บทที่ 133

ดวงตะวันลอยต่ำลงเหนือท้องฟ้าสีทองอบอุ่น แสงสุดท้ายสาดส่องทั่วลานหมู่บ้านที่คลาคล่ำไปด้วยสตรีหลายคนและชายชราอีกสามสี่คนซึ่งกำลังร่วมมือกันเตรียมอาหารเย็น บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยมิตรไมตรี มีเสียงพูดคุยแผ่วเบาสลับเสียงหัวเราะประปราย ภาพเด็กเล็กวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ส่งเสียงสดใสผสานจังหวะการสับผักบนเขียงอย่างกลมกลืน ช่างงดงามและพาให้สุขใจยิ่งนัก

ใต้ร่มเงาของต้นหม่อนใหญ่ โต๊ะไม้กว้างแข็งแรงทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของกิจกรรม หญิงสาวผู้มีรูปลักษณ์อ่อนช้อยละมุนละไมแต่แววตามุ่งมั่นกำลังยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าชาวบ้าน แขนเสื้อของนางถกขึ้นสูง  สองมือของนางเปื้อนแป้งสีขาว ดูโดดเด่น งดงาม แต่กลมกลืน

ตอนนี้เซียงหรงกำลังเรียนรู้การทำขนมข้าวเหนียวไส้พุทรา

“แม่หนู เจ้าต้องกดแป้งให้แน่นกว่านี้หน่อย” ป้าหวู่ หญิงร่างอวบที่มีกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและรอยยิ้มอบอุ่น บอกพลางก้าวมายืนเคียงข้างนาง มือของป้าหวู่ช่วยประคองมือนางขณะนวดแป้งข้าวเหนียวที่เหนียวหนืดจนเริ่มอ่อนตัว “ขนมข้าวเหนียวต้องนุ่มแต่มั่นคงเหมือนเนื้อหนังที่ดี ไม่มีใครชอบขนมที่ทั้งเหลวทั้งยวบหรอกนะ!”

เสียงหัวเราะของผู้คนดังขึ้นทั่วบริเวณ เซียงหรงพยายามกลั้นยิ้มขณะกดแป้งด้วยแรงที่มากขึ้น

ป้าหวู่ยิ้มอย่างใจดี มือของนางปั้นแป้งเป็นก้อนกลมเล็กๆ อย่างชำนาญ “เมื่อแป้งเนียนดีแล้ว เราก็จะเติมสิ่งนี้ลงไป” นางกล่าวพลางยกถ้วยเล็กที่บรรจุไส้พุทราสีแดงเข้ม “รสหวานนี้ เพื่อเตือนใจว่า แม้จะเป็นวันที่หนักหนาเพียงใด ก็สามารถบรรเทาได้ด้วยความสุขเล็กๆ น้อยๆ”

เซียงหรงทำตามอย่างตั้งใจ นางหยิบแป้งเล็กน้อย ปั้นเป็นก้อนกลม แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือกดเบาๆ ลงกลางก้อนแป้ง จากนั้นค่อยๆ ตักไส้พุทรากลิ่นหอมลงไป ก่อนจะปิดริมขอบแป้งให้สนิท ลูบไล้จนเรียบเนียน

“ไม่เลวเลย” ป้าหวู่พยักหน้าให้กำลังใจ “ทำถูกแล้ว อย่ากลัวที่จะใช้มือของเจ้า แป้งนี่มันไม่กัดเจ้าหรอก”

ขนมข้าวเหนียวถูกวางเรียงในซึ้งไม้ไผ่ ผิวสีขาวหม่นของมันแต่งแต้มด้วยคราบแป้งบางๆ หลังซึ้งถูกนำไปวางบนหม้อน้ำเดือด ไม่นานนัก กลิ่นข้าวเหนียวหอมอ่อนและไส้พุทราก็เริ่มโชยอบอวล

เมื่อขนมสุก ผิวมันเงาน่ากิน ป้าหวู่หยิบชิ้นหนึ่งยื่นให้เซียงหรง

“ลองชิมดูสิ ผลงานของเจ้าเอง”

“เจ้าค่ะ” เซียงหรงรับขนมมา ยกขึ้นกัดชิมอย่างแผ่วเบา

เนื้อแป้งหนึบเคี้ยวสนุก เข้ากันดีกับไส้พุทราหวานละมุน กลิ่นหอมหวานละไม...รสดียิ่ง! เซียงหรงยิ้มน้อยๆ อย่างสุขใจ

“อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงเบา

“มันไม่ใช่แค่รสชาติหรอกนะ” ป้าหวู่ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “แต่เป็นความตั้งใจและความใส่ใจที่เจ้าใส่ลงไปต่างหาก ที่ทำให้อาหารนี้พิเศษ”

ยามนี้เซียงหรงไม่เพียงรู้สึกอุ่นที่กระเพราะ แต่ยังอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ

ที่อีกฟากของโต๊ะ ลุงหลิวกำลังสอนเด็กๆ กลุ่มหนึ่งทอดแผ่นแป้งต้นหอม เซียงหรงเห็นเด็กๆ มองดูท่านลุงหลิวด้วยสายตาเป็นประกายก็อดเดินเข้าไปร่วมวงด้วยอีกคนไม่ได้

“เคล็ดลับอยู่ที่การซ้อนชั้น” ลุงหลิวอธิบาย ขณะรีดแป้งเป็นแผ่นบางและโรยต้นหอมสับอย่างไม่หวง “เจ้าต้องพับ บีบ แล้วรีดซ้ำ นี่แหละทำให้แป้งกรอบเป็นชั้น ๆ”

เซียงหรงรีบถามด้วยความสนใจ “ท่านลุง ข้าขอลองทำด้วยคนได้ไหมเจ้าคะ”