มงกุฎกล้วยไม้ 14/9

...หลังชะง่อนหินก้อนใหญ่มหึมานั่นมีร่องน้ำไหลแยกลงมาจากน้ำตกเส้นหลักและมันก็เหมาะสำหรับมายืนรับน้ำให้น้ำไหลราดรดลงมาบนร่างกายที่หิวกระหายความชุ่มเย็น และนี่เองที่ทำให้เบญรดาแหวกว่ายสายน้ำเข้ามาแล้วยืนบนก้อนหินใต้น้ำเพื่อให้ร่างกายได้รองรับสายน้ำที่ไหลลงมาไม่แรงนักอยู่หลังชะง่อนหินก้อนใหญ่นี้

...แล้วตอนนี้โอมก็ลุยน้ำมาถึงกลางแอ่งแล้ว เขาพยายามชะโงกหน้ามองเข้าไปยังหลังก้อนหินใหญ่นั่นก็เห็นบางอย่างเคลื่อน เขามั่นใจว่านั่นต้องเป็นเธอจึงลุยน้ำลงไปเรื่อยๆ จากระดับน้ำตื้นๆ ก็ค่อยๆ ลึกขึ้นๆ แล้วเขาก็มายืนจับเหลี่ยมชะง่อนหินก้อนใหญ่นั้นซึ่งความลึกของน้ำอยู่ระดับหน้าอก

“คุณ!!!!”

...โอมตะโกนเรียกเธอเสียงดังมากเพราะเสียงน้ำตกก็ดังอยู่แล้วเขาถึงต้องเรียกให้ดังกว่าเสียงน้ำตกเพื่อให้เธอได้ยินร

...เบญรดาที่กำลังยืนให้ร่างรับสายน้ำอยู่เพลินๆ นั้นถึงกับตกใจแล้วหันมามอง

“เฮ้ยยยย!!!”

...แต่อารามตกใจเมื่อเห็นเขาและอายที่ตัวเองมีแค่เพียงสปอร์ตบราและบิกินีตัวจิ๋วห่มร่างกายอยู่แค่นั้นก็รีบจะพุ่งตัวเข้าไปซ่อนตรงแง่งหินใกล้ๆ ทว่าหินใต้น้ำที่ยืนเหยียบอยู่นั่นก็มีความลื่น จึงทำให้การจะพุ่งตัวหาที่กำบังกลายเป็นพลาดท่าเท้าลื่นหลุดจากก้อนหินใต้น้ำจนร่างทั้งร่างผลุบจมลงใต้น้ำทันที

...โอมเห็นเต็มตาว่าเธอจมดิ่งลงใต้น้ำก็รีบพุ่งเข้าไปหวังจะคว้าร่างที่จมลงไปขึ้นมา

...แล้วโอมก็สามารถคว้าร่างเธอขึ้นมาได้จากระดับน้ำลึกเกือบมิดศีรษะ เมื่อเบญรดาได้โผล่พ้นน้ำจากความช่วยเหลือของเขาเธอก็รีบลูบหน้าไล่น้ำพื่อจะได้มองให้ถนัดขึ้น และโอมเองก็ยังคงช่วยประคองร่างเธอโดยการใช้แขนข้างหนึ่งโอบกลางลำตัวเธอไว้เพื่อให้เธอทรงตัวในน้ำได้

...และเพราะน้ำนั้นใสกิ๊กจนเขาเห็นเรือนร่างทุกสัดส่วนของเธอ โอมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาทันทีทั้งที่น้ำแสนจะเย็นสดชื่น หัวใจโอมเต้นโครมครามเกินจะควบคุมได้ เขาจึงเผลอรั้งร่างโปร่งบางแต่แข็งแรงนั่นเข้ามาจนเกือบแนบชิดกับแผ่นอกเขา แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ควบคุมตัวเองได้

“ทำไมมาเล่นแบบนี้คนเดียว!! คุณไม่กลัวเหรอ!!”

...เสียงนั้นไม่ได้ดุเหมือนทุกครั้งและกลับอ่อนโยนห่วงใยจนแปลกหู เบญรดาเจ้าของเรีอนร่างที่ทรงตัวได้ปกติแล้วถึงกับเกือบสำลักน้ำเพราะไม่ชินกับน้ำเสียงแบบนี้ แต่เมื่อเห็นสายตาที่มองมาก็รู้สึกวูบวาบไปทั้งใบหน้า แต่เธอก็มองตอบแล้วกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อกลบเกลื่อนแก้เขินอาย

...เธออยากจะโกรธแต่ก็โกรธไม่ได้เพราะเขาหวังดีมาตามหาเธอ แต่ก็แอบหมั่นไส้อยู่ลึกๆ จึงแกล้งสะบัดศีรษะแรงๆ ไล่น้ำจากผมซอยสั้นแล้วรีบแหวกผืนน้ำกลับไปขึ้นฝั่ง

...โอมหลับตาหลบเม็ดน้ำที่กระเซ็นมาจากแรงสะบัดศีรษะของเธอแล้วรีบแหวกน้ำตามมาติดๆ จนถึงช่วงระดับน้ำแค่กลางลำตัวเขาก็รีบใช้แขนเกี่ยวรัดเรือนร่างนั้นกลับมาอย่างรวดเร็ว

...เมื่อร่างนั้นถูกรั้งกลับมาจนปะทะกับแผ่นอกกว้างแข็งแรงของเขา เธอก็หันหน้ามาหวังจะต่อว่ากลับไปบ้าง แต่เมื่อทั้งคู่ประสานสายตากันในระยะแค่ครึ่งศอก เบญรดาก็มองเห็นประกายวิบวับในดวงตาคู่นั้นจนเธอรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาอีก ยิ่งเมื่อประกายตาคู่นั้นกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ทีละนิดๆ จนทำอะไรไม่ถูก

“คุณ!!”

...เบญรดาเปร่งออกมาแผ่วเบาเพื่อจะเรียกสติเขา แต่..

“ผมจะบอกคุณว่าที่คุณเข้ามาวิ่งเพ่นพ่านอยู่ในหัวผมตั้งแต่วันนั้นเพราะผม...อยากทำแบบนี้กับคุณ”

...พูดจบเขาก็โน้มใบหน้าลงมาหาริมฝีปากบางๆ นั่นทันที เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะประทับปิดริมฝีปากเสียก่อนก่อนที่เจ้าของเรียวปากนุ่มๆ นั่นจะโวยวาย

...แรงปรารถนาของชายหนุ่มอย่างโอมนั้นมีมากเกินกว่าจะควบคุม และเขาก็ไม่อยากควบคุมมันอีกแล้ว จึงกอดรัดเรือนร่างสูงโปร่งเนื้อแน่นนั้นให้เข้ามาเบียดแนบแน่นกับแผ่นอกเขา อีกทั้งบดขยี้ริมฝีปากสีเรื่อนั้นอย่างนุ่มนวลและโหยหา

...ภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบถ่ายวีดีโอไว้เพราะรู้สึกพึงใจและถูกชะตากับท่าทางเข้มแข็งนั่น ที่ดูจะห้าวก็ไม่ใช่ จะเฮี้ยวก็ไม่เชิง แต่ดูเป็นผู้หญิงทำงานที่มีความแกร่งอยู่ในตัว และหน้าตาก็ละม้ายคล้ายใครสักคนที่เคยทำให้หัวใจกระตุกขึ้นครั้งหนึ่งเมื่อแปดปีที่แล้ว

...แม้ใบหน้าของใครนั้นจะเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่เมื่อเห็นเธอในวันนี้ก็ทำให้คิดถึงความทรงจำในวันนั้นอีกครั้ง แม้ไม่ใช่คนคนเดียวกันแต่หัวใจเขาก็วูบวาบหวั่นไหวเหมือนวันที่ได้เห็นเด็กนักเรียนมัธยมปลายคนนั้นในอดีต

...นี่คือจูบแรกของเบญรดาที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวและจูบนั้นขณะนี้ก็ทำให้เธอถึงกับร้อนผ่าวไปทั้งร่างกายและจิตใจ และเพราะเขาไม่ใช่ผู้ร้ายจึงทำให้เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะผลักใสและต่อต้าน โอมค่อยๆ ซอนไซ้ไล่ลิ้นอุ่นจัดเข้าไปดื่มด่ำความหวานฉ่ำที่เขาฉวยโอกาสตักตวงจากเธอ

...ส่วนเธอเองก็เหมือนหยุดการควบคุมทุกอย่าง จากงงๆ สับสนในตอนแรกก็กลายเป็นเผลอไผลปล่อยกายปล่อยใจไปกับลิ้นอุ่นๆ ละมุนอารมณ์ด้วยเช่นกัน

...จนเมื่อเขาปล่อยอารมณ์ไปไกลจนหยุดไม่ได้อีกต่อไปแล้ว มือไม้ก็เริ่มซุกซนไล่ป่ายแปะไปตั้งช่วงเอวคอดกิ่วของเธอและไล่เลื้อยขึ้นไปจนฝ่ามือสัมผัสเข้ากับก้อนเนื้อแน่นๆ ที่มีแค่ผืนผ้าสปอร์ตบราบางๆ กางกั้นไว้ระหว่างอุ้งมือใหญ่แข็งแรงกับก้อนเนื้อแน่นหนั่นนั่น

...อารมณ์ที่รุกเร้าเข้ามาอย่างร้อนเร่าทำให้มือเขาเผลอเพิ่มแรงสัมผัสที่ถูกกระตุ้นจนเกินต้าน

“เฮ้ยยย!! เอ่อออ!! คะ..คะ คุณโอม!!!”

...เบญรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจจากแรงสัมผัสที่ร้อนแรงนั่นจนสะดุ้ง เขาเองก็ได้สติทันทีเช่นกัน และรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของเธอจึงฝืนผละมือจากจุดที่เป็นเหมือนแม่เหล็กนั่น

...เบญรดามีสีหน้าเจื่อนลงทันที แล้วค่อยๆ แหวกน้ำเดินขึ้นฝั่งช้าๆ เพราะสับสนกับความรู้สึกตัวเอง

...โอมยังคงยืนอยู่กลางผืนน้ำ จนเมื่อเธอเดินขึ้นฝั่งไปเขาก็รู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงหัวใจออกนอกลู่วิ่ง โดยคนเหวี่ยงนั้นไม่คิดจะแคร์หรือเข้าใจเขาเลย

....................