로그인สามปีต่อมา...แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงมากระทบสนามหญ้าสีเขียวขจีหน้าคฤหาสน์ตระกูลอัศวพัฒนากุล เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเด็กน้อยดังก้องกังวาน ทำลายความเงียบเหงาที่เคยปกคลุมบ้านหลังใหญ่แห่งนี้มานานหลายปีภาพที่เหล่าคนรับใช้และบอดี้การ์ดเห็นจนชินตาในช่วงหลังมานี้ คือภาพของ ‘นางพญา’ ผู้เคร่งขรึม ที่ยอมสลัดค
“โอ๊ย...”เสียงร้องแผ่วเบาพร้อมกับช้อนที่ร่วงหล่นจากมือ ทำลายความเงียบสงบของมื้ออาหารค่ำในเพนต์เฮาส์หรู คณินที่กำลังตักซุปปลาให้น้ำค้างชะงักมือทันที“เป็นอะไรน้ำค้าง! เจ็บท้องเหรอ? หรือตะคริวกิน?”“ปวด... ปวดท้องค่ะ...” น้ำค้างนิ่วหน้า มือบางกุมหน้าท้องนูนเป่งที่ตอนนี้อายุครรภ์ครบกำหนดเก้าเดือนเต็ม
บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนเต็มไปด้วยความตึงเครียด คณินเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูด้วยความร้อนใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยยับยู่ยี่จากการอุ้มภรรยาลงมาขึ้นรถ“ตาคณิน!”เสียงเรียกทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับร่างของคุณหญิงดารารายที่เดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ตามหลังด้วยป้าสายที่ทำหน้าตาตื่นกลัวแล
“นี่มันอะไรกันคะป้าสาย!”เสียงหวานที่มักจะนุ่มนวลเสมอแผดดังลั่นห้องนั่งเล่น เมื่อน้ำค้างเดินเข้ามาเห็นสภาพข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เสื้อผ้าเด็กอ่อนชุดเล็ก ๆ น่ารักที่เธออุตส่าห์แอบสั่งออนไลน์มาด้วยเงินเก็บส่วนตัว ถูกกองรวมกันเตรียมจะใส่ถุงดำทิ้งป้าสายมันชักจะมากเกินไปแล้วนะ“อ๋อ... เศษผ้าพว
“ยินดีด้วยนะครับ... ได้ลูกชายครับ”สิ้นเสียงของคุณหมอ คณินแทบจะกระโดดตัวลอยออกจากเก้าอี้ เขาจ้องมองภาพอัลตราซาวนด์บนจอมอนิเตอร์ด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยับ นิ้วชี้จิ้มไปที่จุดเล็ก ๆ ที่แสดงความเป็นชายชาตรีอย่างตื่นเต้น“เห็นไหมน้ำค้าง! ผมบอกแล้วว่าเชื้อผมแรง! ลูกชาย! เราได้ลูกชาย!”น้ำค้างยิ้มกว้าง ม
เสียงเปียโนบรรเลงเพลง Canon in D และ River Flows in you ดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอกถูกประดับประดาอย่างงดงามตระการตา สมฐานะงานวิวาห์แห่งปีของทายาทตระกูลอัศวพัฒนากุลน้ำค้างยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า มือบางกำช่อดอกไม้แน่นจนชื้นเหงื่อ หัวใจเต้นรัวด้วยคว
“ทำไงดีคะคุณ” “เรียกมันมาคุย” “ฉันไปหาแล้ว บอกให้มาเคลียร์เรื่องบ้าน ดูมันสิโพสต์ขายบ้านแบบนี้ ต้องการทำให้พวกเราขายหน้าไปถึงไหนกันคะ” ญดาเรศพูดไปพลางสูดยาดมไป ทั้งมองไปที่หนูใบบัวที่บอกเธอให้รู้เรื่องนี้ หนูใบบัวช่างดีแสนดี แต่ทำไมตาไมล์สถึงไปหลงยายเด็กมีตังค์ได้ล่ะ แต่ก่
ฉันนั่งเก้าอี้สตูมองดูคนที่กำลังเตรียมเครื่องยำ เครื่องทำส้มตำเอาไว้หมดแล้ว แต่เลือกย่างไก่ก่อนเพราะสุกช้า จากนั้นก็เริ่มทำยำก่อน แต่ทว่าวันนี้มีวุ้นเส้น “เส้นมาม่ากินบ่อยไม่ค่อยดี เอาวุ้นเส้นแล้วกันเนอะ รับรองว่าอร่อยเด็ดแน่” ฉันไม่ได้แย้งจึงได้แต่มองนิ่ง ๆ ก่อนที่อีกคนจะไปหยิบน้ำส้มคั้นที
“ถ้าเฮียไม่ไปงั้นมีตังค์ไปเอง” ฉันเดินลิ่วจะออกนอกห้อง แต่ทว่าโดนเรียกเอาไว้ก่อน “ไปแล้วครับ...ไปแล้วครับเมีย” ก็แค่เนี้ยต้องให้ขู่อยู่เรื่อย เป็นอะไรนักหนา พูดจาเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปเรื่อยสินะ ฉันเดินขึ้นเตียงแล้วเอาหมอนออกนอนราบเอาแขนหนุนเสียเลย นอนคืนเดียวเดี๋ยวก็กลับแล้วไม่คิดอ
เมื่อคืนฉันอาบน้ำกินยาบำรุงตามที่หมอให้มา จากนั้นก็นอนไถดูคลิปแมว...ใช่ฉันคิดว่าฉันต้องซื้อแมวมาเลี้ยง ลูกจะได้มีเพื่อนเล่น แต่กำลังลังเลว่า จะเลี้ยงพันธุ์ไหนดีแต่ใจเทไปทาง บริติชช็อตแฮร์มากกว่าเพราะมันเหมือนในฝันไม่มีผิด ลูกต้องชอบลายส้ม ๆ ขาว ๆ หน้าตาน่าเอ็นดู แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้จะขอไปดูบ้า







