มงกุฎกล้วยไม้ 15/2

...ช่วงสายของวันต่อมา เบญรดาขอยืมโทรศัพท์มือถือเขาอีกครั้งแล้วรีบโทรหาพี่ชายเพื่อให้พี่ชายทำการโอนเงินมาเข้าบัญชีธนาคารของเขาสำหรับเป็นค่าโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่จะให้เขาช่วยจัดซื้อให้

“ฉันโทรบอกพี่วิทแล้วว่าให้โทรมาถามหมายเลขบัญชีธนาคารกับคุณ เดี๋ยวพี่วิทจะโอนเงินมาเป็นค่าใช้จ่ายและค่ามือถือด้วยค่ะ แค่มาอาศัยคุณอยู่ฉันก็เกรงใจมากแล้ว เลยไม่อยากรบกวนเรื่องเงินอีกน่ะค่ะ”

...เธอบอกเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมากขึ้น คนฟังก็ได้แต่ยิ้มรับตามมารยาทเพราะเขาไม่คิดจะให้วีรวิทย์โอนเงินมาให้เพราะมันก็ไม่มากมายอะไร แต่เพื่อความสบายใจของเธอ เขาเลยแสร้งยิ้มทำเป็นรับปากไปตามนั้น

“แล้วคุณอยากได้อย่างอื่นมั้ย!!”

“จริงๆ ก็มีอีกอย่างที่อยากได้มาก แต่เอ่อ...!!”

“อะไร!!”

“แหะๆๆ จะรบกวนไปมั๊ยคะถ้าพี่วิทโอนเงินมาให้แล้ว แล้วให้คุณช่วยซื้อขนมเค้กให้หน่อยได้มั๊ยคะ!! แฮ่..คือฉันอยากกินค่ะะ”

...เธอบอกสิ่งที่ต้องการเพิ่มพร้อมยิ้มน่ารักที่มีความเกรงใจในทีเหมือนเดิม ใจลึกๆ ก็รู้สึกอายเพราะมันเป็นของที่ไม่จำเป็นเลย แต่เพราะตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บมานี้ทำให้เสียพลังงานไปเยอะ เลยอยากสนองความอยากทานในสิ่งที่ตัวเองชอบเสียหน่อย

“ฮ่าๆๆๆ โธ่ผมคิดว่าคุณจะให้ผมไปขนอาร์พีจีมาให้เสียอีก ขนมเค้กเหรอได้สิ คุณจะเอากี่ปอนด์เดี๋ยวขนมาให้”

...โอมได้ยินก็ถึงกับปล่อยเสียงห้วเราะออกมา เพราะท่าทางไม่กล้าบอกของเธอทำให้คิดว่าเป็นสิ่งสำคัญมาก แต่มันกลับเป็นสิ่งเล็กน้อยเสียเหลือเกิน

“เรื่องจำนวนก็แล้วแต่คุณจะกรุณานะคะ เดี๋ยวพี่วิทจะโอนเงินมาให้ค่ะ”

...เบญรดายังคงพูดยิ้มๆ และเขินที่เขาขำเธอ

“โอเคๆ เดี๋ยวจะรีบเคลียร์งานที่ออฟฟิศให้เสร็จเร็วๆ แล้วไปจัดหาอาวุธ เอ้ยโทรศัพท์กับขนมเค้กมาให้นะครับ หึหึ”

...เขาเองก็พูดไปขำไป เบญรดาเลยได้แต่ยืนยิ้มไขว้มือไปด้านหลังแล้วแล้วเอนตัวไปมาเป็นการแก้เขิน

....................

...ห้องทำงานพ่อเลี้ยงทรงพลขณะนี้มีลูกน้องบริวารยืนรายงานด้วยความแค้นใจ

“ทราบแล้วครับนายว่ารถคันนั้นของใคร เป็นของไอ้โอมน้องชายคุณออมครับนาย”

...พ่อเลี้ยงทรงทพลนั่งฟังรายการความคืบหน้าแล้วแสยะยิ้มก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมสายตาโกรธแค้น

“เหี้ยเอ้ย!! แล้วมันมายุ่งอะไรกับอีนั่นวะ!! แล้วไหนมึงบอกว่าไอ้ขอดบอกมึงว่าอีนั่นบาดเจ็บหนักมีผ้าพันรอบหัวท่าทางก็เหมือนจะเดินไม่ไหว แล้วที่ไอ้ขอดกับไอ้จิกตายห่าไปนั่น ใครทำมันวะ!! หา!!!!”

...พ่อเลี้ยสบถตามด้วยตะคอกออกมาอย่างโกรธจัด จนคนยืนอยู่หน้าโต๊ะเริ่มหน้าซีดขาสั่น

“อันนี้ผมสืบอยู่ครับ เพราะผมคิดว่าไอ้คุณโอมอะไรนั่นน่ะ สกิลการยิงปืนไม่น่าเหมาะเหม็งขนาดนี้หรอกครับ อย่างมากก็ยิงกราดไปเรื่อย แต่นี่เท่าที่ไอ้อาโฉ่มันตามไปดูที่โรงพยาบาล มันบอกว่าฝีมือการยิงนี่ขั้นเทพเลยครับ ผมเลยคิดว่าคนยิงคงไม่ไช่ไอ้โอม แต่ถ้าเป็นอีนั่นแล้วมันบาดเจ็บอยู่ ไหนจะฝีมือการยิงอีก ก็ไม่น่าใช่มันครับนาย แต่ที่นี้เรายังไม่แน่ใจว่าไอ้โอมพาผู้หญิงคนนั้นไปไหน แล้วเท่าที่คนดูแลอพาร์ทเม้นท์ที่อาซือพักอยู่เอากล้องวงจรปิดมาซูมหน้ามันใกล้ๆ ก็ไม่คุ้นเลยครับ ผู้กำกับก็บอกว่าไม่น่าใช่เจ้าหน้าที่เพราะไม่เคยเห็นเลยให้สายวงในเอารูปไปเทียบกับสารบบตำรวจหญิง ก็ไม่มีเค้าหน้านี้เลยครับท่าน!!”

...ลูกน้องยังคงพูดชี้แจงและรายงานในส่วนที่คืบหน้า แต่ยิ่งรายงานก็ยิ่งสร้างความคับแค้นใจให้พ่อเลี้ยงมากขึ้น

“โธ่โว้ย!!! ไอ้นั่นก็ไม่รู้ไอ้นี่ก็ไม่รู้ ไอ้นั่นก็ไม่มีไอ้นี่ก็ไม่มี ไม่รู้ไม่มีห่าไรสักอย่าง!! เดี๋ยวปั๊ดดดด!!”

...พ่อเลี้ยงเดือดดาลจนเกือบยกแฟ้มงานขว้างใส่ลูกน้อง

...คนเป็นลูกน้องก็หน้าซีดแล้วซีดอีก ยืนก้มหน้ายอมรับความยุ่งยากในการสืบข้อมูลของคนที่ฆ่าพรรคพวกไปสองคน กับต้องสืบหาอาซือให้เจอซึ่งเป็นงานยากจริงๆ

“เหลืออีกสองวันก่อนจะหมดเวลาที่นายกำหนดไว้ ผมจะไปสืบให้รู้ให้ได้ครับ”

...ลูกน้องกล่าวจบก็รีบขอตัวออกจากห้องทำงานพ่อเลี้ยงไป ปล่อยให้พ่อเลี้ยงนั่งขบกรามอย่างโกรธแค้นที่อาซือโดนอุ้มหายไป แล้วลูกน้องยังถูกฆ่าตายอีกสองคน และสิ่งที่คิดไม่ถึงอีกเรื่องคือการได้ยินชื่อไอ้โอมอีกครั้งหลังจากพี่สาวมันตายไปแล้วจากการสั่งเก็บของเขา

(ไอ้สัตว์โอม!! มึงโผล่เข้ามาได้ไงวะเนี่ย!! อีออมเคยบอกว่าบ้านอยู่แม่แจ่มใช่มั้ย!! หึมึงแส่เองนะ!!)

....................