ ภายหลังคนสั่งการเดินออกไปจากห้องแล้ว

บรรยากาศในห้องตอนนี้ค่อนข้างเงียบสงบและเย็นสบาย จากเครื่องปรับอากาศที่เจ้าของห้องเปิดทิ้งเอาไว้

อวี่เฉินที่ไม่รู้จะทำอะไรตัดสินใจจับนั่นเปิดนี่อย่างคนอยากรู้อยากเห็น กระทั่งมีแขกไม่ได้รับเชิญกำลังวิ่งโผล่พรวดมาจากไหนก็ไม่รู้

ใบหน้าติดอ่อนวัยของชายหนุ่มปริศนาที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางผู้หนึ่งกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงเข้ามาด้วยท่าทีกระตือรือร้น

“ท่านประธา…” ประโยคที่เตรียมจะเรียกขานชื่อเต็มถูกตัดรอน เมื่อเห็นใบหน้าสวยสง่านั่งอยู่บนโต๊ะของเจ้านายแทน

“นายเป็นใคร แล้วเข้ามานั่งอยู่บนเก้าอี้ของท่านประธานได้ยังไงกัน ?” อวี่เฉินถอนหายใจ เพราะไม่รู้ช่วงนี้ดวงไม่ดีหรืออย่างไร ถึงได้เจอะเจอแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน

“ฉันเป็นภรรยาของเขา” อวี่เฉินตอบกลับเสียงดังฟังชัด

“คิดว่าผมจะเชื่อเหรอครับ วัน ๆ มีแต่คนแอบแฝงเข้ามาเพื่อบอกว่าเป็นภรรยาท่านประธานไม่รู้ตั้งกี่คน” อวี่เฉินเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจสงสัยว่าคืนงานแต่งเมื่อวานอีกฝ่ายไม่ได้ไปหรือไง

“จะออกไปดี ๆ หรือจะให้ผมเรียกคนมาลากออกไป” เสียงของพนักงานตรงหน้ายังคงพูดต่อไป จนอวี่เฉินนึกรำคาญ

“ก็ลองดูสิ ถ้าคิดว่านายทำได้”

“งั้นผมคงต้องถือวิสาสะลากคุณออกไป” ชายหนุ่มปริศนาก้าวฝีเท้าเพื่อทำดั่งคำลั่นวาจา

พรึ่บ! กร๊อบ!

“อั่ก!”

“กล้าดียังไงมาจับตัวฉัน ห้ะ!” เสียงของอวี่เฉินตวาดลั่นทันทีที่มือปริศนาสัมผัสลงบนไหล่ ก่อนใช้ทักษะการต่อสู้ที่เคยเรียนมาดัดแขนบุคคลตรงหน้าเอาไว้ และไม่ลืมใช้ปลายเท้าถีบจนอีกฝ่ายกระเด็นล้มระเนระนาดลงไป

“ท่านประธานออกมาเมื่อไหร่ นายโดนดีแน่!” ร่างสมส่วนรีบพยุงกายที่เสียหลักขึ้นมา ก่อนชี้หน้ามายังทางที่อวี่เฉินยืนอยู่

“ตามสบาย แต่อย่าลืมเล่าให้หมดด้วยล่ะ” พูดจบ อวี่เฉินก็เดินหน้าตั้งออกไปจากห้องอย่างปลงตก แม้จะจำได้ว่าเฟิงจื่อรุ่ยเคยกำชับอะไรเอาไว้ แต่ทำยังไงได้ล่ะหากอยู่ต่อก็คงไม่พ้นต้องปะทะคารมกับพนักงานตรงหน้าต่อแน่

เวลาผ่านไปราวสามชั่วโมงเศษ กว่าร่างของผู้นำตระกูลเฟิงจะกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ก็กลับไม่พบคนที่ควรรออยู่ตรงนี้แม้แต่เงา หากจะมีก็คงเลขาส่วนตัวเท่านั้น

“จ้าวหลง นายเห็นผู้ชายตัวขาว ๆ ร่างบาง ๆ ที่อยู่ในห้องนี้หรือเปล่า” เจ้าหลงครั้นได้ยินก็ชะงัก แต่ก็ไม่กล้าตอบไปตามความจริง

“เห็นครับ แต่เขาออกไปแล้ว”

“ไปไหน?” จื่อรุ่ยถามพลางชักสีหน้าหงุดหงิด ทั้งที่เพิ่งประชุมเสร็จแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเจอกับเรื่องอะไรอีกก็ไม่รู้ ก่อนออกก็สั่งการเอาไว้แล้วแท้ๆ

“ไม่ทราบครับ แต่เขาทำร้ายผมด้วย จากนั้นก็หนีออกไปเลย” จ้าวหลงเอ่ยพลางถกแขนเสื้อขึ้นเพื่อหวังให้คนตรงหน้าดูและเห็นใจ

แต่กลับกัน นอกจากจะไม่สนใจแล้ว ยังเปิดประตูเลื่อนออกไปสั่งการบอดี้การ์ดข้างนอกอีกด้วย

ครืด...!

ได้ยินดังนั้น บานประตูถูกเลื่อนเปิดออกอย่างรวดเร็ว จื่อรุ่ยไม่รอช้ารีบเอ่ยสั่งการกับลูกน้องคนสนิทที่ยืนอารักขาอยู่หน้าประตูทันที

“หยงอี้! เปิดกล้องวงจรปิด แล้วดูให้ทั่วว่านายหญิงออกไปที่ไหนกันแน่!” ก่อนตวัดหางตากลับมายังเลขาตรงหน้าอีกครั้ง

“จ้าวหลง”

“คะ…ครับ” จ้างหลงยืนหน้าซีดเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

“นายอย่าคิดว่าเป็นลูกชายของคู่ค้าฉัน แล้วจะทำอะไรก็ได้นะ”

“จะ…จ้าวทำอะไรให้ท่านประธานไม่พอใจเหรอครับ”

“ตีหน้าไขสือ เล่าความเท็จ กี่ครั้งแล้วที่นายทำแบบนี้ คิดว่าฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรเรื่องราวก่อนหน้าเลยหรือไง”

“งะ…งั้นชายคนนั้นที่รออยู่ในห้องนี้ เขาเป็นภรรยาของท่านประธานจริงเหรอครับ” แม้จะถูกตำหนิ แต่กระนั้นจ้าวหลงก็ยังคงสนใจประเด็นนี้ที่สุด

“ใช่ พ่อนายไม่ได้บอกหรือไง ว่าเมื่อคืนเขาก็มาร่วมงานแต่งงานของฉันน่ะ” จ้าวหลงนิ่งอึ้ง เพราะคิดว่าพ่อคงแค่พูดเล่นเท่านั้น จึงไม่ได้สนใจ แต่ใครจะคิดล่ะ ว่าคนอย่างท่านประธานที่มีอำนาจรายล้อมไปด้วยอำนาจเหลือล้นจะแต่งงานกับลูกชายตระกูลตกต่ำแบบนั้น

“ตะ…แต่เขาไม่เหมาะกับท่านประธานเลยสักนิด! อดีตอาจจะใช่ แต่ปัจจุบันจ้าวว่าไม่!” จ้าวหลงเอ่ยอย่างคนหลงลืมสถานะตัวเอง

“เหมาะหรือเปล่า ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง ส่วนนาย นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เก็บข้าวของออกไปจากที่นี่ซะ ส่วนเงินเดือนก็เบิกเอาล่วงหน้าได้เลย”

“แต่...”

“หรืออยากให้ฉันถอนหุ้นของพ่อนายออกดี?”

จ้าวหลงไม่มีทางเลือกอื่น จึงจำต้องเดินก้มหน้าน้ำตาตกออกไป ในขณะที่จื่อรุ่ยกลับต้องหัวเสียสุดขีด ทั้งที่เสร็จจากประชุมตั้งใจจะพาอวี่เฉินออกไปแนะนำให้คนในบริษัทรู้จักแท้ ๆ แต่กลับต้องผิดแผนไล่ออกตามหาเจ้าตัวกลับมาแทนเสียอย่างนั้น