MasukShare
บทที่ 149
Terakhir Diperbarui:
2026-02-18 16:23:00เฉินกั๋วกงไม่ใช่รับราชการมาเนิ่นนานเสียเปล่า พริบตาเดียวก็สามารถแก้ไขข่าวเล่าลือเสียหาย กลายเป็นว่าผู้คนต่างได้รู้ ‘ความจริง’ เรื่องที่จวิ้นหวังจ๋างจื่อที่เป็นคู่หมั้นของคุณหนูสาม และคุณชายรองสกุลเฉิน ร่วมกันอารักขาคุณหนูสามที่เป็นโฉมงามยอดเมธี ไปไหว้พระที่วัดถานฝออันโด่งดัง เพื่อขอพรให้น้องชายสามที่กำลังจะสอบเข้ารับราชการ บิดากับพี่ชายใหญ่ที่ออกเดิน ทางไปตรวจราชการต่างพระเนตรพระกรรณ และอนุผู้หนึ่งของบิดาที่ล้มป่วยด้วย ‘โรคปอด’ ทว่าระหว่างทางกลับพบเจอโจรป่า จวิ้นหวังจ๋างจื่อสามารถปกป้องคู่หมั้นไว้ได้ แต่คุณชายรองที่เสียสละตนเองล่อพวกโจรไปอีกทาง บัดนี้ยังหาตัวไม่พบ
ขณะแก้ไขเรื่องนอกจวน บิดานางก็แก้ไขเรื่องในจวนไปด้วย
แม้สุดท้ายแล้วจะไม่ได้เอาความอนุหานหนักหนาเท่าที่คิด ยามนี้ ‘ท่านแม่ทั้งสาม’ ของนาง และเหล่าพี่หญิงน้องหญิงล้วนถูกกักบริเวณอยู่ในเรือนตน บรรยากาศยามเช้าของจวนกั๋วกงจึงสงบจนถึงขั้นเงียบสงัด
เซียงหรงหมดใจจะใส่ใจเรื่องวิธีการครองเรือนของบิดา ทั้งยังไม่เหลือแก่ใจจะใส่ใจผู้อื่นแล้วทั้งนั้น
นางเองก็มีเรื่องหนักใจของตนเองเช่นกัน
เช้าวันนี้ เฉินเซียงหรงที่ ‘ไม่สบาย’ นั่งเอกขเนกอยู่ในเรือน เหม่อมองหมู่เมฆานอกหน้าต่างด้วยสีหน้าครุ่นคิดตั้งแต่รุ่งสาง
หลังจากที่เมื่อวานหลี่จือหลินพูดประโยคน่าโมโหนั่นอย่างมาดหมาย นางก็ไม่ยอมพูดกับเขาอีกเลย
“อย่าได้คิดหนีข้าไปไหนอีกเลย...เพราะไม่ว่าจะลึกสุดขอบนรกหรือสูงเหนือเก้าชั้นฟ้า ข้าก็จะตามหาเจ้าให้เจอให้ได้ ทั้งเจ้าและลูกของเรา...ว่าที่ทายาทผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของข้า”
นึกถึงคำพูดเหล่านั้นแล้ว เซียงหรงก็ยิ่งกว่าหงุดหงิดเดือดดาล
กล้าหาญเหลือเกิน หลี่จือหลิน! กล้าหาญกับสตรีในเรือนหลังผู้หนึ่งยิ่งนัก!
ทั้งกล้าหาญ ทั้งปราดเปรื่อง ทั้งทรงอำนาจราชศักดิ์ จนข้าไม่รู้จะสรรเสริญอย่างไรดีแล้ว!
“คุณหนู...” ซู่ซินอดเป็นห่วงไม่ได้
“อย่าพูด” เซียงหรงห้ามทันที
“แต่...คุณหนูเจ้าคะ...ยามนี้...”
เซียงหรงรู้ว่าคนสนิทของตนจะพูดอะไร
ตอนนี้นางตั้งครรภ์แล้ว ตั้งท้องลูกของคนน่าโมโหนั่น!
แม้จะยังโกรธอยู่มาก แต่ยามนี้ในอกกลับระคนความหนักใจและความสับสนที่เพิ่มพูนขึ้นแทบทุกขณะลมหายใจ
ใช่ว่าที่ผ่านมานางจะไม่ได้รู้สึกดีกับเขา อีกทั้งก่อนหน้านี้เดินทางร่วมกันมานานถึงเพียงนั้น ร่วมทุกข์ร่วมสุขอดทนลำบากฝ่าฟันด้วยกันมามากมายถึงเพียงนั้น ความทรงจำที่ดีต่อกันก็มีไม่น้อย หัวใจนางเป็นแค่ก้อนเนื้อ ไม่ใช่หินผา นางไหนเลยจะไม่หวั่นไหวใจอ่อนกับเขาสักนิด กี่ครั้งกี่คืนที่เขาคอยกอดนาง ปกป้องนางจากความหนาวเหน็บ กระทั่งคลายหนาวให้นางด้วยการจูบ แล้วก็เรื่อยไปจน...
เซียงหรงรินน้ำชาขึ้นกระดกรวดเดียวหมดจอก แล้วกระแทกถ้วยชาเสียงดัง ปึง! ทำเอาซู่ซินที่กำลังลอบสบตากับตงหลินและส่งยิ้มให้กันตกใจจนสะดุ้ง
“คะ...คุณหนู!”
Bab terbaru
ภรรยาห้าอีแปะ บทที่ 161
“แน่นอน ใครจะดีใจที่เจ้าบ่าวเมามายเสียหมดสภาพทั้งที่เป็นวันเข้าหอวันแรกเล่า” องค์ชายสามยืนยันหนักแน่น สองมือประคองเจ้าบ่าวมุ่งหน้าไปทางห้องพักแขก หางตาก็คอยเหลือบมองเฉินเหม่ยลี่เป็นระยะเมื่อเห็นชายกระโปรงสีอ่อนของเฉินเหม่ยลี่ รู้ว่านางยังคงลอบเดินตามมาห่างๆ และคิดว่าเขามองไม่เห็น องค์ชายสามหลี่เจี๋ยก็ได้แต่นึกขันในอกโง่เง่ายิ่งนัก!สตรีผู้นี้โง่เง่าถึงเพียงนี้ได้อย่างไรนะ...นางไม่คิดหรืออย่างไรว่าหูตาของตำหนักจวิ้นหวังมีมากมายเพียงใด เป็นเพียงลูกอนุที่ตระกูลมารดากำลังตกต่ำย่ำแย่ผู้หนึ่งของจวนกั๋วกง กลับต้องการเข้าหาจ๋างจื่อของตำหนักจวิ้นหวังในวันสมรส ใช่รนหาที่ตายหรือไม่?แต่ช่างเถิด... หลี่เจี๋ยลอบยิ้มกับตนเองในเมื่อนางกับเขาต่างก็มี ‘เป้าหมายเดียวกัน’ อำนวยความสะดวกให้นางสักหน่อยจะเป็นไร…องค์ชายสามค่อยๆ พาหลี่จือหลินเข้าไปนั่งพักบนตั่งในห้องพักแขก อันที่จริงเขาก็อยากจะส่งให้ถึงเตียงอยู่หรอก แต่จ๋างจื่อผู้นี้ไม่รู้ว่ากินอะไรเข้าไป รูปร่างก็ไม่ได้อวบอ้วน แต่กลับตัวหนักนัก!“พี่จือหลินนอนพักรอน้ำแกงสร่างเมาอยู่ที่นี่สักเดี๋ยวก็แล้วกัน”เห็นเจ้าบ่าวหมาดๆ พยักหน้าอย่างว่าง่าย องค์ชาย
ภรรยาห้าอีแปะ บทที่ 160
องค์ชายสามรีบปราดเข้ามาประคองเจ้าบ่าวหมาดๆ เอาไว้ น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนยิ่ง“ให้ข้าได้ประคองพี่จือหลินไปส่งเถอะ” หลี่เจี๋ยประคองร่างสูงโปร่งของหลี่จือหลินเอาไว้แล้วเดินออกจากห้องโถงไปตามทางเดิน ก่อนจะออกจากห้องก็หันหน้าไปหาบ่าวคนสนิทของตนแวบหนึ่ง ครั้นเห็นว่าเขาพยักหน้าแล้วหายไปในฝูงชนก็ประคองหลี่จือหลิน ออกเดินไปอย่างช้าๆ ไปตามทางเดินที่ทอดอยู่ในสวนอันเงียบสงบ ทางเดินในสวนยามนี้ล้วนตกแต่งด้วยเสาโคมไฟที่แขวนโคมแดงเอาไว้ ดูงดงามเป็นสิริมงคลเป็นอย่างยิ่ง “พี่จือหลินจากไปสนามรบไม่ได้กลับมาเมืองหลวงบ้างเลย ข้าเองอยากสนิทสนมกับพี่จือหลินมานานแล้ว” องค์ชายสาม หลี่เจี๋ย เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า พลางหัวเราะในลำคอ “วันนี้ถือว่าสบโอกาส ขอข้าทำหน้าที่น้องชายอารักขาพี่จือหลินไปที่ห้องหอ ระหว่างทางเราจะได้คุยกันให้มากหน่อย” แม้ว่าใบหน้าจะแย้มยิ้ม ทว่าในใจหลี่เจี๋ยกลับคั่งแค้นเหลือจะกล่าวเดิมเขาเองควรจะได้ตบแต่งกับโฉมงามยอดเมธีในปีนี้...เฉินเซียงหรงช่างงดงามและเปี่ยมด้วยความสามารถชวนให้ผู้อื่นชื่นชมยิ่งนัก ทว่านางกลับมีเจ้าของอยู่ก่อนแล้ว เสด็จแม่ของเขา
ภรรยาห้าอีแปะ บทที่ 159
เซียงหรงถูกพาไปนั่งบนเตียงที่ปูผ้าคลุมสีแดงปักลายยวนยาง ตอนนั้นเองที่จวิ้นหวังเฟยเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า พร้อมบุตรชายที่ยามนี้ทุกคนในตำหนักได้เห็นแล้วว่าจ๋างจื่อของพวกตนช่างยิ้มได้งดงามนัก จวิ้นหวังเฟยรับจานเกี๊ยวมาจากแม่สื่อ ก่อนคีบป้อนสะใภ้หมาดๆ ของตนเองผ่านผ้าคลุมหน้า เซียงหรงได้แต่อ้าปากรับ ก่อนจะเคี้ยวแล้วเบิกตาโพลง …คายออกได้หรือไม่ มันยังดิบอยู่เลย... จวิ้นหวังเฟยหัวเราะเบาๆ ก่อนถาม “ดิบหรือไม่” เซียงหรงไม่กล้าเบ้ปาก ได้แต่พยักหน้าเบาๆ “ดิบเจ้าค่ะ” “ดีแล้ว ดิบก็ดีแล้ว” สตรีที่แต่งงานแล้วทุกคนในที่นั้นหัวเราะเสียงใส ก่อนที่พระชายาจะวางเกี๊ยวกลับไปให้กับแม่สื่อ “เอาล่ะ พักผ่อนเถิด จือหลิน เจ้ายังคงต้องไปรับแขกอยู่นะ” “ขอรับท่านแม่” เขาพยักหน้า รอจนกระทั่งมารดาและคนอื่นๆ เดินออกไป หลี่จือหลินจึงหันกลับมาหาเจ้าสาวของตนเองอีกครั้ง พลางยกน้ำชาให้นางอย่างเอาใจ “ค่อยๆ ดื่ม อาหารเหล่านี้เจ้ากินได้ทั้งหมดเลย ไม่ต้องรอข้ากลับมาหรอก หากง่วงก็นอนก่อนเสีย” “…เกี๊ยวเมื่อครู่ไม่เห็นอร่อยสักน
ภรรยาห้าอีแปะ บทที่ 158
เฉินเหม่ยลี่กับเฉินชิวเยว่ ผู้หนึ่งเตรียมตัวก่อเรื่อง ผู้หนึ่งหวังชมเรื่องสนุก ต่างฝ่ายต่างแย้มยิ้มให้กันขณะนั่งร่วมเกี้ยวเล็กๆ ตามเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม ดูรักใคร่กลมเกลียวเป็นอย่างมาก จนเฉินเหม่ยเซียงและเฉินหมิงเยว่อดตะขิดตะขวงใจแทนไม่ได้ขบวนแห่เจ้าสาวครั้งนี้ยาวเหยียด มีผู้คนมาโห่ร้องยินดีมากมาย ส่วนหนึ่งเพราะต้องการเห็นขบวนสินเดิมเจ้าสาวที่กล่าวกันว่ายาวหลายลี้ อีกส่วนหนึ่งก็เพราะพ่อบ้านของตำหนักจวิ้นหวังช่างมือหนัก โปรยเหรียญมงคลให้กับผู้ที่อำนวยพรคู่บ่าวสาวไม่หยุดหย่อนเพียงพริบตาเดียว ทั่วทั้งถนนก็เต็มไปด้วยคำอวยพรยินดี มาถึงตรงนี้ เหล่าบุตรสาวสกุลเฉินในเกี้ยวต่างสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ดวงตาฉายแววริษยาอย่างไม่อาจปิดบัง แม้เฉินชิวเยว่เองจะไม่ได้รู้สึกว่าตนเองด้อยไปกว่าเฉินเซียงหรงที่ใด ซ้ำคู่ครองในอนาคตของนาง ก็ยังเป็นถึงผู้สูงศักดิ์ที่จ๋างจื่อตำหนักจวิ้นหวังอย่างหลี่จือหลินเทียบไม่ติด แต่นางกลับอดสงสัยไม่ได้เลยว่าองค์ชายสามจะทุ่มเทให้กับนาง ดังเช่นที่จวิ้นหวังจ๋างจื่อทำให้น้องสามสารเลวสมควรตายหรือไม่ ไม่ต้องพูดถึงเฉินเหม่ยลี่ ที่ยามนี้ผ้าเช็ดหน้า
ภรรยาห้าอีแปะ บทที่ 157
เซียงหรงเม้มปากแน่น แต่นางถอยหลังไม่ได้แล้ว มีแต่ต้องเดินหน้าเท่านั้นแม้ว่าเทียนจินในยามนี้จะมิได้เคร่งครัดในเรื่องการยกอนุขึ้นเป็นภรรยาเอกเช่นรัชสมัยอื่นๆ แต่ว่านางก็หวังไม่ให้บิดาดำเนินไปในทางผิดมากกว่านี้...อนุหานไม่ใช่คนที่จะสามารถเป็นหน้าเป็นตาให้กับจวนกั๋วกงได้จริงๆเซียงหรงตามองจมูก จมูกมองใจ [1]นางได้ยินเสียงบิดาพูดอวยพร ทว่ากลับฟังไม่รู้ความแล้วสักคำนางไร้มารดา จึงมีเพียงแต่ป้ายวิญญาณเท่านั้นที่นางเคารพกราบไหว้แม้ว่าอนุหานจะนั่งอยู่ด้านข้างเฉินกั๋วกง สวมชุดสีเดียวกับอาทิตย์อัสดงที่เกือบคล้ายสีแดงสด ทว่าอนุผู้หนึ่งก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับการคารวะจากคุณหนูสายตรงเช่นนางกว่าที่เซียงหรงจะรู้ตัวอีกที ก็ถูกพี่ชายใหญ่แบกขึ้นหลัง พาเดินออกจากจวนกั๋วกงทีละก้าวๆ ด้วยฝีเท้ามั่นคงชั่วอึดใจนั้น ร่างบอบบางซบลงบนแผ่นหลังกว้างของพี่ชาย นางจับเสื้อเขาเอาไว้แน่น น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมาทีละหยดตกต้องบ่าของคุณชายใหญ่แห่งจวนเฉินกั๋วกง“จำไว้ หรงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาที่นี่ได้เสมอ” พี่ชายนาง เฉินจิ้งอี้ พูดเสียงทุ้มต่ำ “อย่าได้กลัว อย่าได้กังวล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จวนเฉินกั๋วกงและพี่ใหญ่จะยืนเคียงข้า
ภรรยาห้าอีแปะ บทที่ 156
อนุหาน หานชิงเยว่ รีบฉวยโอกาสขณะเฉินกั๋วกงกำลังรับคำแสดงความยินดีจากอดีตเสนาบดีสวีผู้มีศักดิ์เป็นปู่ของสวีหวงโฮ่ว ซึ่งกำลังจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน และท่านปู่กับท่านลุงของนาง มุ่งหน้าไปบอกกล่าวหว่านล้อมขออนุญาตให้ ‘บุตรสาว’ อีกสี่คนสามารถติดตามขบวนแห่เกี้ยวเจ้าสาวไปส่งตัวพี่หญิงน้องหญิงของตนออกเรือนได้ ขณะที่ด้านนอกเริ่มมีเสียงเอะอะ เสียงหัวเราะเฮฮาประสมกันเมื่อพี่ชายน้องชายของเจ้าสาวทดสอบว่าที่ท่านเขยของตนเองด้วยปัญหาเชาว์เซียงหรงได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของหลี่จือหลินตอบคำถามแต่ละข้อจนครบ ร่ายบทกวีที่แต่งขึ้นสดๆ ร้อนๆ ต่อหน้าผู้ทดสอบและแขกเหรื่อที่มาร่วมงานคนอื่นๆเสียงของผู้คนมากมายเริ่มย้ายไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษเมื่อหลี่จือหลิน ต้องคำนับบรรพบุรุษในจวนกั๋วกงเพื่อบอกกล่าวว่าเขาได้มารับเจ้าสาวสกุลเฉินแล้ว แล้วจึงกลับมารอเจ้าสาวของตนที่หน้าห้องโถงพิธี รอให้นางออกไปกราบไหว้บิดามารดาอีกครั้งแล้วจึงออกขบวนเซียงหรงรู้สึกเหมือนตนเองเป็นตุ๊กตาที่ได้แต่เคลื่อนไหวไปตามการจับจูงของผู้คน เริ่มจากฟูเหรินมงคล จากนั้นก็เป็นมือใหญ่ของหลี่จือหลินที่รอรับอยู่อย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะพานางไปกราบไหว้บิ
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ครานี้ หย่าท่านอ๋องมาเป็นหญิงร่ำรวยที่สุดในใต้หล้า
มู่มู่139.6K Dibacaปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว181.0K Dibacaยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย809.6K Dibacaยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น429.0K Dibacaเจียงซูเม่ย บุตรสาวตระกูลเจียง
ซูเมิ่ง 淑梦2.6K Dibacaราคะ ปรารถนา
หรงเย่า / นาย่า323 Dibacaอ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1K Dibacaแพรวาหมอดูหลงยุค
ปลายฝนต้นหนาว1.8K Dibaca
