มงกุฎกล้วยไม้ 15/1

...เมื่อทั้งสองแยกย้ายกันกลับห้องพักส่วนตัวเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จนได้ออกมาเจอกันอีกครั้งในเวลาอาหารค่ำ โอมพยายามทำตัวสบายๆ ให้ทุกอย่างดูปกติเพื่อเธอจะได้ไม่ระแวงและอึดอัด

“พรุ่งนี้สายๆ ผมจะเข้าเมือง แต่จะไม่ชวนคุณนะเพราะผมเกรงว่าจะไปเจอกับพวกนั้นอีก เอาเป็นว่าคุณอยากได้อะไรก็บอกมาแล้วกันไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวจัดมาให้”

...เขาบอกเธอขณะทานอาหาร

...เบญรดามีของที่อยากได้อยู่ในใจแล้วแต่เธอก็เกรงใจที่ต้องรบกวนเขาอีก แต่แล้วเธอก็คิดออกว่าจะทำอย่างไรเพื่อรบกวนเขาให้น้อยที่สุด

“เอ่อคือฉันอยากได้โทรศัพท์พร้อมซิมการ์ดสักเครื่องน่ะค่ะ แต่ฉันจะขอยืมโทรศัพท์คุณโทรบอกพี่วิทให้โอนเงินให้คุณนะคะ”

...เธอบอกเขาแล้วยิ้มเจื่อนๆ เพราะความเกรงใจ แต่หากเธอมัวเกรงใจจนไม่มีเครื่องมือสื่อสารก็จะลำบากมากในการติดตามงาน

“หึ หึ แค่นี้เอง ไม่เห็นต้องรบกวนพี่ชายคุณเลย โอเคเดี๋ยวผมจัดมาให้ แล้วมีอะไรอีกมั้ยครับ!!”

...เขาหัวเราะเบาๆ เพราะรู้สึกขำกับท่าทีเกรงใจของเธอ แล้วแอบมองหน้าคนขี้เกรงใจก่อนจะคิดไปว่า

(เมื่อเธอคือน้องสาวของคุณวีรวิทย์ นี่ก็เท่ากับว่าเธอเป็นลูกสาวนายพลตฤณน่ะสิ และยังมีดีกรีเป็นตำรวจอีกต่างหาก ไปๆ มาๆ ผู้หญิงคนนี้โปรไฟล์ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย ยิ่งตอนจับปืนด้วยแล้วก็คงผ่านการฝึกมาอย่างเข้มข้นเลยละมั้ง)

...โอมคิดไปถึงสถานะและอาชีพของเธอ ขณะเดียวกันก็ย้อนกลับมามองตัวเองว่าทำธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้และส่งกล้วยไม้ให้บริษัทของพี่ชายเธอด้วย เมื่อคิดมาได้ตรงนี้หัวใจก็หวั่นไหวกับความรู้สึกตัวเองและตั้งคำถามกับตัวเองว่า หากจะขยับเข้าไปให้มากกว่าการเป็นคู่ค้ากัน มันจะเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหนกันนะ

...แล้วโอมก็คิดย้อนกลับไปตอนใช้ชีวิตเป็นนักเรียนนอกอยู่ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เขาเองก็เป็นเหมือนผู้ชายทั่วไปที่มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาบ้าง เพียงแต่ผู้หญิงที่เข้ามาก็มักจะเป็นความรู้สึกที่ไม่ยืนยาว เมื่อถึงจุดอิ่มตัวก็ยุติความสัมพันธ์แล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามทางของตนโดยไม่มีอะไรติดค้างต่อกัน

...แต่กับเธอคนนี้ เขารู้ตัวเองว่ามันพิเศษกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ทั้งพิเศษและสำคัญจนไม่อยากให้ไปไหน อยากให้เธอบาดเจ็บและรักษาตัวอยู่ที่นี่ตลอดไป เพราะถ้าเธอหายแล้วต้องไปปฏิบัติหน้าที่ต่อล่ะก็ คนที่จะบาดเจ็บก็คงเป็นเขาเองนี่แหละ

“แล้วตอนนี้อาการคุณเป็นยังไงบ้าง!!”

...โอมโยนก้อนหินถามทางเพราะคิดว่าหากอาการเธอดีขึ้นก็คงต้องกลับไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ

“อาการโดยรวมดีขึ้นมากค่ะ ฉันทรหดกว่าที่คุณเห็นเสียอีกนะจะบอกให้ เหลือแต่ตานี่แหละที่ยังไม่เคลียร์ แต่คาดว่าไม่น่าเกินห้าวันก็คงจะหายดีแล้วล่ะ แล้วก็ที่ฉันรบกวนคุณเรื่องโทรศัพท์เพราะฉันต้องทำงานต่อน่ะค่ะ ต้องติดต่อสอบถามและตามงานหลายอย่าง เลยคิดว่าถ้ามัวแต่คอยรบกวนโทรศัพท์ของคุณเดี๋ยวคุณจะไม่คล่องตัวไปด้วย และที่สำคัญคือเดี๋ยวฉันจะให้ทางส่วนกลางช่วยหาที่อยู่ในเมืองให้ใหม่ เมื่อได้ที่อยู่แล้วฉันจะไปทันทีค่ะ ต้องขอบคุณมากๆ ที่ช่วยเหลือทุกอย่าง”

...เธอพูดเสียยาวแต่ท้ายประโยคนั่นทำเอาคนฟังหัวใจห่อเหี่ยว จนเกือบแสดงออกมาทางสีหน้า

...โอมมองหน้าเธอแล้วคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรให้เธออยู่ที่นี่ได้นานที่สุดและได้ทำงานตามหน้าที่ไปด้วยโดยไม่มีข้อบกพร่อง

“เอาอย่างนี้มั้ยครับ!! ผมทราบจากคุณวิทว่าคุณกำลังสืบข้อมูลของพ่อเลี้ยงทรงพลอยู่ ถ้าคุณอยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ ผมจะช่วยคุณเอง เพราะผมมีพรรคพวกอยู่เกือบทุกสายอาชีพในเชียงใหม่ ผมสามารถช่วยให้คุณสืบข้อมูลเชิงลึกของพ่อเลี้ยงได้นะครับ”

...โอมแสร้งพูดให้ตัวเองดูใจกว้างและพร้อมช่วยเหลือต่อ และคำตอบที่อยากได้ยินก็คือการที่ทำให้เขาสมหวังด้วย

“ว้าวจริงเหรอคะ!! แล้วพี่วิทบอกอะไรคุณอีกบ้าง นี่พี่วิทเปิดเผยความลับทางราชการแบบนี้ไม่ได้นะคะ!! หึหึ"

...แต่ก็แกล้ติงพี่ชายที่นำความลับมาเปิดเผยแต่ใจก็เต้นรัวเมื่อเขาพูดถึงพ่อเลี้ยงทรงพล

“คุณวิทบอกเท่าที่จำเป็นน่ะครับ และผมก็เข้าใจด้วยว่าเป็นความลับของราชการ ก็แค่รู้ว่าคุณมาสืบเรื่องที่พี่สาวผมบอกไว้ก่อนเสียชีวิต และผมเองก็ไม่ชอบพ่อเลี้ยงเอามากๆ เลยคิดว่าอะไรที่ช่วยได้ผมก็อยากช่วย คิดเสียว่าช่วยสานต่อเจตนารมณ์พี่สาวน่ะครับ”

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ผ่านมาและที่กำลังจะเกิดขึ้นนะคะ แต่ฉันคิดว่าถ้าอยู่ในเมืองคงทำงานสะดวกกว่า คือมันมีอะไรอีกหลายอย่างที่ซับซ้อนแต่ฉันบอกคุณไม่ได้ แต่เมื่อคุณออกปากมาขนาดนี้แล้วฉันคงมีเรื่องให้คุณช่วยแน่นอนค่ะ”

...เธอพูดไปตามเนื้อผ้า และเพราะชีวิตถูกปลูกฝังมาแต่เรื่องการฝึกรบและเป็นบุคคลไร้ตัวตนตามปณิธานและตามคำปฏิญาณถวายเลือดเนื้อและวิญญาณให้กับหน้าที่ไปแล้ว เธอจึงไม่มีสัมผัสพิเศษในเรื่องความรัก

...เบญรดาไม่เคยคิดถึงเรื่องความรัก ไม่รู้จักความรัก ไม่รู้สึกถึงความอ่อนโยนจากสัมผัสแห่งรัก และไม่เคยคิดว่าชีวิตต้องเรียนรู้หรือต้องมีความรัก เพราะฉะนั้นขณะนี้ทั้งคำพูดและสีหน้าท่าทางของเธอที่แสดงออกไปนั้น โอมฟังแล้วรู้สึกหัวใจเหือดแห้งกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรงเพราะผิดหวังกับคำตอบของเธอ

....................