บทที่ 3: ข้อตกลงของสองคนเก่ง!

นับตั้งแต่เย็นวันนั้นเป็นต้นมา สายตาของคนทั้งโรงเรียนที่มองมายัง 'คังมีอาและลูคัส' นั้นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย...

เพราะไม่ว่าจะช่วงพักกลางวัน หรือหลังเลิกเรียน ภาพที่ทุกคนมักจะเห็นจนชินตา คือเด็กสาวผมสีชมพูพาสเทลเดินเคียงข้างไปกับเด็กใหม่ผมเทาสุดเย็นชาอย่าง 'ลูคัส' แม้ชายหนุ่มจะยังคงทำหน้าตึงและพูดน้อยคำตามเดิม แต่ทุกคนก็ดูออกว่าเขายอมให้มีอาเข้าใกล้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

"นี่… ลูคัสสสส~"

เสียงสดใสดังขึ้น ในขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะม้านั่งยาวใต้ร่มไม้ร่มรื่นหลังอาคารเรียน ลูคัสซึ่งกำลังนั่งหลับตานิ่ง โดยนำแผ่นหลังพิงลำต้นไม้อยู่ ก็ค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมองเด็กสาวข้างกาย

"มีอะไร?"

"นายก็ย้ายมาจากต่างประเทศตั้งแต่เด็ก ภาษาไทยเรียกได้ว่านายก็พูดชัด... แต่ทำไมคะแนนสอบเก็บคะแนนวิชาภาษาไทยกับประวัติศาสตร์ของนายเมื่อเช้านี้…" มีอาเอียงคอยิ้มขำ พลางชูแผ่นกระดาษคำตอบของลูคัสขึ้นมาแกว่งไปมา "ตัวเลขสีแดงตัวโตๆ นั่นมันอะไรกันฮะ?"

ลูคัสขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วคว้ากระดาษแผ่นนั้นคืนกลับมา

"ฉันไม่ได้จำเป็นต้องใช้วิชาพวกนี้ในชีวิตจริงสักหน่อย" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ การต้องมานั่งท่องจำวรรณคดีหรือประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเป็นเรื่องที่ไร้สาระสิ้นดีสำหรับคนที่ต้องฝึกฝนเตรียมตัวขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งในอนาคต สิ่งที่จำเป็นสำหรับลูคัสนั้นก็มีแต่เรื่องยุทธศาสตร์การเมืองและการบริหารเครือข่ายธุรกิจมืดมาตั้งแต่จำความได้

"ไม่ได้สิ! ถ้านายสอบตกบ่อยๆ อาจารย์ประจำชั้นได้เรียกผู้ปกครองนายมาแน่... นายคงไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยากใช่ไหมล่ะ?" มีอายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตเป็นประกายชาญฉลาดเหมือนแมวที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง "ฉันมีข้อเสนอ"

"ข้อเสนอ?" ลูคัสเลิกคิ้วมองใบหน้าหวานในระยะห่างไม่ถึงคิว

"ใช่! ฉันจะรับหน้าที่เป็น 'ติวเตอร์ส่วนตัว' ให้นายเอง... รับรองว่าเกรดนายจะพุ่งพรวดจนอาจารย์ต้องตกใจชัวร์!" มีอาชูสองนิ้วขึ้นมาอย่างมั่นใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ!!!"

"ว่ามาสิ ยัยตัวแสบ" ลูคัสกอดอก รอฟังว่าสาวน้อยตรงหน้าจะเรียกเรียกร้องอะไรจากเขา

"ข้อแรก... นายต้องเลี้ยงขนมกับน้ำผลไม้ฉันทุกวันหลังเลิกเรียน" มีอานับนิ้วทีละข้อ "และข้อสอง... นายต้องสอนวิชาป้องกันตัวให้ฉันสัปดาห์ละสองวัน ตกลงไหม?"

ลูคัสนิ่งไปนิดเมื่อได้ฟังข้อแลกเปลี่ยน ชายหนุ่มมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มีอาไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่คิดแค่อยากจะเล่นสนิทสนมกับเขา แต่เธอฉลาดพอที่จะหา 'ผลประโยชน์ร่วมกัน' ที่ทำให้ทั้งสองฝ่ายสบายใจและได้สิ่งที่ต้องการ

และที่สำคัญ... เธอกำลังเปิดโอกาสให้เขาได้เรียนรู้วิธีการปกป้องตัวเองและคนรอบตัวเพิ่มขึ้นบนโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายของเขาเอง

"ให้สอนป้องกันตัวก็สอนได้ แต่มันเจ็บนะ... เธอจะทนไหวเหรอ?" ลูคัสเอ่ยถามเย้าๆ รอยยิ้มมุมปากจุดประกายขึ้น

"เห็นแบบนี้ฉันอึดจะตาย! อย่าดูถูกลูกครึ่งไทย-เกาหลี ที่มีเทควันโดเป็นกีฬาประจำชาติเชียวนะ" มีอาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

ร่างสูงหลุดหัวเราะในคอเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่หาฟังได้ยากยิ่ง ทำเอาหัวใจดวงน้อยของมีอากระตุกไหวไปจังหวะหนึ่งอย่างห้ามไม่ได้ ลูคัสยื่นมือหนาออกไปข้างหน้า นิ้วก้อยยาวสวยถูกชูขึ้นมาตรงหน้าเธอ

"เอาสิ ตกลง... สัญญาตามนี้"

มีอามองนิ้วก้อยของเขาด้วยความแปลกใจ ก่อนจะหลุดยิ้มหวานแล้วยื่นนิ้วก้อยเล็กๆ ของตัวเองไปเกี่ยวเกี่ยวสัญญาไว้แน่น สัมผัสอุ่นจากมือหนาและดวงตาคู่คมที่มองสบมาอย่างจริงจัง ทำให้บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

"งั้นเริ่มติวตอนเย็นนี้เลย! ห้ามเบี้ยวด้วยล่ะ นายติวเตอร์จำเป็นของฉัน!"

ลูคัสมองมือเล็กที่เพิ่งผละออกไป พลางพยักหน้ารับเบาๆ ซองเอกสารลับในกระเป๋าที่เคยกดทับความรู้สึกของเขาไว้ ดูเหมือนจะเบาลงไปมาก เมื่อมีข้อตกลงลับๆ ระหว่างเขากับ 'ยัยตัวแสบผมชมพู' คนนี้เกิดขึ้น