บทที่ 6 ลิปสติก (03)

โมกข์ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนสาวเท้าขึ้นไปยังห้องนอน ทิ้งให้คนมีใจคับแค้นยืนกัดฟันกรอด แต่เห็นทีวันนี้คงต้องถอยกลับก่อน ถ้าทำอย่างใจไม่ได้ก็ต้องเฝ้ารอต่อไป กระนั้นก็วางใจมากไม่ได้ เพราะท่าทางของหลานชายเริ่มแปลกไป อาจมีสายใยเบาบางเกิดขึ้น หากปล่อยไว้มันอาจจะกลายไปเป็นเชือกเส้นหนา     

          ภายในห้องทำงานของตึกสูงระฟ้า ชั้นที่สิบเอ็ดนั้นมีเจ้าของกรรมสิทธิ์ทุกอย่างของอัศวัฒน์กำลังนั่งถอนหายใจอยู่ สีหน้าที่เคยสดใสหมองหม่นลงเรื่อยๆ จากปัญหาที่ต้องแบกเอาไว้

          กระทั่งมีหนึ่งสายโทร.เข้ามา หญิงสาวจึงต้องก้มหน้าลงไปมองหน้าจอโทรศัพท์

          “คืนนี้ผมกลับดึก ไม่ต้องรอ”

          แค่กล่าวจบประโยค ปลายสายก็วางไปทันที ไม่เว้นช่องว่างให้เธอได้โต้ตอบไปเลย

          “ค่ะคุณหมอก”  

          เสียงใสกล่าวเบาๆ หลังสัญญาณเงียบหายไปสักพักใหญ่ เธอชินชาเสียแล้วกับการกระทำแบบนี้ของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีทางพฤตินัย อีกทั้งยังถูกกำหนดให้เป็นเจ้าของลมหายใจของอัศวัฒน์ จะอยู่หรือสิ้นชีพนั้นอยู่ในกำมือของเขา

          ความรู้สึกภายในอกของนุดีแสนจะปวดร้าวและฝืนทนอย่างมากในช่วงแรก เธอต้องยอมแลกทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด ยอมเป็นภรรยาของผู้ชายที่ไม่ต่างจากก้อนหิน แต่ถ้าได้ลองรู้จักจะรู้ว่าหมอกเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด แค่ไม่มีใครสามารถเข้าไปคว้าหัวใจของเขาได้ก็เท่านั้น

          แม้กระทั่ง…เธอ ภรรยาที่ต้องอยู่ในเงามืดอย่างลับๆ

          และมันทั้งตลกและน่าเวทนา เมื่อเธอกำลังเผชิญอยู่กับความรู้สึกแอบรักสามีของตัวเอง

          ความรักถูกบ่มเพาะท่ามกลางวิกฤต โดยฝ่ายชายไม่เคยมองเห็นเลยสักนิด เพราะหัวใจของเขาถูกครอบครองไปจนหมดสิ้น แต่ไม่ใช่ว่ามีผู้หญิงคนไหนพิชิตได้ มันถูกยึดไว้ด้วยสองมือเหี่ยวย่นที่แสนมีพิษสงต่างหาก

          สองสามนาทีต่อมานุดีก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ สาวที่ตามให้ไปเข้าประชุมเรื่องการร่วมทุนกับบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านการส่งออกเลยต้องละทิ้งทุกความเหนื่อยไว้ด้านหลัง ไม่รู้ต้องอยู่ภายใต้เงานี้ไปถึงเมื่อไร ไม่แน่ว่าอีกไม่นานอาจจะต้องลุกขึ้นมาต่อสู้อีกหน จึงพยายามทำให้บริษัทกลับมามั่นคงอย่างเดิม และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำลาย

          การประชุมเป็นไปอย่างตึงเครียด กระนั้นนุดีก็พยายามทำอย่างสุดความสามารถ ถึงแม้จะยังอ่อนประสบการณ์ในด้านนี้ ทว่าหนนี้มีความหนักใจเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เนื่องจากต้องคอยหลบสายตาที่มุ่งมองมาของชายคนหนึ่ง

          วาคิม…อดีตคู่หมั้นคู่หมายและเจ้าของบริษัทที่กำลังเจรจาธุรกิจกัน ผู้ชายแสนอบอุ่นคนนี้มักยื่นมือเข้ามาช่วยทุกครั้งที่ประสบปัญหา แค่เธอไม่สามารถเอาใจตอบแทนเขากลับไปได้         

          และกว่าการประชุมจะจบลงก็ยืดเยื้อไปถึงสามชั่วโมงเต็ม นุดีรีบเดินออกจากห้องประชุมเพื่อตรงกลับไปยังห้องทำงาน

          “นุดีครับ”

          เสียงทุ้มนี้ทำให้เท้าเล็กๆ ต้องหยุดชะงัก

          “ค่ะพี่คิม”

          “มีอะไรไม่เข้าใจปรึกษาพี่ได้นะครับ” วาคิม วาพยัคฆ์ เขาคนนี้ไม่เคยทอดทิ้งนุดี แต่หญิงสาวกลับไม่สามารถรักเขาได้

          โดยฝ่ายชายไม่เคยล่วงรู้ถึงปัญหา เพราะมันถูกปกปิดไว้เป็นความลับ รู้เพียงบัดนี้หัวใจของร่างเล็กมีชายคนหนึ่งยึดครองไว้ เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการถอนหมั้น

          “ขอบคุณพี่คิมมากๆ เลยนะคะที่พี่ไม่เคยทิ้งนุดี”

          “พี่จะทิ้งนุดีได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อพี่รักนุดี”         

          คำพูดนี้ทำให้นุดีสะอึกและเจ็บจุกไปถึงหัวใจ ทำไมกันนะ ทำไมเธอถึงไม่รักผู้ชายคนนี้ ทั้งที่เขาแสนดีทุกอย่าง แต่อย่างว่าละ ความรักเป็นสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุม ไม่สามารถไปกำหนดให้รักใครได้ หากไม่มีความรู้สึกเสน่หา โดยความรักมีทั้งสมหวังและเจ็บปวด        

          ในด้านของวาคิมก็ไม่ต่างกัน เขาเลือกจะรักคนที่ไม่สามารถมอบหัวใจให้เขาได้

          “พี่คิม…” น้ำเสียงของหญิงสาวแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความสงสาร