บทที่ 134

“แน่นอน” ลุงหลิวหัวเราะพลางยื่นก้อนแป้งให้นาง “แต่อย่าคิดว่ามันง่าย แป้งนี่มันอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้เหมือนป้าหวู่นั่นแหละ”

เสียงหัวเราะดังกระหึ่ม ป้าหวู่ทำท่าจะหยิบผ้าขี้ริ้วฟาดลุงหลิว พ่นลมหายใจฮึดอัด

เซียงหรงอมยิ้มพลางค่อยๆ รีดแป้งอย่างระมัดระวัง พยายามทำตามคำแนะนำทุกขั้นตอน เริ่มจากโรยหอมซอย พับแป้งเป็นสามทบ แล้วรีดซ้ำ ทำไปทำมามือของนางก็เริ่มชำนาญขึ้น แป้งทอดแผ่นที่สองจึงออกมาเกือบสมบูรณ์ไร้ที่ติ

แผ่นแป้งต้นหอมถูกทอดบนกระทะเหล็กแบนเมื่อน้ำมันเดือดฟู่ฟอง เพียงไม่นานแผ่นแป้งก็ค่อยๆ เหลืองกรอบ เซียงหรงเฝ้ามองอย่างตั้งใจ ขณะที่ลุงหลิวใช้ตะเกียบกลับแผ่นแป้งทอดอย่างชำนิชำนาญ

เมื่อแป้งแผ่นแรกซึ่งสุกได้ที่ถูกตัดแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ แจกจ่าย เพียงกัดคำแรก ทุกคนพลันแย้มยิ้ม ล้วนเคลิบเคลิ้มไปกับความกรอบและรสหอมของต้นหอมสด

ลุงหลิวพยักหน้า พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าทำได้ดี” ลุงหลิวเอ่ยอย่างชื่นชม “ฝึกฝนอีกนิด อาจเก่งกว่าข้าเสียอีก!”

เซียงหรงยิ้มจนตาหยี นางยอบตัวคำนับ กล่าวอย่างนอบน้อม เอาใจ

“ต้องขอบคุณท่านลุงหลิวเจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะท่านลุงเมตตาช่วยสอนให้ ลูกศิษย์อย่างข้าจึงทำออกมาได้ดีเช่นนี้”

ลุงหลิวอมยิ้มจนแก้มแทบปริ ทำเอาป้าหวู่อดแซวไม่ได้ “ดู ดู ดู ดูหน้าลุงหลิวของพวกเจ้าสิ ยามนี้หน้าลุงหลิวบานยิ่งกว่าแป้งทอดของเขาเสียอีก!”

รอบโต๊ะพลันเกิดเสียงหัวเราะครึกครื้นขึ้นอีกครั้ง

เมื่อดวงตะวันลับฟ้า เหล่าชาวบ้านก็มานั่งล้อมวงลิ้มรสผลงานที่ช่วยกันทำ แม้ขนมข้าวเหนียวและแผ่นแป้งต้นหอมทอดจะเป็นเพียงอาหารพื้นบ้านธรรมดา แต่กลับนำความสุขใจมาสู่ทุกคน

เซียงหรงนั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าชาวบ้าน ในใจของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้ง แม้เส้นทางชีวิตจะเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่ชั่วขณะนี้ นางได้สัมผัสถึงพลังแห่งความสามัคคีและความงดงามของสิ่งที่เรียกว่าการพยายามไปด้วยกัน ใจของนางเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาหลายวัน ทั้งยังอดรู้สึกไม่ได้ว่าที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ช่วยสอนอะไรต่อมิอะไรให้นางมากกว่าตอนนั่งอ่านเหล่าตำราปรัชญาอันลึกล้ำอยู่ในจวนกั๋วกงเสียอีก

ในค่ำคืนอันเงียบสงบ ขณะที่แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านหน้าต่างกระท่อมเล็กๆ เซียงหรงนั่งลงข้างหลี่จือหลินที่กำลังพักฟื้นอยู่บนเตียงไม้ไผ่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ข้าได้เรียนรู้อะไรมามากมายจากชาวบ้านที่นี่ พวกเขาอาศัยอยู่อย่างเรียบง่าย แต่ก็มีความทุกข์ยากอยู่ไม่น้อย” นางพูดพลางก้มหน้าลง มือเล็กๆ ลูบผ่านรอยเย็บซ่อมแซมเล็กๆ บนผ้าคลุมไหล่ของตนที่ได้รับมาจากหญิงชราผู้ใจดีในหมู่บ้าน

หลี่จือหลินลืมตาขึ้น รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่เริ่มกลับมามีเลือดฝาด “พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง บอกให้ข้าฟังหน่อยสิ”

เซียงหรงเล่าถึงชีวิตของชาวบ้านในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง พวกเขาที่นี่บ้างทำไร่ทำนา บ้างทำการเกษตร บ้างทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ บางครอบครัวมีลูกหลายคน อาหารที่มีแทบไม่พอกิน แต่ทุกคนล้วนรักใคร่กลมเกลียวขยันขันแข็ง บางครอบครัวมีเรื่องราวความสุข เช่น แม่ไก่ที่เลี้ยงไว้หลายตัวเริ่มออกไข่ จึงจัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ในครอบครัว แม้บางครั้งต้องเผชิญความยากลำบาก เช่น ขาดแคลนยารักษาโรค หรือเกิดพายุพัดทำลายพืชผล ซ้ำยังทำให้บ้านเรือนเสียหาย แต่พวกเขาเหล่าชาวบ้านก็ล้วนร่วมแรงร่วมใจ จนสามารถต่อสู้ฟันฝ่ามาได้ทุกครั้ง

“ทว่าจะอย่างไรคนที่นี่ก็ยากจนยิ่งนัก...วันก่อนข้าเห็นคนเฒ่าคนแก่นั่งซ่อมเสื้อผ้าเก่าๆ จนมองแทบไม่ออกว่าเดิมทีเป็นสีอะไร เด็กๆ หลายคนสวมใส่รองเท้าขาดๆ ชาวบ้านหลายคนต้องทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำเพียงเพื่อให้ได้อาหารในแต่ละมื้อ” เสียงของนางแผ่วลง ใบหน้าสะท้อนความกังวล

หลี่จือหลินพยักหน้ารับฟัง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ชาวบ้านเหล่านี้ไม่ต่างจากผู้ใต้ปกครองของข้า ต่อไปเมื่อเจ้ากลายเป็นฟูเหรินของข้า เราจะต้องช่วยกันดูแลพวกเขา”

แม้หลี่จือหลินจะพูดเช่นนั้น น่าแปลกที่ยามนี้นางกลับไม่รู้สึกต่อต้านสักเท่าใด

“แต่ข้าไม่รู้อะไรเลย ไม่เข้าใจว่าจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร...” เซียงหรงพูดอย่างลังเล ความรู้สึกไม่มั่นใจปรากฏบนใบหน้าของนาง

หลี่จือหลินยื่นมือไปกุมมือนางไว้ รอยยิ้มอ่อนโยนแต่มุ่งมั่นปรากฏบนใบหน้าของเขา “เจ้าเริ่มต้นได้ดีแล้ว หรงเอ๋อร์ การใช้เวลาที่นี่ ค่อยๆ เรียนรู้จากคนพวกนี้ คือจุดเริ่มต้นที่สำคัญ ตอนนี้เจ้าเข้าใจพวกเขา เจ้าเห็นสิ่งที่พวกเขาขาดแคลนแล้วทุกอย่าง ต่อไปเมื่อเรากลับไปที่ตำหนัก เจ้าจะมีสิ่งเหล่านี้เป็นบทเรียน เพื่อช่วยข้าดูแลคนในเขตปกครองของเรา”