มงกุฎกล้วยไม้ 16/3

...เบญรดาในชุดเตรียมนอนที่เลือกใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาก๊วยขายาวหรือเตี่ยวสะดอแทนชุดพื้นเมืองที่แสงดาวนำมาให้ เธอปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คลงแล้วหยิบนาฬิกาข้อมือที่พี่ชายซื้อให้ขึ้นมาดู แล้วคิดไปถึงหน้าคนที่ช่วยเก็บมันไว้ให้ ดูเวลาจากมันตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว

..แต่เธอยังไม่ง่วงเท่าไหร่ ถ้าจะออกไปสูดอากาศดีๆ เย็นๆ ที่ระเบียงสักครู่ก็คงจะดี เมื่อคิดได้ดังนั้นก็วางของทั้งหมดลงบนโต๊ะแล้วค่อยๆ เดินออกจากห้อง ยิ่งมืดก็ต้องยิ่งค่อยๆ เดินอย่างระวังเพราะสายตายังไม่เคลียร์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อเห็นว่าบ้านเงียบเชียบและมีเพียงแสงไฟเปิดไว้แค่บางจุดให้พอมองเห็นก็คิดว่าเขาคงเข้าห้องพักผ่อนไปแล้ว เธอจึงเดินออกมาทางปีกขวาของบ้านเพราะมีประตูอีกบานที่สามารถเปิดออกไปยังระเบียงได้

...เมื่อมาถึงประตูบานนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนบานประตูออกแล้วพาตัวเองเกาะขอบราวระเบียงจากฝั่งขวาของบ้านมาเรื่อยๆ จนเกือบถึงกึ่งกลางของระเบียง แต่เพราะท้องฟ้าที่มีดาวประดับเด่นชัดกับอากาศเย็นจัดที่เธอชอบทำให้ต้องหยุดเดินเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า แม้สายตาจะยังมีปัญหาอยู่บ้างแต่ความระยิบระยับของดวงดาวที่เต็มท้องฟ้านั่นก็ทำให้พอมองเห็นได้ไม่ยากว่ามันสวยมากจริงๆ

“ว้าววว!!! ดาวเยอะจัง”

...เธอเปรยออกมาเบาๆ อย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นดวงดาวบนท้องชัดแจ่มขนาดนี้ และรู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันทีที่ได้เห็นความสวยงามของท้องฟ้าตรงหน้า แต่เพราะแค่อยากจะออกมาสูดอากาศก่อนนอนจึงไม่ได้คิดเผื่อไว้ว่าจะมีคนอื่นอยู่ด้วยที่ระเบียงในเวลาดึกดื่นขนาดนี้ เพราะไม่ได้คิดเผื่อจึงไม่ได้สังเกตว่ามีร่างร่างหนึ่งกำลังนั่งในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบอยู่อีกมุมของระเบียง

...ใครคนนั้นมองเห็นเธอตั้งแต่เดินผ่านประตูฝั่งขวาออกมาแล้ว แต่เลือกที่จะมองเธอแบบเงียบๆ ในมุมมืด จนเมื่อเธอเดินมาถึงกึ่งกลางของระเบียงก็เห็นเธอยืนหันหน้าออกไปนอกระเบียงโดยเท้าแขนสองข้างกับราวระเบียง

...โอมคิดว่าเธอออกมาได้จังหวะพอดีกับความคาใจที่เขาไม่อยากแบกไว้อีกแล้ว และมันกำลังจะถูกแสดงออกโดยมีฤทธิ์บรั่นดีเป็นแรงหนุน

“อะ แอ้ม”

...เสียงกระแอมดังขึ้นเพื่อบอกว่าให้รู้ว่ามีคนนั่งอยู่ตรงนี้ นั่นทำให้เบญรดาหันไปตามเสียงที่ดังมาจากด้านซ้ายมือมือทันที

“คุณโอม!!!”

...แสงไฟภายในบ้านที่ส่องออกมาพอสลัวนั่นพอจะทำให้มองเห็นว่าเป็นเขา เธอกึ่งตกใจและแปลกใจว่าทำไมเขามานั่งอยู่ตรงนั้นทั้งที่ตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้ว เธอประหม่าทันทีเพราะไม่คิดว่าจะเจอเขาในเวลาที่ยังไม่พร้อมจะเจอจึงทำท่าจะเดินย้อนกลับไปทางเดิมเพื่อกลับห้อง

“เดี๋ยวก่อน!!!”

...โอมรีบร้องบอกแกมสั่งแล้วลุกจากเก้าอี้ผ้าใบตรงมาหาเธอทันที เมื่อได้มายืนเผชิญหน้ากันในความสลัวกลางราวระเบียงเขาจ้องหน้าเธอตาไม่กระพริบ

“คุณเป็นอะไร!! ทำไมต้องหลบหน้าผม!!”

...เสียงห้าวทุ้มที่ถามออกมาห้วนๆ นั้นบอกชัดเจนว่ามีความไม่พอใจ และยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาโชยมาแตะจมูกเบญรดาอีกก็ยิ่งเพิ่มความประหม่าให้เธอ

“เอ่อ..ปละ..เปล่านี่คะ!! ฉันแค่รู้สึกปวดหัวเลยไม่อยากออกมานั่งหน้าป่วยๆ ให้คุณเสียบรรยากาศทานข้าวน่ะค่ะ”

“โกหก!!! คุณนี่โกหกไปเรื่อย!! โกหกทุกเรื่อง!! โกหกจนเคยชิน!! โกหกแม้กระทั่งผมที่ให้ที่พักอาศัยและช่วยคุณทุกอย่าง!!”

...เขาสวนกลับมาเป็นชุดๆ เหมือนโกรธมาก ทำให้เบญรดาถึงกับอึ้งและตกใจ และหน้าตาเขาตอนนี้ก็เคร่งเครียดจริงจังมาก มากจนเธองงและแปลกใจว่าทำไมเขาต้องกระแทกเสียงเหมือนโกรธขนาดนั้น

“คุณเป็นอะไรคะ!! โกรธอะไรหรือเปล่า!!”

...เบญรดาทำใจดีสู้เสือถามออกไป

“เป็นอะไรเหรอ!!! เอาตรงๆ นะ!! ผมรู้นะว่าคุณรู้แล้วว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ เมื่อบ่ายยังดีๆ อยู่เลยแต่พอตกค่ำก็หลบหน้าผม ทำไม!! กลัวใครเข้าใจผิดเหรอ!! เพราะลูกสาวนายพลมีใครอยู่แล้วใช่มั้ย!!! เลยกลัวว่าถ้าปล่อยให้ผมยังรู้สึกกับคุณต่อไปก็จะเกิดผิดใจกับคนที่โน่น ใช่มั้ย!!!”

...เขากระแทกคำพูดออกมาเหมือนอัดอั้นและหน้าตาถมึงทึงนั้นอีกที่ทำให้คนฟังจากที่อึ้งและประหม่าอยู่แล้ว ก็ยิ่งอึ้งและงงหนักเข้าไปอีก เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

.....................