บทที่ 132

คำกล่าวนั้น ทำให้นางตื้นตันทั้งยังรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เซียงหรงเริ่มเข้าใจอย่างถ่องแท้ ว่าอะไรคือ ‘ความสุขไม่ได้มาจากทรัพย์สินหรือความมั่งคั่ง แต่อยู่ที่ความจริงใจและการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน’ นางรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเปลี่ยนไปมาก หลังจากก้าวขาเข้ามาในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้

หลังจากแน่ใจว่ายังต้องพักอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้อีกพักใหญ่ เซียงหรงก็เริ่มปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของชาวบ้านมากขึ้นไปอีก นางไม่ได้อยากเป็นเพียงแขกที่มารับความช่วยเหลือจากผู้คน แต่ต้องการช่วยเหลือและตอบแทนเท่าที่เรี่ยวแรงของตนพอจะทำได้ จึงเริ่มไปช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ โดยไม่ขอรับสิ่งใดทั้งนั้น โดยมีซู่ซินคอยช่วยเหลือดูแลอยู่ข้างๆ

ในยามเช้า นางจะเดินไปที่ลานบ้านของครอบครัวหนึ่งที่มีเครื่องโม่แป้งขนาดใหญ่ ตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นขอบฟ้านางได้เรียนรู้วิธีโม่แป้งจากข้าวสาลี โดยต้องหมุนเครื่องโม่ด้วยแรงจากสองมือ นางรู้สึกประหลาดใจที่แป้งที่ผ่านการโม่ใหม่ๆ มีกลิ่นหอมจางๆ และแม้จะเหนื่อยก็รู้สึกสุขใจเมื่อได้เห็นแป้งเหล่านั้นกลายเป็นหมั่นโถวร้อนๆ บนมือของใครหลายคนในหมู่บ้านเช่นนั้น

สายๆ หลังจากป้อนหมั่นโถวและข้าวต้มให้หลี่จือหลินจนอิ่ม นางจะเดินทางไปหาครอบครัวที่ทำงานสานตะกร้าหรือกระบุงสำหรับใช้ในไร่นา ที่นั่น นางได้เรียนรู้ตั้งแต่การเลือกไม้ไผ่ ที่จะต้องเลือกใช้ไม้ซึ่งไม่แก่เกินไปจนเปราะและไม่อ่อนเกินไปจนงอไม่ได้ นางค่อยๆ ฝึกมือจากงานเล็กๆ เช่นการสานฝากระบุง แม้มือจะเจ็บจากขอบไม้ไผ่ที่ค่อนข้างคม แต่นางกลับรู้สึกภูมิใจที่ผลงานของนางใช้งานได้จริง และกระบุงซึ่งนางช่วยสานถูกนำไปวางขาย

นางยังได้ช่วยกลุ่มสตรีในหมู่บ้านทำเต้าหู้ขาย โดยเริ่มตั้งแต่การล้างถั่วเหลือง จากนั้นนำไปแช่น้ำจนพอง แล้วเอาไปบดในครกหินขนาดใหญ่ น้ำถั่วที่ได้จะถูกนำไปต้มและแยกกากออก แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็น นางก็ยังอดประทับใจไม่ได้ การทำเต้าหู้นั้นต้องใช้ความใส่ใจอย่างมาก น้ำที่ใช้ต้องสะอาด อุณหภูมิของไฟที่ใช้เองก็ต้องเหมาะสม เมื่อเต้าหู้สดถูกหั่นเป็นชิ้นส่งกลิ่นหอมอบอวล แม้เดิมทีตั้งใจว่าจะไม่รับอะไรเพิ่มเติม ครั้งนี้นางกลับอดไม่ได้ที่จะขอแบ่งเล็กน้อย เพื่อนำกลับไปทำอาหารดีๆ ให้หลี่จือหลินที่ดูเหมือนจะถูกใจอาหารที่นางปรุงขึ้นจากเต้าหู้สดใหม่เป็นอย่างยิ่ง

วันหนึ่ง นางถูกชักชวนไปช่วยงานในสวนผักของครอบครัวที่ปลูกผักกวางตุ้งและหัวไชเท้า พวกเขาเล่าว่าจะเก็บผักสดเหล่านี้ไปดองขาย นางจึงได้เรียนรู้วิธีดองผักแบบง่ายๆ แต่รสชาติกลับกลมกล่อม ตั้งแต่การล้างและหั่นผักกวางตุ้งกับหัวไชเท้าให้ได้ขนาดที่เหมาะสม คลุกเกลือจนผักคลายน้ำ และใส่ลงในไหดินเผาพร้อมเครื่องเทศ เมื่อถามว่าผักดองเหล่านี้จะถูกนำไปขายที่ไหน จึงได้รู้ว่าชาวบ้านบางคนต้องเดินเท้าหลายลี้เพื่อนำของป่า ของใช้ และอาหารที่ทำขึ้น เป็นต้นว่าผักดองเหล่านี้ ไปยังตลาดในตัวเมือง...นางอดทึ่งในความพยายามของพวกเขาไม่ได้

ทุกครั้งที่ได้ช่วยงานและได้เห็นรอยยิ้มของเหล่าชาวบ้าน เซียงหรงจะรู้สึกดีใจที่สามารถแบ่งเบาภาระและตอบแทนน้ำใจที่พวกเขามีต่อนางกับหลี่ จือหลินและผู้ติดตาม

แม้ความลำบากจะทำให้รู้สึกเหน็ดเหนื่อย แต่หัวใจนางกลับรู้สึกอบอุ่น เซียงหรงเริ่มเข้าใจว่าการค้าขายหรือการทำงานหนักนั้นไม่ใช่เพียงเพื่อผลกำไร แต่ยังเป็นวิถีชีวิตที่สะท้อนถึงความอดทนและความเอื้อเฟื้อที่คนในชุมชนมีต่อกัน

หลี่จือหลินที่พักฟื้นอยู่ในกระท่อมมักจะยิ้มบางๆ ทุกครั้งที่เห็นนางกลับมาพร้อมอาหารใหม่ๆ เขาชมว่านางเหมือนภรรยาชาวบ้านที่อุทิศตัวเพื่อครอบครัว แต่เซียงหรงกลับบอกว่า “ข้าก็แค่ทำเพราะท่านยอมเจ็บหนักเพื่อช่วยข้า” ทว่าความจริงข้างในใจของนางกลับค่อยๆ เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ความรู้สึกที่นางมีต่อหลี่จือหลินและผู้คนในหมู่บ้านนี้ลึกซึ้งขึ้นทุกขณะ จากการตระหนักว่าความสุขแท้จริงนั้นอยู่ที่การแบ่งปันและช่วยเหลือกันและกันในยามลำบาก...นางได้แต่หวังว่าหลี่จือหลินจะไม่รู้

หากเขารู้ อย่างปีศาจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ร้ายกาจนั่นมีหรือจะพลาดโอกาสโจมตีจุดอ่อนในใจนาง ชักจูงทั้งโดยอ้อมและโดยตรง ตู่ว่า ในเมื่อในใจนางมีเขา เช่นนั้นก็สมควรเลิกดื้อรั้น และยอมแต่งให้เขาแต่โดยดีเสียที...