มงกุฎกล้วยไม้ 14/8

...โอมเร่งฝีเท้าที่สวมท็อบบู๊ทไปตามทางขรุขระมีก้อนหินน้อยใหญ่โผล่พ้นอยู่กลางทางเต็มไปหมด แล้วคิดว่าทำไมเธอถึงกล้าเดินมาตามทางแบบนี้ทั้งที่ตามองไม่ค่อยเห็น ยิ่งเวลานี้ก็ใกล้จะเย็นแล้วและในป่าก็มืดเร็วกว่าข้างนอกด้วย มันอันตรายสำหรับผู้หญิงที่เพิ่งฟื้นตัวจากการบาดเจ็บอย่างเธอ

...เมื่อเขาเดินมาถึงเนินเล็กๆ ที่รอบบริเวณเริ่มเป็นป่าทึบก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจว่าทำไมเธอถึงเดินได้เร็วเหมือนคนสายตาปกติทั้งที่เขาทั้งเดินทั้งวิ่งมาตามทางที่คุ้นเคยยังรู้สึกเลยว่ามันเดินได้ไม่สะดวกสักเท่าไหร่

...แต่ความเป็นห่วงก็ทำให้เขาไม่สามารถหยุดกับที่ได้นาน ยิ่งหากเธอเดินพลัดหลงเข้าไปในเขตอุทยานซึ่งเป็นป่าลึกก็ยิ่งจะทำให้ตามหาลำบาก ไหนจะอันตรายจากสัตว์ร้ายอีกโดยเฉพาะเห่าดงพ่นพิษที่มีอยู่ชุกชุมในเขตป่านี้

"คู๊ณณณณ!!! คุณอยู่ไหน!!!"

...โอมใช้มือป้องปากแล้วตะโกนเรียกออกไปจนเสียงก้องสะท้อนไปทั้งราวป่า

"ถ้าได้ยินผม!!!! ให้ยืนอยู่กับที่นะ!!! เดี๋ยวผมเดินไปหา!!"

...เขาตะโกนอีกแล้วเร่งเท้าเร็วขึ้น

....................

...และแล้วเบญรดาก็เดินมาถึงจุดหมายภาพเบื้องหน้าคือน้ำตกที่มีน้ำไหลซู่ลงมาจากร่องผาสูงพอประมาณของภูเขา สายน้ำที่ร่วงหล่นลงมากระแทกกับผืนน้ำเบื้องล่างนั้นดูแล้วตื่นตาตื่นใจจนลืมทุกสิ่ง

"อื้อหือสวยจังเลย!!!"

...เบญรดาอุทานออกมาแล้วเดินเลาะโขดหินเข้าไปหยุดตรงจุดที่มองเห็นน้ำตกใด้ชัดเจน สายตาพล่ามัวจ้องมองน้ำตกที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติและป่าทึบนี้ช่างฮิลใจจริงๆ

...มีหาดเล็กๆ ถูกปูพื้นด้วยผืนทรายและหินแม่น้ำกลมมนนั่นช่วงยั่วยวนชวนให้เท้าย้ำเข้าไปหาด มองแล้วเหมือนมีมนต์สะกดท่องคาถาออกมาเป็นฝอยละอองน้ำที่สายลมพาพัดให้กระเซ็นมาสัมผัสใบหน้าแต่สดชื่นเข้าไปถึงหัวใจ

...เบญรดาไม่รีรอก้มลงถอดรองเท้าเชือกปอแล้ววางไว้บนโขดหินใกล้ๆ แล้วเดินเหยียบแผ่นหินใหญ่เข้าไปตรงหาดทรายที่ห่างไปแค่ห้าเมตรกว่าๆ

"ว้าววววว!!!! สดชื่นจังเลย!!!"

...เธอพูดกับต้นไม้และสายน้ำ แล้วกางแขนสองข้างพร้อมกับเงยหน้าสูดลมหายใจเข้าปอดครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเพลิดเพลิน แล้วความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น

...เธอมองกิ่งไม้ที่ยังถือไว้แล้วขว้างลงสายน้ำไปปล่อยให้มันไหลเรื่อยๆ โดยไม่อยากรู้ว่ามันจะไปค้างอยู่ที่ไหนหรือจะลอยทะลุไปออกแม่น้ำก็ตามใจมัน

...แล้วหันมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจตรวจตราให้มั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนี้ แล้วจึงเริ่มรั้งคอเสื้อเพื่อดึงขึ้นให้พ้นศีรษะจนเหลือเพียงสปอร์ตบราเพียงชิ้นเดียวที่ปิดเรือนร่างท่อนบนไว้

...ตามด้วยดึงเชือกผูกเงื่อนกระตุกของกางเกงขาก๊วยสี่ส่วนซึ่งผูกไว้ตรงขอบเอวข้างลำตัว แล้วปล่อยให้มันไหลลงกองกับพื้นจนร่างกายมีเพียงบิกินีตัวเล็กสีขาวเนื้อผ้ายืดแต่บางเบาสบาย

...เธอวางเสื้อผ้าไว้บนรองเท้าเชือกปอแล้วแกะผ้าพันแผลชิ้นเล็กที่ปิดแผลไว้ออก ลองแตะแผลเบาๆ ก็รู้ว่ามันเริ่มแห้งแล้ว หรือต่อให้มันยังไม่แห้งเธอก็ห้ามใจม่ได้แล้วที่จะไม่ลงเล่นน้ำ แล้วเบญรดาก็ค่อยๆ เดินลงไปยังแอ่งน้ำใสกิ๊กตรงหน้า ความเย็นฉ่ำของสายน้ำและเสียงน้ำตกที่ไหลซู่ซ่าอยู่ตรงหน้านี้มีหรือที่จะไปคิดเรื่องอื่นให้รกจิตใจ

....................

...โอมทั้งเดินทั้งวิ่งจนมาถึงน้ำตก เขารีบกระโดดข้ามโขดหินอย่างร้อนใจ เลาะเข้าไปให้ใกล้ตัวน้ำตกมากขึ้นจนมายืนอยู่บนแผ่นหินก้อนใหญ่ แล้วสายตาก็สอดส่องมองหาจนเมื่อเห็นกองเสื้อผ้าวางอยู่บนโขดหินข้างๆ นั่นทำให้โอมสตั๊นยืนแข็งทื่อไปชั่วขณะ

...แสงสว่างในราวป่าเริ่มหายจนกลายเป็นครึ้ม กองเสื้อผ้าที่อยุ่ตรงหน้าทำให้ความร้อนใจ กังวล และเป็นห่วงว่าจะได้รับอันตรายกลับหายไป แล้วมีความรู้สึกบางอย่างแทรกเข้ามาแทนที่ รู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบวาบและเต้นเร็วจนเผลอยกมือข้างขวาขึ้นทาบอกซ้างซ้ายไว้เพราะเกรงว่ามันจะกระเด็นออกมาข้างนอก

...เสื้อผ้าที่กองอยู่เป็นคำตอบบอกเขาชัดเจนว่าเธออยู่ในแอ่งน้ำกับเรือนร่างเปล่าเปลือยที่เมื่อคิดได้ก็รีบหันหลังให้แอ่งน้ำตกทันทีทั้งที่ยังมองไม่เห็นร่างของคนที่มาตามหา

...หัวใจของโอมยังคงเต้นโครมครามและบางครั้งก็เต้นคร่อมจังหวะมั่วซั่วไปหมด ขณะเดียวกันก็คิดหาทางที่จะทำให้เธอรู้ตัวว่าเขามาตามหาเธอโดยไม่ให้เธอเข้าใจผิดคิดว่ามีเจตนามาดูเธอเล่นน้ำ

(เอ้ะแต่เธอมีปัญหาในการมองเห็นนี่นา แล้วทำไมถึงกล้าถอดเสื้อผ้าเล่นน้ำคนเดียวแบบนี้เนี่ย!! หรือว่าเพราะมองไม่เห็นหรือเปล่าเลยเดินดุ่มลงไปในน้ำแล้วอาจเกิดเหตุฉุกเฉินก็ได้!!)

...โอมคิดได้ดังนั้นความร้อนใจและเป็นห่วงก็กลับมาอีก แล้วหันกลับไปยังแอ่งน้ำตกอีกครั้ง ใจก็คิดว่าหากเธอลงไปเล่นน้ำแล้วเกิดจมน้ำอยู่ตรงซอกหินหรือหลืบแง่งหินตรงไหนสักที่ก็ได้

...เขารีบถอดรองเท้าท็อบบู๊ทและถุงเท้าออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่ยงมันไปบนโขดหินใกล้เสื้อผ้าของเธอแล้วถอดเสื้อเชิ้ตซึ่งเป็นเสื้อคลุมออกแล้วเหวี่ยงตามไป แล้วรีบก้าวลงไปในแอ่งน้ำตก เป้าหมายคือชะง่อนหินก้อนใหญ่สูงท่วมหัวที่อยู่ใกล้สายน้ำที่ตกลงมาจากหน้าผาด้านบน ใจก็คิดว่าขอให้เจอเธอที่นั่น ที่หลังก้อนหินก้อนใหญ่นั้นเถิด

....................