มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 15

...เบญรดาขึ้นถึงฝั่งก็ตรงรี่ไปยังกองเสื้อผ้าบนโขดหินแล้วรีบใส่เสื้อสวมกางเกงผูกเชือกอย่างลวกๆ แล้วสวมรองเท้าเร็วๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินกลับไปเส้นทางเดิม แต่เพราะขณะนี้เย็นมากแล้วจึงทำให้บรรยากาศในป่าแบบนี้สลัวลงมาก ประกอบกับสายตาที่ยังพล่าอยู่บ้างจึงทำเป็นอุปสรรคการเดิน เธอจึงต้องเดินช้าๆ และทุลักทุเล

...โอมเดินขึ้นฝั่งตามมาแล้วนั่งลงบนโขดหินใส่ถุงเท้าและรองเท้าอย่างไม่รีบร้อน แต่สิ่งที่รุ่มร้อนคือหัวใจต่างหาก ขณะใส่รองเท้าไปเขาก็คิดไปว่าการกระทำเมื่อสักครู่จะทำให้เธอโกรธเขาหรือไม่ และเขาจะทำอย่างไรต่อไปเพื่อไม่ให้เธอเข้าใจไปในทางที่ไม่ดี

...เบญรดาเดินมาได้ครึ่งทางจนถึงสันเนินเล็กๆ มองไปข้างหน้าใจก็เริ่มหวั่นเพราะความมืดเริ่มครอบงำเข้ามาเร็วมาก ความหวาดหวั่นจากการมองเห็นไม่ชัดทำเธอจำเป็นต้องหยุดรอเขา และนี่คือการรอความช่วยเหลือจากเขาอีกครั้งเพื่อจะช่วยพาเธอกลับไปยังบ้านพักได้อย่างปลอดภัย

...โอมเดินตามหลังมาไม่ห่างนัก จนเขาเห็นเธอหยุดยืนอยู่บนสันเนินก็พอจะรู้ว่าเธอคงเดินต่อไปลำบากเพราะสายตาที่ยังพล่ามัวอยู่ เขาจึงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นจนที่สุดก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมยื่นมือออกมา

“จับมือผมไว้ ค่อยๆ เดินไม่ต้องรีบ เพราะยังไงวันนี้ผมก็ไปตรวจงานที่ปากทางขึ้นดอยไม่ทันแล้วล่ะ ผมจึงมีเวลาพาคุณเดินกลับถึงบ้านจนได้นั่นแหละ”

...เขาพูดเสียงเรียบ และรอเธอยื่นมือมาจับมือเขาไว้

...เบญรดาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติทั้งที่ใจยังเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กับสถานการณ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่ไม่หาย แล้วเธอก็ส่งมือให้เขา

...โอมจับมือเรียวนุ่มนั้นไว้แน่นแล้วค่อยๆ จูงมือเธอเดินไปตามเส้นทางเล็กๆ และตลอดเส้นทางก็มีแต่ความเงียบไม่มีการพูดคุยกันแม้แต่คำเดียว จนทั้งสองเดินมาถึงเขตบริเวณบ้านซึ่งเป็นที่โล่งและพอจะมองเห็นทางชัดขึ้น เธอจึงพยายามจะดึงมือกลับเพราะต้องการจะเดินเอง

...แต่เขาไม่ยอมปล่อยและยังคงจูงมือเธอเดินไปเรื่อยๆ จนถึงประตูหน้าบ้าน ก่อนจะปล่อยมือเธอโอมหันมามองหน้าเธอและส่งสายตาแน่วแน่ออกมา

“ผมขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่อยากให้คุณรู้ว่าที่ทำลงไปนั้นเพราะผมมีความรู้สึกมาจากข้างใน แต่ถ้าคุณจะมองว่าผมไม่ดีล่ะก็ ผมขอโทษครับ”

...น้ำเสียงเขามีทั้งความหนักแน่นและอ่อนโยนผสมกันอยู่ในที

...เบญรดาได้แต่ยืนก้มหน้าเพราะเธอเองก็สับสนจนไม่อาจสู้สายตาคู่นั้นได้ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังพูดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าจะรู้สึกอย่างไรดี

...โอมมองแล้วยิ่งรู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องอยู่ในสภาพที่ลำบากใจแบบนี้ เขารู้ว่าเธออาจเกรงใจไม่กล้าโวยวายหรือต่อต้านเพราะเธอพักอยู่บ้านเขา แต่เขากลับไปทำรุ่มร่ามกับเธอซึ่งมันไม่ควรเกิดขึ้นเลย

“คุณโกรธผมมั้ย!!”

...น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนจนเบญรดาถึงกับเงยหน้ามองเขา

“เอ่อออ...ฉันไม่รู้...บอกไม่ถูก”

...เธอเอ่ยออกไป โอมจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั่น เขาเห็นความสับสน ระแวง และเหมือนจะเศร้าๆ แต่เขาไม่เห็นแววตาของความโกรธ

“โอเค!! ผมขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณรู้สึกอึดอัด ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก ผมสัญญาครับ”

...คำพูดหนักแน่นกับแววตาที่รู้สึกผิดนั่นทำให้เธอให้อภัยเขาได้ไม่ยาก ยิ่งเขาให้ความช่วยเหลือทุกอย่างก็ยิ่งสับสนว่าต้องรู้สึกอย่างไร

“ไม่เป็นไรค่ะ อาจเพราะฉันไม่เคยเจอแบบนี้เลยงงๆ กับความรู้สึกตัวเอง เกิดมามีแต่เรียนหนังสือกับฝึกรบ เลยสับสนนิดหน่อยน่ะค่ะ เอ่อออ...คุณรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะเปียกซกอย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สาบายเอา”

...เบ็ญรดาบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไปว่าเธอไม่ได้โกรธมากตามที่เขาคิดไว้ แต่เพราะเธอสับสนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนถึงวัยเบญจเพสก็ยังไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้

...โอมแอบยิ้มเล็กๆ กับการบอกกล่าวความรู้สึกของเธอ และหวังว่าสิ่งที่เธอพูดคงไม่ใช่แค่เพียงเพื่อรักษาน้ำใจเขาจากการได้รับช่วยเหลือหรอกนะ

....................