4

เช้าวันแรกของการเป็นนางลัยลา ทิวากร นั้นก็ไม่ได้แตกต่างจากเดิมมากนัก เพราะหลังจากตื่นนอนตอนเช้าคุณสามีก็ลุกไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เธอลุกตามเขามา อาศัยจังหวะที่เขาอยู่ในห้องน้ำเดินไปหยิบเอาเสื้อคลุมจากในตู้เสื้อผ้ามาสวมคลุมร่างเปล่าเปลือย

ลัยลาเพิ่งได้มีโอกาสมองสำรวจห้องของเขา เพราะเธอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่เต็มตัววันแรก ข้าวของเธอก็ยังเอามาไม่ครบดีนักเพราะคุณวิชิตบิดาของเมฆาบอกให้เธอย้ายเข้ามาแต่ตัวก่อนเพื่อให้ทันงานแต่งเมื่อวาน ส่วนข้าวของค่อยไปเอาทีหลัง เธอเลยยัดแต่เสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินเข้าบ้านไม่ต่างจากพจมานเดินเข้าบ้านทรายทอง ผิดแต่เธอไม่มีชะลอม มีเพียงกระเป๋าลากหนึ่งใบ

ตอนเธอเข้ามาที่บ้านเมื่อสองวันก่อนจัดงานแต่งงาน เมฆาไม่ได้สนใจมาดูแล เขายังคงไปทำงานตามปกติ มีแต่คุณวิชิตที่สั่งให้แม่บ้านนำกระเป๋าของเธอมาเก็บในห้อง แล้วก็เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวในวันรุ่งขึ้น

ลัยลาอดคิดไม่ได้ว่าทุกอย่างมันดูเร่งรีบ ฉุกละหุกไปหมด ไม่เหมือนงานแต่งงานของคนทั่วไปที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวรักใคร่กันดี แต่อย่างว่าเธอมันเป็นภรรยาม้ามืดของเขานี่ จะไปหวังอะไรได้อีก นอกจากทำหน้าที่ภรรยาตามหน้าที่ให้ดีที่สุด

ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากไปกว่านี้เจ้าของร่างสูงกำยำก็เดินออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำเกาะพราวเต็มตัว สายตาคมเข้มของคุณหมอสุดหล่อที่มองตรงมา พร้อมกับเลิกคิ้วสูงทำเอาลัยลาขัดเขินอย่างที่ไม่เคยเขินผู้ชายคนไหนมาก่อน

“คุณ...อ้อ ผมลืมไปว่าไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว” เสียงติดรำคาญพูดขึ้น แล้วเดินไปทางโซนห้องแต่งตัว เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมพอหมาดๆ เสร็จแล้วก็ไปหยิบไดร์มาเป่าให้แห้ง ไม่ได้สนใจการมีชีวิตอยู่ของลัยลาเลยแม้แต่น้อย แต่เธอก็ชินชาเสียแล้ว จึงไม่คิดจะหาความกับเขาในเรื่องนี้

“คุณจะออกไปไหนคะ”

“ถามทำไม” เขาถามกลับเสียงเรียบ เพราะไม่ชินกับการมีใครมาตรวจเช็กว่าจะไปไหนมาไหน

“ไม่ทำไมหรอกค่ะ คุณจะไปไหนก็ตามสบาย ฉันเองก็จะออกไปข้างนอกเหมือนกัน”

“ไปไหน” เป็นเมฆาที่หันกลับมาถามบ้าง

“ถามทำไมล่ะคะ” เธอย้อนคำถามเขา

“ผมไม่ชอบให้ย้อน แต่ถ้าไม่อยากบอกก็ตามใจ เราแฟร์ๆ กัน”

“คุณหมอพูดแบบนี้ไม่ได้นะคะ แต่งงานกับฉันแล้ว ก็ต้องคุยกัน มีอะไรก็ต้องบอกกัน ฉันไม่อยากถูกใครมองว่าเป็นภรรยาหลวงที่ถูกลืมไว้ที่บ้าน” ถึงอย่างไรแล้วการแต่งงานครั้งนี้จะว่าไปมันก็ถูกต้องที่เขาต้องรับผิดชอบต่อผู้หญิงอย่างเธอที่ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน มีเขาเป็นชายคนแรก

“หน้าที่ของเธอก็มีแค่ที่บนเตียงในบ้าน อย่างอื่นเราไม่เกี่ยวกัน” เขาพูดอย่างไร้เยื่อใยทำให้คนฟังได้แต่ยืนเม้มปากแน่น ไม่คิดว่าคนมาดอบอุ่นอย่างเขา เอาเข้าจริงแล้ว…

‘เลือดเย็นชะมัด’

‘คนใจร้าย’

“โอเคค่ะ ฉันเข้าใจอารมณ์ของคุณดีว่าไม่พอใจที่ต้องแต่งงานกับฉัน แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ฉันเลยอยากขอความร่วมมือจากคุณค่ะ”

“ความร่วมมืออะไรกัน” เขามองหน้าเธอแล้วเลิกคิ้วขึ้น

“ก็คือว่าฉันจะไม่ถาม ไม่ตาม แต่ว่าเราสองคนจะไม่ทำให้อีกฝ่ายเสียหน้าหรือเสื่อมเสียดีไหมคะ”

“หึ เธอพูดแบบนี้กะดักคอไม่ให้ฉันมองสาวที่ไหนเลยใช่ไหม เธอนี่มันแผนสูงนะ หน้าตาไม่เหมือนเดิม นิสัยยังดูเจ้าแผนการขึ้นด้วย” ตั้งแต่ศัลยกรรมกลับมาเป็นหน้าเดิมไม่เหมือนหน้าที่คล้ายผู้หญิงที่เขาหลงรัก เธอก็ยิ่งชัดในความเป็นลัยลาที่กล้าตีฝีปากกับเขา ที่จริง เขาไม่ได้คิดมองสาวที่ไหนอยู่แล้ว วันๆ แค่ทำงานก็หมดเวลาแล้ว แค่พูดดักคอไปงั้น

“ฉันไม่ได้มีแผนอะไรเลยค่ะ ไม่ได้ดักคอด้วย แค่คิดว่าสามีภรรยาก็ควรต้องให้เกียรติกันและกัน คุณหมอก็คิดแบบเดียวกันใช่ไหมคะ พอมีลูกสักคนให้คุณลุงคุณป้าพอใจแล้ว หลังจากนั้นฉันจะหย่าให้ค่ะ” พวกท่านมีพระคุณกับเธอไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ยอมทำทุกอย่างที่ทำให้พวกท่านมีความสุข

เมฆาบดกรามแน่น นี่เธอมโนอะไรของเธออยู่ เขาไม่เคยคิดไปไกลถึงขนาดนั้นหรอก ต้องมีลูกกับเด็กนี่ด้วยเหรอ มีเมียเด็กก็ปวดหัวพอแล้ว ถ้าต้องเลี้ยงเด็กอีก หมออย่างเขางานยุ่งจะตาย ไหนจะธุรกิจครอบครัว หาเวลาให้ตัวเองยังยาก แต่ช่างเถอะ จะว่าไปอายุของเขามันก็สมควรที่จะต้องมีทายาทเอาไว้สืบสกุล

เมฆาทำทีเป็นถอนหายใจ “ก็ดีเหมือนกันที่เธอพูดชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้ ถ้าต่อไปเราไปกันไม่ได้ ฉันก็พร้อมจะหย่าให้”

“ค่ะ ฉันรับทราบ และยอมรับ” แม้ว่าภายในหัวใจดวงน้อยลึกๆ จะรู้สึกแปลบๆ ขึ้นมา

สองสามีภรรยาป้ายแดงที่เพิ่งแต่งงานได้วันเดียวคุยกันถึงเรื่องหย่าจบแล้วก็ต่างฝ่ายต่างเมินหน้าหนีใส่กัน ลัยลาเดินเข้าห้องน้ำแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอควรบอกเขาเสียหน่อย “ที่ว่าฉันจะออกไปข้างนอก ฉันจะกลับบ้านค่ะ”

ร่างกำยำที่ยังไม่ทันแต่งตัวเสร็จหมุนตัวมาหาคนตัวเล็ก

“จะกลับบ้านงั้นเหรอ เพิ่งแต่งงานกันก็จะขนกระเป๋าหนีกลับบ้านแล้ว ฉันก็นึกว่าเธอจะแน่จริง”

“ฉันไม่ได้ขนกระเป๋าหนีกลับบ้านค่ะ แต่ว่าฉันจะไปขนกระเป๋ามาเพิ่มต่างหาก คุณคงไม่ได้สังเกตว่าฉันไม่ได้ขนของมาเลย เพราะคุณลุงวิชิตให้ฉันรีบย้ายมาก่อน ฉันมีแต่เสื้อผ้ามาเท่านั้น”

เมฆาเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม “อืม” คุณหมอหนุ่มหล่อตอบรับในลำคอแล้วมองร่างอ้อนแอ้นของเมียเด็กก้าวเข้าห้องน้ำ เขาไม่ชินที่มีใครอีกคนมาแชร์ห้อง แต่เมื่อคิดว่าคนคนนั้นคือภรรยา ถึงจะเป็นภรรยาม้ามืดที่เข้าวินมาท่ามกลางความงงของทุกคนก็ตาม ก็ทำให้เขามีความรู้สึกประหลาดกับคำนี้

‘ลัยลาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขา’

ที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องแต่งงานมาก่อน  และสเปกที่เขาชอบก็ห่างไกลจากลัยลามาก เขาชอบคนสวย อ่อนหวาน น่ารัก เหมือนไอรดา แต่ลัยลานั้นสวยเปรี้ยว เธอไม่เข้าใกล้คำนั้นเลย กระนั้นทำไมเขารู้สึกว่าเมื่อคืนนี้เธอทำให้เขามีความสุขมาก จนบางอย่างกลางกายคึกคักขึ้นมา น้องชายตัวดีคึกคักพร้อมชักธงรบกับสาวน้อยลัยลาอีกแล้ว

‘บ้าสิ เขาไม่มีวันหลงเมียเด็กหรอก’

 หมอเมฆไม่อยากให้ลัยลารู้ว่าเขามีปฏิกิริยาต่อเมียสาว สงสัยเขาจะห่างหายเรื่องอย่างว่ามานาน เลยมีอาการของขึ้นได้ง่าย เมฆาให้เหตุผลกับตัวเองแล้วรีบแต่งตัว

ขณะที่ลัยลาเข้าห้องน้ำมาแล้วก็ยืนมองของใช้ตรงหน้ากระจกครู่หนึ่ง เพราะความรีบร้อนเลยไม่ได้เอาของใช้ส่วนตัวมาเลย ทั้งแป้ง ยาสระผม แปรงสีฟัน