INICIAR SESIÓNCompartir
มงกุฎกล้วยไม้ 14/7
Fecha de publicación:
2026-09-24 19:39:37...เบญรดาทานยาหลังอาหารเช้าแล้วหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เกือบเที่ยงพร้อมอาการที่ดีขึ้นมาก แสงดาวนำเสื้อผ้าเข้ามาให้เปลี่ยนตามที่เธอขอไว้เพราะเสื้อผ้าของเธอไม่ค่อยเหมาะกับบรรยากาศแบบนี้เท่าไหร่
“เสื้อนี่ปี้ว่าเหมาะกับน้องขนาดนะเจ้า เป๋นผ้าเมืองใส่แล้วผูกเชือกไว้น่ะเจ้า เตี่ยวนี้ก่าเป็นเตี่ยวสะดอสี่ส่วนน้องก่าปิ้นๆ เหมือนเตี่ยวตัวเก่าน่ะกะ ใส่สบายดีเน้อ แล้วนี่พิเศษสุดๆ กับน้องคนน่าฮักนะเจ้า” ...แสงดาวอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและมีบางอย่างให้เธอดู สิ่งนั้นคือรองเท้าสานซึ่งถักด้วยเชือกปอดูน่าใส่และเข้ากับบรรยากาศทีเดียว “น่ารักดีค่ะพี่แสงดาว ขอบคุณมากนะคะ!! อ้อหนูว่าจะออกไปเดินเล่นบ้างน่ะค่ะ ไปทางไหนได้บ้างคะ!! แล้วทางไหนไม่ควรไปแนะนำหน่อยค่ะ” ...เธอบอกแสงดาวเพราะวันนี้รู้สึกเหมือนการมองเห็นจะดีขึ้นกว่าเมื่อวานและอยากเดินออกกำลังกายบ้าง แสงดาวยิ้มแล้วมองด้วยความเอ็นดู “ปี้หันมะเจ๊าคุณโอมสวกขนาดเลยเน้อ ตอนเพ้ก่ายังสวกก่ะ เปิ้นเป็นอันหยังก่าบ่ฮู้ จะอั้นถ้าจะไปก่าบ่าต้องไป๋ตางตี้เปิ้นยะงานอยู่เน้อ!!” ...แสงดาวบอกเธอด้วยใบหน้าที่ยังคงยิ้มตอลดเวลา เลยทำให้เบญรดายิ้มตามไปด้วย “แหะๆๆ จริงด้วยค่ะ เดี๋ยวดุเดี๋ยวดีเป็นอะไรก็ไม่รู้!! เอ่อแล้วแถวนี้มีอะไรน่าเที่ยวบ้างคะ!! ว่าจะลงไปดูกล้วยไม้แต่เขาคงอยู่ที่นั่นใช่มั้ยคะ!! หนูจะได้ไม่ไปแล้วไปทางไหนได้บ้าง!!” “หูยยย!! มีเจ้าตางปู้นมีน้ำตกน่ะเจ้างามขนาดเลยเน้อ แต่ปี้ว่าจะไปฟั่งไปเตื้อเน้อ รอฮื่อหายแหมกำแล้วปี้จะปาไปได้ก่อ” ...แสงดาวบอกพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไปทางทิศที่มีน้ำตก คนฟังเมื่อได้ยินคำว่าน้ำตกก็หูผึ่งเกิดอาการตื่นเต้นอยากไป ทว่าคำปรามว่าให้รอให้หายดีก่อนแล้วค่อยไปนั่นทำให้ต้องเก็บอาการไว้ เพราะถ้าจะไปก็จะถูกห้ามแน่นอน เธอจึงทำเป็นพยักหน้ารับว่าเข้าใจและรอให้หายก่อนแล้วค่อยไป ...จนเมื่อแสงดาวออกจากห้องไป เธอก็เปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คดูข้อมูลเช็คงานไปเรื่อยๆ จนถึงบ่าย เมื่อเห็นว่าแดดเริ่มลดความแรงลงแล้วจึงเก็บทุกอย่างเข้าที่ แล้วจัดการถอดผ้าพันแผลที่พันรอบศีรษะออกแล้วใช้ผ้าพันแผลแผ่นเล็กๆ ปิดแผลบริเวณหลังหูไว้เพื่อป้องกันฝุ่นเข้าแผล แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่แสงดาวนำมาให้ตามด้วยสวมรองเท้าเชือกปอรัดส้น แล้วเดินมาชะโงกหน้าตรงประตูเพื่อดูว่ามีใครอยู่บริเวณนั้นหรือไม่ เมื่อเห็นว่าทางโล่งก็ยิ้มอย่างมีชัย .................... ...เพราะกลัวจะถูกห้ามไม่ให้ไปน้ำตก เธอจึงเดินหลบๆ เลี่ยงๆ จนพาตัวเองออกมานอกบริเวณบ้านจนได้ และตอนนี้ทุกย่างก้าวก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเพราะนึกภาพว่าน้ำตกนั้นต้องสวยอย่างที่แสงดาวบอกไว้แน่ๆ...จนเมื่อเห็นทางเท้าเล็กๆ ทางซ้ายมือก็แน่ใจว่าต้องเป็นทางที่จะไปยังน้ำตกนั้นแน่นอนจึงเพ่งมองทางอย่างตั้งใจแล้วย่ำเท้าไปอย่างไม่คิดจะมองกลับหลัง
...เธอเดินมาได้สักพักใบหน้าก็ค่อยๆ สัมผัสความเย็นสบายของป่าเขา มองข้างทางต้นไม้น้อยใหญ่ก็หนาตาขึ้น ยิ่งเดินไปไกลก็ยิ่งเห็นป่าหนาทึบของผืนป่า ...แม้สายตาจะยังมีปัญหาอยู่บ้างแต่ไม่ใช่อุปสรรคที่เท้าจะพาเธอไปยังน้ำตกที่ว่านั่น ยิ่งระยะทางเข้าไปในป่าลึกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสัมผัสถึงอากาศเย็นสบายมากขึ้นเท่านั้น จนตอนนี้มองไปทางไหนก็เห็นแต่ป่าทึบทุกทิศทาง .................... ...โอมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขากำลังตรวจตารางการส่งกล้วยไม้จากคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คอยู่ในกระท่อมปีกไม้กลางฟาร์มใหญ่โตของเขา และคิดไว้ว่าเสร็จงานตรงนี้แล้วก็จะขับรถลงดอยไปดูการขนย้ายดอกกล้วยไม้ลงตรงตีนดอยที่มีรถสิบล้อรอรับอยู่เพื่อจะนำไปส่งยังตลาดกลางอีกที...แต่ขณะที่เขาเพ่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงใครตะโกนโหวกเหวกอยู่ด้านนอก จึงลุกออกไปดูก็เห็นแสงดาวเดินถามคนโน้นทีคนนี้ทีแล้วเดินรีบๆ มาหาเขาที่กระท่อมปีกไม้
“คุณโอมเจ้า!!! โอ๊ยอิดๆๆ ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อ ขอหายใจกำนะเจ้า!!”...แสงดาวมายืนหายใจหอบอยู่หน้ากระท่อมและสีหน้าก็ร้อนรนกระวนกระวายผิดปกติ
“มีอะไรครับ!! ใครเป็นอะไรหรือเปล่า!!” “มีเจ้า!! ก่าน้องแม่หญิงน่ะเจ้า!! เปิ้นบ่ได้อยู่ในห้อง บ่อฮู้ไปตางใดเจ้า เตวหาทั่วเฮือนก่าบ่ป๊ะน่ะเจ้า ผ่อตี้โน่นตี้เพ้ก่าบ่มี ปี้บ่ฮู้ว่าเปิ้นย่างไปทางใดเจ้า!! โอ๊ยตาก่าบ่หันจะอั้นแล้วย่างไปไกลๆ จะปิ๊กมาได้ก่อ คุณโอมไปจ้วยผ่อกำเลาะ ปี้บ่ฮู้จะเสาะหาตี้ใดแล้ว!!!” ...คำบอกเล่าของแสงดาวนั้นทำให้โอมถึงกับกังวลทันที และสงสัยว่าทำไมอยู่ๆ เธอหายไปได้!! แล้วไปไหน!! แล้วสภาพแบบนั้นจะไปได้ยังไง!! “แล้วเขาไม่บอกเลยเหรอว่าไปไหน!! เขาไม่รู้จักที่แถวนี้แล้วจะไปได้ยังไง!!” ...โอมรีบถามกลับอย่างร้อนใจ และนั่นเองที่ให้แสงดาวเพิ่งคิดขึ้นมาได้ “ห้ะ!!! โอยยยย!!! ต๋ายแล่วๆๆ เปิ้นต้องไป๋ที่ฮั้นแต๊ๆ เลยเจ้า คุณโอมม!! เปิ้นถามปี้ว่าแถวเพ้มีที่เที่ยวตี้ใด๋ผ่อง ปี้ก่าบอกว่ามีน้ำตกทางปู้นนะเจ้า โอยๆ คุณโอมตามไปผ่อเปิ้นกำเลาะคุณโอม เปิ้นไปเมินแล้วเน้อ” ...แสงดาวพูดไปเหนื่อยไป แต่เขาไม่รอฟังต่ออีกแล้ว รีบก้าวยาวๆ ตรงไปยังทางลัดตัดจากสวนกล้วยไม้เพื่อขึ้นเนินผาไปยังทางหลักที่แยกไปน้ำตกได้ทันที .....................
Último capítulo
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/12
...สายอีกวันรถยนต์ส่วนบุคคลเจ็ดที่นั่งของโอมก็มาจอดตรงหน้าอาคารราชการในเมือง โอมในชุดสไตล์การแต่งกายที่คุ้นเคยยืนอยู่กับเบญรดาในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดกางเกงยีนส์สีเข้ม โอมมองหน้าเบญรดาแล้วยิ้ม“พร้อมยัง!!”“มาขนาดนี้แล้วถ้าไม่พร้อมนี่เสียฟอร์มแย่สิ หึหึ”“ดีมาก งั้นไป”...ว่าแล้วโอมก็จูงมือเบญรดาเดินเข้าไปยังสำนักงานราชการเพื่อทำการจดทะเบียนสมรสตามที่ได้ตกลงกันไว้เมื่อคืน และเขาก็โทรไปคุยกับท่านนายพลและคุณปรียารวมทั้งวิทเรียบร้อยแล้วด้วย หลังจากคุยกับฝั่งเบญรดาแล้วเขาก็โทรบอกพ่อกับแม่เขาเองด้วยแล้วเล่าทุกอย่างให้ฟังคร่าวๆ เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไม่มีปัญหาเขาก็พาเธอมาจดทะเบียนเลยในวันนี้...ทุกอย่างเป็นไปตามข้อตกลงและยินยอมของเธอกับเขาและผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย นั่นคือจะไม่มีการจัดงานแต่งงานหรืองานเลี้ยงใดๆ เพราะให้เกียรติตำแหน่งและหน้าที่ของเบญรดาที่ยังคงอยู่แบบไร้ตัวตนตามที่เธอร้องขอ...โอมที่วันนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นคนละคนกับวันก่อนๆ หัวใจเขาได้รับการซ่อมแซมแล้วตั้งแต่เมื่อคืนซึ่งถือว่าเขายังโชคดีที่เบญรดากลับมาทันเวลา เพราะไม่อย่างนั้นเขาอาจหลับไม่ตื่นไปแล้วจากการรอเธออย่างไม่มีจุดหมาย...
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/11
“มีวันนึงพี่วิทไปทำงานแล้วโดนตามค่ะ พี่วินก็โดนตาม ดีที่ไหวตัวทันเลยย้ายกันไปอยู่บ้านอีกหลังแล้วทำงานอยู่ที่บ้านค่ะ แล้วก็เปลี่ยนซิมใหม่กันหมดเพราะป๊ายื่นเรื่องไปที่ตำรวจไซเบอร์จนได้รู้ว่ามันตามจากเบอร์โทรค่ะ ส่วนที่พี่วิทไม่ติดต่อกลับหาคุณเพราะ เอ่อ...”“เพราะอะไร!!”“เอ่อ..คือ เพราะป๊าถามฉันว่าถ้ายังเสี่ยงอยู่แบบนี้แล้วจะยังอยากกลับมาหาคุณไหม ตอนนั้นฉันนอนหยอดข้าวต้มอยู่แล้วคิดว่าถ้าฉันเลือกเส้นทางนี้แล้วและตอนนี้ก็เจ็บสาหัสยิ่งอนาคตก็ยิ่งบอกไม่ได้ว่าจะตายหรือจะรอด ฉันเลยบอกป๊าว่าไม่ขอไปต่อกับคุณแล้วค่ะ ป๊าเลยบอกพี่วิทว่าถ้าฉันเลือกแบบนั้นก็ให้พี่วิทหยุดคุยเรื่องฉันกับคุณไปเลย แค่ให้คนที่บริษัทดำเนินการเรื่องงานไปตามปกติ และรอดูสถานการณ์ดีขึ้นเมื่อไหร่พี่วิทค่อยกลับมาคุยงานกับคุณเหมือนเดิม ป๊าบอกว่าให้ความเงียบค่อยๆ บอกคุณเอง เอ่อคุณอย่าโกรธป๊านะคะ ถ้าจะโกรธก็โกรธฉันนี่” ...โอมยิ่งฟังก็ยิ่งคิดว่านี่คือรายละเอียดสำคัญทั้งนั้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือนี่ไม่ใช่หรือคือปาฏิหาริย์ที่เขาร้องขอทุกวันทุกคืนทั้งๆ ที่เธอตัดเขาไปแล้ว แต่แล้วเธอก็กลับมา เขาค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งไป
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/10
...เขาหลับลึกจนฝันเห็นเบญรดาอยู่บ่อยครับ และครั้งนี้ก็เช่นกันที่เขากำลังฝันว่าเธอมาหามาดูแลเขา มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบโดยเธอมานั่งตรงริมขอบที่นอนแล้วยกฝ่ามือขึ้นแตะหน้าผากเขาเพื่อจะดูว่าความร้อนจากอาการไข้ได้ลงลงหรือยัง...ในฝันนั้นเขาเห็นว่าขณะเธอกำลังใช้มืออังหน้าผากเขาอยู่นั้น และเขาก็กลัวว่าเธอจะดึงมือกลับเขาเลยรีบคว้ามือนั้นเอาไว้เพราะไม่อยากให้เธอจากเขาไปอีก“น้องเบล!!!”...โอมเผลอเรียกชื่อนั้นออกมาพร้อมร่างที่สะท้านตัวขึ้นตามความกลัวว่าเธอจะหายไป จนเมื่อลืมตาขึ้นถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความฝัน...แต่ความฝันทำไมเหมือนจริงเสียเหลือเกิน เพราะขนาดรู้สึกตัวแล้วก็ยังรู้สึกว่ามือเขากำลังกุมมือใครอยู่“เป็นอย่างไรบ้างคะ!! พี่แสงดาวบอกว่าคุณไม่สบายเลยกินยาแล้วนอน ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง!!”...น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นถามเขา แต่เพราะโอมยังตกอยู่ในความงุนงงว่านี่คือความฝันหรือความจริง เขามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเขาตอนนี้ เธอสวมเสื้อเชิ้ดรัดรูปสีฟ้าอ่อนและกางเกงผ้าสีดำ และหน้าตาท่าทางเธอคนนี้ก็เหมือนคนที่จากเขาไปแล้วทุกกระเบียดนิ้ว...โอมรู้สึกลำคอตีบตันขึ้นมาอีกแล้วเพราะคิดว่ามีแต่คนใจ
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/9
...จากหนึ่งวันเป็นสามวัน จากสามวันเป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์ก็ผ่านไปเป็นเดือน จนวันเวลาล่วงเลยเข้าเดือนที่สาม...ชายหนุ่มที่ชื่ออภิภัทร์หรือโอมยังคงใช้ชีวิตปกติกับธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้กลางดอยแม่แจ่ม และนับวันก็ยิ่งมีหน่วยงานต่างๆ ได้ติดต่อเข้ามายังบริษัทขนาดกลางของเขาเพื่อขอเป็นคู่ค้าบ้างและสั่งจองดอกกล้วยไม้จากฟาร์มเพื่อประดับตกแต่งรองรับงานต่างๆ มากมายจนแต่ละเดือนมียอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ายินดี...และแม้ว่ากิจการจะเติบโตและสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนได้มากมาย แต่ผู้เป็นเจ้าของกิจการกลับไม่มีความสุขจากธุรกิจที่เติบโตขึ้นเลย จากชายหนุ่มบุคลิกดีหน้าตาดีจนเป็นที่แอบถูกใจของสาวๆ มากมายและจิตใจที่เคยแข็งแกร่งแต่โอบอ้อมอารี ...กลายเป็นตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อโอมซูบผอมลงมาก หน้าตาก็ดูเคร่งเครียดตลอดเวลาไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนเมื่อก่อน และน้อยครั้งมากที่เขาจะแสดงตัวต่อสังคมหรือที่ไหนๆ ก็ตาม เพราะงานทุกอย่างสามารถสั่งการผ่านผู้จัดการและอินตาได้ เขาจึงมีโลกส่วนตัวที่ส่วนใหญ่จะอยู่แค่บ้านพักริมหน้าผากับกระท่อมปีกไม้กลางสวนกล้วยไม้เท่านั้น...แม้แต่อัญชิกาเองเขาก็เลือกที่บล็อคเบอร์เธอและบอกให้ผู้จัดการในบริษัท
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/8
...และแล้วเวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งวันเต็มๆ ที่โอมไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาอยากจะติดต่อคนโน้นคนนี้เพื่อตะล่อมถามก็เกรงว่าจะเป็นการเปิดเผยสถานะของเบญรดาออกไป เขาจึงตกอยู่ในภาวะเครียดอย่างหนัก...ขณะที่เขานั่งเคร่งเครียดอยู่ในห้องนั่งเล่นซึ่งแยกส่วนมาจากห้องโถงนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขารีบหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยแต่ก็รีบกดรับเพราะหวังว่าจะมีข่าวเบญรดา“ฮัลโหล สวัสดีครับคุณโอม ผมชื่อศิรวัฒน์นะครับ”“ฮัลโหล ครับสวัสดีครับ”“คือคุณวีรวิทย์เจ้านายของผมมอบหมายให้ผมเป็นคนติดต่อประสานงานเรื่องกล้วยไม้กับคุณตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนะครับ”...คำพูดจากคนที่โทรมาทำให้โอมแปลกใจ“อ้าวแล้วคุณวิทล่ะครับ ผมพยายามโทรติดต่อ แต่ติดต่อไม่ได้เลย ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ”...โอมรีบถามกลับอย่างร้อนใจ เพราะนี่คงเป็นความหวังเดียวที่เขาจะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น“คุณวีรวิทย์ลางานยาวเลยครับ ลาแบบไม่มีกำหนดและไม่ได้บอกไว้ครับว่าลาทำไม ลาไปไหน บอกอย่างเดียวว่าลาแบบไม่มีกำหนดเพราะมีเรื่องสำคัญมากต้องจัดการ และฝากบอกคุณว่าช่วงนี้ยังไม่ต้องไปที่บ้านนะครับเพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย เลยเกรง
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/7
...โอมขับรถมาตามถนนสายหลักจนมาถึงทางแยกเข้าสู่ถนนเป้าหมายเพื่อไปยังโกดังพ่อเลี้ยงทรงพล แต่ข้างหน้าเขาเห็นตำรวจจราจรหลายนายคอยโบกมือส่งสัญญาณห้ามรถเลี้ยวเข้าถนนเส้นนั้น และทำการโบกมือส่งสัญญาณให้รถเบี่ยงไปทางอื่น...นี่คือช่วงเวลาเคลียร์พื้นที่ เจ้าหน้าที่จึงต้องคอยกันไม่ให้ประชาชนเข้าไปใกล้พื้นที่ที่เกิดเหตุ...โอมหักพวงมาลัยเข้าซ้ายมือเพื่อจอดรถตรงข้างทางก่อนจะถึงทางแยกที่มีตำรวจจราจรยืนอยู่นั่น เพราะต่อให้เขาไปต่อเขาก็คงเข้าไปไม่ได้อยู่ดี เขาลงมายืนดูสถานการณ์ว่าพอจะมีทางได้เข้าไปเส้นทางนั้นได้หรือไม่...รถราเริ่มหนาตาขึ้นและชะลอเป็นคอขวดอยู่เต็มถนนเส้นหลัก เพราะข้างหน้ามีเจ้าหน้าที่คอยเปิดทางให้รถวิ่งผ่านเป็นระยะๆ...แล้วเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองตามใบพัดยักษ์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้นๆ นั่น ใจโอมเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะและมีแต่ความสงสัยว่าจะมีใครอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั่นบ้าง จะมีเบญรดาอยู่ด้วยไหม!! ถ้าเธออยู่ด้วยเธอปลอดภัยดีใช่ไหม!!...แต่แล้วโอมก็ทำได้แค่ยืนแหงนมองเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสะท้านไปทั้งน่านฟ้าเมืองเชียงใหม่ ก่อนจะค่อยๆ หายลับไปสุดปลายฟ้านั่น แต่
También te puede gustar
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย318.3K vistasGardener คนสวนชวนแซ่บ
กาสะลอง63.0K vistasราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.3K vistasรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.0K vistasพ่อเลี้ยงขา... หนูแฉะไปหมดแล้ว... ลงโทษหนูสิคะ
Heln178 vistasสะกดใจ นายฮอตเนิร์ด
Poinsettia53 vistasหมอร้ายคลั่งรัก
เพลงรัก101 vistasท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา251 vistas
