บบที่ 5 สงครามคืนวันส่งตัว

ตรงหน้าประตูห้องหอถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยโคมไฟอักษรสีแดง ซึ่งหมายถึงความรักยั่งยืนและการเริ่มต้นของชีวิตคู่ จากนั้นก็ได้เวลาทางฝั่งตระกูลเฟิงเริ่มเอ่ยคำอวยพรเพื่อส่งคู่รักใหม่เข้าห้องหอยามค่ำคืนนี้

“อั๊วขอให้ลื้อสองคนรักกันนาน ๆ มีอะไรก็หันหน้าคุยกันนะ ถึงอย่างไรก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว”

“ขอบคุณครับอาป๊า / ขอบคุณครับ คุณอาเหยียน” อดีตผู้นำตระกูลเฟิงถึงกับขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินประโยคตอบกลับของสะใภ้หมาด ๆ

“ไม่ใช่สิ ตอนนี้ลื้อต้องเรียกอั๊วใหม่ได้แล้ว” ร่างบางที่กำลังนั่งพับเพียบท่ามกลางวงสนทนาที่รายล้อมไปด้วยสายตาคอยจับจ้องอยู่ทุกสารทิศ จึงจำต้องเอ่ยออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ขอบคุณครับ...อาป๊า” อวี่เฉินเอ่ยเสียงติดขัด แม้จะค่อนข้างแผ่วเบาเพราะยังไม่ชินกับสรรพนามเปลี่ยนแปลงภายในข้ามคืน แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้สองพ่อลูกตระกูลเฟิงหันมายิ้มกริ่มให้กันในรอบหลายปี

“คนแก่แบบอั๊ว ได้ยินแบบนี้ก็ชื่นใจแล้วล่ะ” เสียงชราว่า ก่อนทอดสายตามองตรงไปยังลูกชายคนโตที่นานมากแล้วไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเด็กตรงหน้าเลย

“ส่วนฉันก็ขอให้พวกเธอทั้งสองคนมีความสุข และอย่าลืมมีหลานตัวน้อยคอยให้พวกเราวิ่งไล่จับเร็ว ๆ ด้วยล่ะ” เสียงหนึ่งในคนสำคัญของตระกูลเฟิงอย่างแม่เลี้ยงของจื่อรุ่ยเอ่ยขึ้นแทรก

ก่อนจะปิดท้ายด้วยเสี่ยวอันบอดี้การ์ดตัวแทนของกลุ่มตระกูลหานยื่นกล่องเหล็กสีแดงขนาดเท่ากำปั้นให้กับเจ้านายของตนเป็นของขวัญ

“คุณท่านฝากเอามาให้คุณหนูครับ สุดท้ายท่านยังฝากขอโทษมาด้วยครับ” เสี่ยวอันเอ่ยเพียงสั้น ๆ ก่อนโค้งตัวลงและถอยหลังกลับไปข้างยืนอยู่ในพื้นที่ตัวเอง

“อื้อ ขอบใจนายมากนะ”

“เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับคุณหนู”

“เอาล่ะ ๆ เอาเป็นว่าเราอวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวกันแค่นี้เถอะ เพราะตอนนี้ใกล้จะได้ฤกษ์ส่งทั้งคู่เข้าห้องหอกันแล้ว” เฟิงเหยียนเอ่ยเสียงดังลั่นเพื่อบอกกล่าวให้รับรู้โดยทั่วกัน จากนั้นรีบจูงมือภรรยาให้ตามกันออกมา ส่วนคนอื่น ๆ ก็เริ่มทยอยกันออกไปทีละส่วน และไม่ลืมลงกลอนประตูให้ด้วย เหลือทิ้งไว้เพียงคู่รักใหม่ป้ายแดงที่กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบไว้เท่านั้น

“เดี๋ยวเฮียช่วย” ฝ่ามือใหญ่ยื่นเพื่อให้อีกฝ่ายจับ แต่กลับหวืด เพราะนอกจากจะไม่จับแล้วยังอวดเก่งลุกขึ้นมาเองอีกด้วย

“ไม่ต้อง ฉันทำเองได้” ร่างบางของอวี่เฉินค่อย ๆ พยุงกายขึ้นมาจากพื้น หลังต้องนั่งพับเพียบอยู่นาน จนเหน็บชาแทบจะกินไปทั้งขา

“โอ๊ย!” จังหวะเตรียมก้าวเท้าออกไปข้างหน้า แต่เพราะความหนักอึ้งตรงช่วงขาทำให้รู้สึกเจ็บจนต้องเผลอร้องออกมา

“อวดเก่ง ดื้อ แถมไม่ฟังใครทั้งนั้น” จื่อรุ่ยว่าพลางเหลือบมองเด็กดื้อข้างกาย ก่อนอาศัยจังหวะที่คนตรงหน้าไม่ทันระวัง ยกอีกฝ่ายขึ้นพาดไหล่วางลงบนเตียง

ทว่าจังหวะวางเจ้าสาวป้ายแดงลง กลางลำตัวของทั้งสองคนกลับทาบทับกันอย่างไม่ตั้งใจ จนเป็นเหตุให้ระยะห่างถูกลดทอนลงไปด้วย

จื่อรุ่ยไม่คิดจะลุกไปไหน หนำซ้ำยังกดกายกำยำของตัวเองให้แนบชิดสนิทกับร่างบางตรงหน้ามากขึ้นกว่าเดิม แต่ขณะเดียวกันคนถูกทับกลับรู้สึกหนักอึ้ง และเริ่มจะหายใจไม่ออก

“ลุกออกไปสิวะ! ฉันอึดอัด!” คราวนี้ผู้ฟังกลับชะงัก จากที่อารมณ์ดี ๆ อยู่กลับต้องฉุนเฉียวจากภรรยาผู้ชอบปีนเกลียวสามี

“แล้วถ้าเหล่ากงไม่ลุกล่ะ เหล่าผอจะทำยังไงเหรอ”

“เหล่าผอบ้านนายสิ!”

“หึ มารยาททรามเหลือเกินนะ” น้ำเสียงกระซิบเกือบแหบพร่า แต่กลับเหยียบเย็นจนผู้ฟังเริ่มสั่นกลัว ไม่ทันไรฝ่ามือใหญ่ก็เข้าคว้าหมับกลางลำคอขาว ก่อนจะลากลงมาบีบกรามกรอบใบหน้าสวยที่กำลังเชิ่ดรั้นขึ้นอย่างท้าทาย มือใหญ่เลื่อนลงมาสัมผัสผิวเนื้อ ภายใต้ผ้าไหมสีแดงวาบหวิวที่เหมาะแก่ค่ำคืนเข้าหอเหลือเกิน

“ภรรยาที่ชอบลามปามสามีแบบนี้ เธอว่าควรมีจุดจบยังไงดี?” จื่อรุ่ยให้เวลาคนตรงหน้าได้มีเวลาตรึกตรองความผิดของตัวเอง เผื่อว่าอีกฝ่ายจะสำนึกผิดขึ้นมาบ้าง ครั้นเมื่อดวงตาสีรัตติกาลมองสบลงบนใบหน้าสวยที่อยู่ใต้อาณัติกลับเอาแต่เชิดรั้น แถมคำขอโทษสั้น ๆ ยังไม่คิดเอ่ย ดูท่าศักดิ์ศรีมันคงจะค้ำคอมากสินะ

“อื้อ!” ลำคอขาวถูกกอบกุมอย่างแรง และเชิดขึ้น เพื่อให้รับจูบอันหนักหน่วงอย่างไม่ทันตั้งตัว

ดวงตาคู่สวยพลันเบิกกว้าง เมื่อร่างสูงโน้มตัวลงมากระแทกอย่างกะทันหัน หนำซ้ำยังพยายามสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปาก จนเกิดเป็นรสขมปร่า พร้อมกลิ่นคาวเลือดที่ต่างผสมปนเปผ่านการฟาดฟันบนพื้นผิวปากของทั้งคู่

เสี้ยววินาทีฝ่ามือใหญ่กลับเริ่มกระทำการลูบไล้บนผิวเนื้ออุ่นอย่างสะเปะสะปะ จนคนใต้อาณัติเริ่มดิ้นพล่าน

“แฮ่ก…ทำบ้าอะไร...ปล่อยนะ! อื้อ!!” อวี่เฉินเอ่ยเสียงหลง แต่ทว่ากลับถูกปิดปากทาบทับลงอีกรอบ ทั้งที่เพิ่งมีโอกาสกอบโกยลมหายใจแค่เพียงเสี้ยววิเท่านั้น

จังหวะการบดจูบเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนคนถูกต้อนต้องรีบส่งสัญญาณเตือนว่าขืนยังคงทำต่อไป มีหวังคงได้ขาดใจตายแน่

“อ่อนปวกเปียกขนาดนี้เชียว” คำสบประมาทเอ่ยขึ้นทันทีที่ปล่อยคนเบื้องล่างให้เป็นอิสระ ดวงตาสีรัตติกาลมองใบหน้าสวยละไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงริมฝีปากซีดเซียวจากการปะทะเมื่อครู่จนสีฉาดที่ถูกทาประดับอยู่ก่อนหน้าแทบเลือนหายไปทั้งหมด

ทว่าไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือเสียเปล่า ใบหน้าหล่อเหลารีบโน้มกายดูดดึงลงซอกคอขาวจนเกิดเป็นรอยฟันแดงช้ำอย่างต่อเนื่องทันที

“เป็นหมาบ้าหรือไงว่ะ!” ครั้นได้ฟังดูเหมือนว่าภรรยาตรงหน้าจะไม่รู้จักเข็ดหลาบ งั้นก็คงมีทางเดียวคือต้องทำให้สิ้นฤทธิ์ และกดศักดิ์ศรีที่คอยค้ำหัวเจ้าตัวอยู่ลงเท่านั้น

มือหยาบใหญ่จัดการฉีกกระชากเสื้อผ้าอาภรณ์ที่คอยปกปิดผิวกายให้หลุดขาดออกจากกัน เผยให้เห็นผิวขาวเนียน พร้อมยอดปทุมดุจสีกลีบกุหลาบโผล่พ้นออกมาสู่สายตาของผู้เป็นสามี

ดวงตาสองคู่สีรัตติกาลจ้องมองมัน พร้อมระโมบโฉบเข้าตะครุบยอดปทุมชูชันตวัดเกลียวลิ้นขบเม้มและดูดดึง

“อื้อ…” เสียงหลุดครางจากคนใต้อาณัติ ก่อนจะได้สติ เมื่อรับรู้ได้ถึงช่วงล่างกำลังถูกโจมตี จึงเกิดอาการดิ้นทุรนทุราย เพราะไม่อยากพลาดเหมือนครั้งก่อนอีกแล้ว แต่ดูเหมือนเบื้องบนจะรู้ทัน จึงใช้ปลายขาแยกให้เกิดช่องว่างตรงกลางเอาไว้ เพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสดิ้นหลุดหรือหุบช่วงขาหนี

ฝ่ามือใหญ่ไม่รอช้าลูบไล้เข้าไปสัมผัสส่วนกลางกายนิ่มพอดีมือ ทั้งกดและนวดคลึงอยู่อย่างนั้น จนใต้ชั้นในขาวเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา

“เหล่าผอของเฮียมีอารมณ์แล้วงั้นเหรอ?”

บ้าเอ๊ย…!

อวี่เฉินได้แต่สบถหยาบอยู่ในใจ เพราะทำอะไรไม่ได้

ส่วนจื่อรุ่ยกลับเผยร้อยยิ้มกริ่มออกมา ครั้นเมื่อหลุบสายตามองต่ำลง กระทั่งตัดสินใจถลกชั้นในขาวปราการสุดท้ายของอีกคนหลุดติดมือออกมา

“ปะ…ปล่อยเถอะ…นะ” “เสียงตะกุกตะกักเอ่ยด้วยแววตาฉ่ำปรือ

“แลัวเด็กดื้อเวลาทำผิดต้องทำยังไงคะ”

“ขะ…ขอโทษ”

“หางเสียงหายไปไหน”

“ขอโทษครับ”

“เก่งมาก แต่ว่าตรงนี้ของเธอมันต้องการถูกปลดปล่อยนะ ไม่อย่างนั้นเหล่าผ่อของเฮียอาจจะปวดหนึบเอาได้”

“มะ…ไม่เอา!” จื่อรุ่ยไม่คิดสนคำทัดทาน แถมยังกอบกุมส่วนอ่อนไหวพอดีมือรูดรั้งอย่างถือวิสาสะ

“เราโตขึ้นขนาดนี้แล้ว ขอเฮียสำรวจดูหน่อยสิ ว่าข้างในมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง"

“...”

“เฮียสัญญาจะไม่สอดใส่เข้าไป”

“มะ...ไม่เอา”

“เฮียไม่ได้ให้เราเลือก แต่กำลังขอร้องอยู่ต่างหาก เพราะถึงอย่างไรเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว เรื่องแบบนี้ก็คงไม่พ้นในสักวันอยู่ดี” เสียงทุ้มพยายามระงับอารมณ์และอธิบาย ถึงแม้ว่ากลางกายของตัวเองจะเริ่มปวดหนึบขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน

อวี่เฉินกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เพราะเริ่มถูกความเสียวกระสันตีรื้นขึ้นมาเรื่อย ๆ จนแทบจะเก็บเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนใบหน้าสวยจะตัดสินใจพยักใบหน้าลงเป็นการยินยอม ผู้เป็นสามีเมื่อได้รับการอนุญาตก็เตรียมจัดท่าทางให้อีกฝ่ายใหม่ โดยอุ้มลงมานั่งอยู่ตรงหว่างขาแกร่งของตัวเอง พร้อมอ้ามันออกกว้าง และไม่ลืมดึงรั้งข้อเท้าของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วย เพื่อกันไม่ให้เด็กไม่ประสาเผลอหุบปลายขาตัวเองเข้าหากัน

อวี่เฉินรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากคนเบื้องบนอยู่นาน อยากจะหุบขากลับก็ดูเหมือนจะทำไม่ได้แล้ว มือหยาบใหญ่ไม่รอช้ารีบรั้งใบหน้าสวยของอวี่เฉินให้แหงนขึ้นรับจูบ ก่อนตามบีบเคล้นคลึงส่วนปลายที่เริ่มปริ่มน้ำเชื้อเบา ๆ ออกมา และรูดรั้งมันอย่างคนชำนาญการ

“อื้อ อ่า...”

“ไหนลองเรียกเหล่ากงสิ”

“...” คนในอ้อมแขนยังคงเงียบ จนจื่อรุ่ยตัดสินใจหยุดมือลง และปล่อยให้อารมณ์ของคนที่กำลังได้ที่ค้างเติ่ง

“ตะ…ต่อสิ!” จื่อรุ่ยยังคงนิ่ง ทำทีไม่ได้ยิน แต่กระนั้นก็ยังคงไม่คิดปล่อยเรียวขาขาวที่เผยส่วนกลางกายออกไปอยู่ดี

“เหล่ากง”

“...”

“เหล่ากง ทะ..ทำให้น้องหน่อยสิ” ร่างขาวสติพลันพล่าเบลอไปหมดแล้ว ครั้นจะสั่งให้ทำอะไรก็ย่อมยอมได้ทุกอย่าง ขอเพียงได้ปลดปล่อยมันออกมาก็พอ

“ก็แค่นี้แหละ”

“อ๊ะ…อ๊ะ...อ๊าาาาา!” ไม่นานร่างของอวี่เฉินกระตุกเกร็งสั่นระริกไปทั้งตัว ก่อนปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนล้นฝ่ามือใหญ่

“แค่ช่วยตัวเองยังขนาดนี้ ถ้าวันที่เหล่ากงสอดใส่เข้าไปตรงนั้นจริง ๆ จะเยอะขนาดไหนกันนะ”

น้ำเสียงคล้ายหยอกล้อ ทำให้คนที่เพิ่งได้สติกลับคืนพลันรู้สึกอับอายยิ่งนัก