บทที่ 1 หมูกระทะเอยหมูกระทะใจ

หลังจากการประชุมที่แสนยาวนานเสร็จสิ้นลง พนักงานทั้งหมดเริ่มทยอยออกจากห้องประชุมไป เหลือเพียงสองคนที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ นั่นคือพ่อเลี้ยงภูริชและแบมบี๋

ภูริชหนุ่มหล่อมาดเข้มเจ้าของไร่ชา มองไปที่หญิงสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู และปัญหาที่เกิดขึ้นทำให้เขาคิดหนักอีกครั้ง เมื่อหญิงสาวอ้อนขอออกไปข้างนอก

“แดดดี้คะ หนูขออนุญาตออกไปกินหมูกระทะกับเพื่อน ๆ ในตัวอำเภอหน่อยได้ไหมคะ”

แบมบี๋พูดออกมาพร้อมกับยิ้มให้พ่อเลี้ยงภูริชอย่างออดอ้อน ทำให้รู้สึกใจอ่อนไม่อาจปฏิเสธได้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่รู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้ามักจะทำตัวน่ารักและขี้อ้อนเสมอเมื่ออยากได้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง

“พี่ไม่ให้ไป”

“ทำไมคะ”

เธอเอ่ยถามเสียงใส ก็แค่ออกไปกินหมูกระทะในตัวอำเภอเอง ทำไมจะต้องมาห้ามกันด้วย

“ทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน ต้องมีเวลาพักผ่อนบ้างสิคะ น้า ๆ หนูขอออกไปกินกับเพื่อนนะ”

“ไม่ให้ไป”

"แดดดี้!"

"เดี๋ยวนี้ดื้อกับพี่หรือไง หืม"

เขาหันไปคุยกับหญิงสาวด้วยใบหน้าซีเรียส ถึงแม้ว่าจะไปกับเพื่อนก็เถอะ แต่เขาไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น แบมบี๋เป็นเด็กในความดูแล เขามีสิทธิ์ที่จะรับรู้ทุกความเคลื่อนไหว และอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้เธอออกไปก็ได้

“ถ้าไปจะไปต้องมีคนไปด้วย"

“เฮ้อ”

แบมบี๋ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ พูดแบบนี้เธอคงไม่ได้ไปอย่างสบายใจแน่

“อย่าบอกนะคะว่าจะไปด้วย จริง ๆ แบมแค่จะไปกินหมูกระทะกับเพื่อนเท่านั้นเอง”

พ่อเลี้ยงภูริชมองดูหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขาเห็นความพยายามในการดื้อดึงที่จะขอไปให้ได้ ทั้งที่การกินหมูกระทะจะกินตอนไหนก็ได้ แถมกินที่ไร่นี้บรรยากาศดีกว่าอีก ก็คงอยากออกไปเจอเพื่อนแหละมั้ง ถึงได้รบเร้าขนาดนี้

"พี่รู้ แต่ไม่อยากให้บี๋ไปตอนนี้ ก็แค่ห่วง”

แบมบี๋ยิ้มหวานก่อนจะยกมือไปจับมือพ่อเลี้ยงภูริชเบา ๆ

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เดี๋ยวแบมจะรีบไปรีบกลับ”

พ่อเลี้ยงภูริชมองตามมือของหญิงสาวแล้วพูดออกมาอย่างแน่วแน่

“ถ้าอย่างนั้นพี่จะไปกับบี๋ด้วย”

“อะไรนะคะ”

เธอทำหน้ามึนงงเป็นอย่างมาก ก็นึกว่าคุยกันรู้เรื่องแล้วซะอีก สรุปก็ยังจะไปให้ได้

“ใช่ พี่จะไปกับบี๋”

เขายังยืนยันคำเดิม

“ถ้าไม่อยากไปก็ต้องให้พี่ไปด้วย เลือกเอาเลยว่าจะไปหรือไม่ไป”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย สรุปว่าเป็นคนดูแลหรือว่าเป็นผัว ตามหวงตามเฝ้าทุกที่จริง ๆ

“ตามใจแล้วกันค่ะ หนูพูดอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่ ไม่เคยไปไหนคนเดียวได้อยู่แล้ว”

เธอทำหน้าน้อยอกน้อยใจเป็นอย่างมาก เขาตามไปเฝ้าจนเพื่อนล้อกันหมดแล้ว เหมือนลูกแหง่ที่ต้องมีผู้ปกครองตามไปเฝ้าในทุกที่

"ก็แค่นี้แหละ คนเรามันต้องพูดให้รู้เรื่องหน่อย อย่าดื้อให้มาก เดี๋ยวจะโดนลงโทษ"

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์ มันเป็นเรื่องปกติที่พ่อเลี้ยงภูริชตามติดแทบจะสิงเธออยู่แล้ว แม้กระทั่งการสร้างธุรกิจให้เธอแถมยังยกให้เป็นชื่อของเด็กในความดูแลทั้งหมด ก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าเขาไม่ปล่อยเธอไปไหน

"รู้แล้วค่ะ"

ใบหน้าเล็กงอง้ำอย่างทำอะไรไม่ได้ เขายิ้มออกมาก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวได้เลย พี่จะไปด้วย”

"ได้ค่ะ"

ขณะที่ทั้งสองเดินออกจากห้องประชุมพร้อมกัน แบมบี๋ก็ทันได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อเลี้ยงภูริช มันดูอารมณ์ดีอย่างประหลาด และเมื่อเธอเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มตามไม่ได้

'เขานี่มันสุดยอดจริง ๆ เลย เฮ้อ'

เมื่อพ่อเลี้ยงภูริชและเด็กในความดูแลมาถึงร้านหมูกระทะในตัวอำเภอ พวกเขาก็เจอกลุ่มเพื่อนของแบมบี๋กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน ร้านหมูกระทะมีบรรยากาศที่คึกคัก เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

“สวัสดีจ้าทุกคน!”

แบมบี๋พูดทักทายด้วยความสดใส นานทีเธอจะได้เจอเพื่อนก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา

“โอ้! แบม!”

เพื่อนคนหนึ่งลุกขึ้นส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะกวักมือเพื่อให้เธอเข้ามานั่งตรงที่ว่าง

“พ่อเลี้ยงมาด้วยเหรอคะ”

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับทุกคน วันนี้ขอมากินด้วยนะ"

ทุกคนยิ้มออกมาไม่พูดอะไรอีก แต่ทว่ากิริยาท่าทางก็คือสะกิดกันในกลุ่มเพื่อน เพราะรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้ามีความสัมพันธ์บางอย่างกับเพื่อนรักของพวกเขา มีแต่แบมบี๋เท่านั้นแหละมั้งที่ไม่รู้ตัว หรืออาจจะรู้แล้วแต่ทำเป็นโง่ไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่การแสดงออกชัดเจนเหลือเกิน

"แบมกินกุ้งไหมเดี๋ยวเราแกะให้"

พ่อเลี้ยงภูริชสังเกตเห็นท่าทางของชายหนุ่มคนนั้น จึงรู้สึกไม่สบายใจ และเริ่มแสดงอาการหึงหวงอย่างเปิดเผย เขามองไปที่ชายหนุ่มด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ

"แบมกินกุ้งไม่ได้"

"อ้าว จริงเหรอทำไมพวกเราไม่รู้มาก่อน"

เพื่อนทุกคนทำหน้ามึนงงเป็นอย่างมาก เมื่อก่อนกินหมูกระทะด้วยกันบ่อย พวกหล่อนก็หยิบกุ้งมาไม่เห็นหญิงสาวจะพูดอะไรเลย

"แฮะ! ความจริงก็แพ้แหละ แต่ว่ามันไม่ได้หนักมากขนาดนั้นก็เลยไม่ได้บอก พวกแกกินเถอะ เดี๋ยวกลับไปกินยาแก้แพ้ก็ได้"

พ่อเลี้ยงภูริชหันไปหาพนักงานขอสั่งเตาเพิ่มมาอีกหนึ่ง เขาขี้เกียจนั่งมองหญิงสาวเกาตามแขนขา เวลาเห็นทีไรแล้วมันหงุดหงิด

"แยกเตาก็ได้ไม่เห็นต้องทรมานตัวเองเลย"

เขาเอ่ยออกมาเพียงแค่นั้นก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นแล้วไปตักของตรงโซนที่ทางร้านจัดไว้ให้ และเมื่อพ่อเลี้ยงภูริชออกจากวงสนทนา เพื่อนสาวทั้งหลายก็รีบสะกิดเพื่อนรักทันที

"เอาดี ๆ ตกลงปลงใจกันแล้วหรือไง"

"นั่นสิทำไมถึงตามหึงหวงแกขนาดนั้นล่ะ"

"ก็นึกว่าเป็นผู้ปกครองซะอีก สรุปแล้วแบมเอาผู้ปกครองมาเป็นแฟนเหรอ"

ทุกคนรีบเอ่ยออกมาพร้อมกับสะกิดกดดันให้เธอตอบคำถาม แบมบี๋ถึงกับกุมขมับ ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไง เพราะสถานะเราสองคนยังไม่ได้เป็นอะไรเลย

"ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย พวกแกอย่าพูดแบบนั้นสิ"

"แต่การแสดงออกมันไม่ใช่นะสิ ไอ้โก้แค่ถามว่าแกอยากกินกุ้งหรือเปล่าจะแกะให้ ดูพ่อเลี้ยงทำหน้าสิอย่างกับจะเอามีดมาแทงอย่างนั้นแหละ"

คนอื่นทำท่าทางขนลุกเมื่อเห็นใบหน้าของเขาเมื่อครู่ ไม่มีผู้ปกครองที่ไหนตามมาเฝ้าเด็กในความดูแลที่ร้านหมูกระทะหรอก ตามติดชีวิตอย่างกับคนเป็นผัว

"เอ่อ ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

เธอเหลือบสายตาหันไปมองชายหนุ่มซึ่งตอนนี้กำลังเลือกของสดใส่จานอยู่ ปกติพ่อเลี้ยงก็เป็นคนน่ารักแบบนี้แหละ แถมยังรู้ใจเธอทุกอย่างอีก เธอเองก็มองว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณมาโดยตลอด และสาบานกับตัวเองว่าจะอยู่กับเขา อยู่เคียงข้างกันไปจนกว่าชายหนุ่มจะรำคาญ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้คิดเหมือนกัน เพราะคุยกันเรื่องนี้ทีไรจะต้องจบลงด้วยประโยคคำพูดที่ว่า...

'ถ้าอยากตอบแทนบุญคุณคนอย่างพ่อเลี้ยงภูริชต้องการอย่างเดียวเท่านั้น คือการได้เด็กในความดูแลมาทำเมีย'