ตัวประกอบตอนเดียว

"ช่วยด้วย"

นั่นคือเสียงร้องสุดท้ายก่อนที่สติจะวูบไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนที่คุ้นตา แต่เป็นเพดานไม้เก่าๆ ที่ทำดวงตาคู่สวยเบิกโพลง

"ทะ...ที่ไหนกัน?"

ซื่อหยาดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ดวงตาดวงตาคู่สวยสั่นไหว เมื่อเห็นข้าวของเครื่องใช้ที่อยู่ภายในห้องดูแปลกตา ไม่ว่าจะเป็น ตู้ โต๊ะ กาน้ำชา มันให้อารมณ์เหมือนกับย้อนเวลากลับไปอยู่ในช่วงปี '1980' อย่างไรอย่างนั้นเลย

"ฝันเหรอ?"

ในเมื่อคิดว่าตัวเองฝันไป เธอก็เลยลอง 'หยิก' แขนตัวเองแรงๆ เพื่อทดสอบดู

"โอ้ย! เจ็บๆๆๆ"

เจ็บขนาดนี้ไม่ใช่ฝันแน่ๆ ซื่อหยาคิดขณะลูบแขนตัวเองที่เพิ่งหยิกไป หากเธอไม่ได้ฝัน แล้วเธออยู่ที่ไหน ในขณะที่เดินสำรวจรอบๆ ห้อง หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาในกระจกทองเหลืองที่ตั้งไว้ ภาพสะท้อนทำให้เธอตกใจเมื่อพบว่าชุดนอนที่สวมใส่ได้ถูกเปลี่ยนไปเป็นชุดจีนกี่เพ้าสีอ่อนลายดอกโบตั๋นดูแปลกตา และเมื่อได้เห็นหน้าตัวเองชัดๆ เต็มๆ สองตา เรียวปากสวยก็อ้าค้างทันที

ใบหน้านี้...

เป็นใบหน้าของเธอ แต่กลับดูอ่อนกว่าวัย ผิวพรรณดูเปล่งปลั่ง ไร้ริ้วรอยมากวนใจ ผมยาวสลวยนุ่มดุจแพรไหมให้ความรู้สึกเหมือนเธอย้อนกลับไปเมื่อตอนอายุยี่สิบต้นๆ เลย

"บ้าไปแล้ว"

ซื่อหยายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ซึ่งต่อให้เธอลองหลับตาแล้วลืมขึ้นใหม่ ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

"ไม่อยากจะเชื่อเลย"

พูดไป ปากก็สั่นไป เธอยกมือขึ้นมาลูบๆ คลำๆ หน้าของตัวเองที่ตื่นตกใจ ลองแลบลิ้น ปลิ้นตาใส่ ผลที่ได้ทำเธออยากจะเป็นลมเอามากๆ

"มันต้องมีคำอธิบายสิ"

ถึงจะตกใจแต่เธอก็พยายามดึงสติของตัวเองให้กลับมาด้วยการนั่งทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่จะหมดสติไป เธอเวิ่นเว้อกับตอนจบของนิยาย เธออยากให้ไรท์เขียนตอนพิเศษเพื่อฮีลใจ เพราะเธอที่เป็นติ่งพระรองยังมูฟออนไม่ได้ ในหัวเอาแต่คิดวนเวียนว่าพระรองจะเป็นยังไงหลังจากที่นางเอกพระเอกได้คู่กันจังหวะที่เธอกำลังเคลิ้มๆ เหมือนใกล้จะหลับ

อยู่ๆ ก็มี...

แสงประหลาดปรากฏขึ้น

"โอ้ย!"

อยู่ๆ หญิงสาวก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงเมื่อถูกทรงจำของใครก็ไม่รู้โถมเข้าใส่ราวกับพายุฝนที่หาจุดลงไม่ได้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเรื่องราวที่ไหลวนในหัวนั้นช่างตรงกับชีวิตของ 'ตัวประกอบ' ที่โผล่เข้ามาในนิยาย 'เพียงใจรัก' แค่หนึ่งตอน ตัวประกอบที่มีชื่อว่า 'ซื่อหยา' เหมือนเธอ

'คืนนี้....'

'หวังว่าทุกคนจะมีความสุขนะคะ'

เป็นฉากแรกและฉากเดียวของตัวประกอบที่ได้ออกมา ในนิยาย 'ซื่อหยา' เป็นนักร้องสาว สวย เสียงดี ในโรงน้ำชาที่กำลังโด่งดังและถูกพูดถึงปากต่อปากในหมู่ผู้ชาย คืนนี้เป็นหน้าที่ของเธอที่จะขึ้นร้องเพลงขับกล่อมผ่อนคลาย เสียงหวานๆ ใสๆ กอปรกับใบหน้าที่สวยเด่นจับใจทำให้เธอมักจะถูกแขกตามตื้อเสมอ

'ปล่อยฉันนะ'

'อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า'

พวกคุณชายที่อวดรวย เวลาเมาจะชอบทำตัวกร่าง ถูกใจใครก็จะบังคับ มีปัญหาก็แค่ 'ใช้เงิน' ปิดปาก เป็นเรื่องที่พบได้เป็นประจำ หากแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามสักคน

'ไปดื่มด้วยกันหน่อยสิ'

'ฉันมีหน้าที่ร้องเพลงอย่างเดียวค่ะ'

ซื่อหยาในนิยายตอบกลับไป เธอพยายามจะสะบัดมือหนาที่เกาะกุมแต่ก็ไม่ได้ หนำซ้ำยังจับแขนของเธอแน่นขึัน

'โอ้ย! ฉันเจ็บ'

ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางมีหรือจะสู้ผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าได้ เธอโดนดึงให้ไปนั่งที่โต๊ะอย่างไม่เต็มใจ แต่ไม่ทันจะได้นั่งก็มีเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นดังขึ้นมา

'ไม่เห็นรึไงว่าเธอไม่เต็มใจ'

เป็นฉากเปิดตัวของพระรองสุดหล่อ สุดกร้าวใจ ชุดตำรวจทำให้พวกขี้เมาแทบสร่างเมาทันใด มือที่เกาะแกะรุ่มร่ามรีบปล่อยทันที เป็นฉากที่ส่งให้พระรองเท่ทะลุนิยายออกมา ส่วนซื่อหยาก็จบบทบาทของ 'ตัวประกอบ' แค่ตอนเดียว

"มะ...ไม่จริงน่า"

เรียวปากสวยพึมพำ ความทรงจำในหัวตรงกับฉากหนึ่งในนิยาย ซื่อหยานั่งอึ้งอยู่พักใหญ่เมื่อรู้ว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในนิยาย และเธอก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับสถานการณ์ที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

"สติซื่อหยา..."

"เธอต้องตั้งสติ!!"

บอกตัวเองที่อยากจะเป็นลมให้ได้ คนอื่นทะลุเข้ามาในนิยายได้เป็นนางเอก นางใจ แย่หน่อยก็เป็นนางร้ายที่มีจุดเด่นตรง 'สวย' และ 'รวย' มากใช่ไหม แต่เธอกลับได้มาอยู่ในร่างตัวประกอบที่ออกมาตอนเดียวไม่มีใครจำได้ หนักกว่านั้นคือนิยายเรื่องนี้เซตติ้งฉากในปี 1980 ที่ทั้งล้าหลังไม่ทันสมัย ไม่มี 4G หรือโทรศัพท์ให้ใช้ แล้วเธอจะใช้ชีวิตที่นี่ยังไง

ฮือ~

ขอร้องไห้ก่อนได้ไหมเนี่ย!!!