มงกุฎกล้วยไม้ 16/2

...ตกค่ำ แสงดาวนำเสื้อผ้าพื้นเมืองชุดใหม่มาให้เบญรดาไว้เปลี่ยน

“พี่แสงดาวคะ วันนี้หนูขอทานข้าวที่ห้องนะคะ ปวดหัวยังไงไม่รู้ค่ะว่าจะนอนพักอีกหน่อยน่ะค่ะ”

...เธอบอกแสงดาวเพื่อให้ช่วยนำอาหารมาให้ที่ห้อง แสงดาวพยักหน้ารับแล้วเดินออกไป เธอขอโทษแสงดาวในใจที่เป็นภาระ และการบอกว่าปวดหัวนี้คือข้ออ้างที่ไม่อยากไปทานข้าวร่วมโต๊ะกับเจ้าของบ้านอีก

...เธอไม่ได้ไม่พอใจเขาที่ชอบแสดงอาการออกทางสายตา หากแต่มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เพราะมีทั้งความกลัว หวั่นไหว ซ่อนเร้นอยู่จึงตัดปัญหาโดยการขอทานอาหารในห้องดีกว่า

...ขณะนั่งคิดเพลินๆ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

...เมื่อเบญรดาเห็นหมายเลขที่แสดงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นหมายเลขของคนที่เธอเพิ่งโทรไปหาเมื่อชั่วโมงที่แล้วก็รีบกดรับสายทันที

“ฮัลโหล ค่ะท่าน”

“ผมให้คนดูที่พักให้แล้ว เร็วทันใจจริงๆ พรุ่งนี้จะให้คนเข้าไปสำรวจพื้นที่และติดต่อยื่นเอกสารแทนคุณนะหมวด และจะให้เขาเช็คระแวกนั้นด้วยว่ามีอะไรต้องระวังบ้าง ถ้าพรุ่งนี้ทุกอย่างเรียบร้อยวันมะรืนก็เข้าอยู่ได้เลย พร้อมมั้ย!!”

“พร้อมค่ะท่าน หนูพร้อมตลอดเวลาค่ะ ยิ่งไปเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีค่ะ หนูเป็นห่วงงานมากค่ะ”

“ไม่ต้องรีบ ยังพอมีเวลาอยู่บ้าง ดูแลตัวเองให้ดีด้วย นี่ถ้าเป็นตำรวจนายอื่นผมเรียกตัวกลับแล้ว แต่นี่เป็นคุณนะหมวด ผมรู้ว่าคุณกระดูกเบอร์ไหนผมถึงให้คุณตัดสินใจเองได้ในหลายๆ เรื่อง เอาล่ะงั้นเตรียมพร้อมสำหรับมะรืนนะ แค่นี้ก่อน”

...เบญรดาวางสายจากท่าน ผบ.ตร.แล้วเผลอเปิดยิ้มออกมา รู้สึกโล่งอกอยู่ครามครันที่จะได้ไม่ต้องอยู่ในบรรยากาศที่ตัวเองก็เรียกมันไม่ถูก รู้แต่ว่ารู้สึกกลัวตัวเองขึ้นมาเสียอย่างนั้น กลัวว่าจะเผลอไผลไปกับสัมผัสและความรู้สึกที่เขาส่งมาให้ แล้วจะทำให้เสียงานเสียการเปล่าๆ)

....................

...ค่ำนี้โอมสั่งงานให้อินตาดูแลต่อ นั่นทำให้เขาไม่ต้องขับรถวิ่งเข้าเมืองรอบที่สองในตอนเย็น และขณะนั่งทานอาหารมื้อค่ำคนเดียว เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปหลังจากแสงดาวบอกว่าเธอจะขอทานข้าวที่ห้อง

...โอมคิดในใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงจะทานข้าวเมื่อค่ำในห้อง เมื่อตอนบ่ายเขายังเห็นความสดใสน่ารักและน่าประทับใจอยู่เลย ยิ่งเมื่อแน่ใจแล้วว่าคนที่เขาเก็บไว้ลึกๆ ในใจเมื่อแปดปีก่อนจนเกือบเลือนหายไปนั้น กลับมามีตัวตนกลายเป็นคนที่เข้ามาพักอยู่ในบ้านเขาขณะนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ในวันนี้

...โอมคิดต่อไปว่า หรือนี่คือสิ่งที่ทำให้เขาเลือกทำแต่งานไม่สนใจใคร ก็เพราะหัวใจมันรอคอยอยู่อย่างลมๆ แล้งๆ จับต้องอะไรไม่ได้ เพราะลึกๆ ก็หวังว่าสักวันจะเจอใครสักคนที่คล้ายเธอคนนั้น แต่วันนี้คนที่เจอมันยิ่งกว่าคล้ายเสียอีก มันยิ่งกว่าละครเสียอีก แต่ก็ต้องเชื่อว่าโลกเหวี่ยงเธอกลับมา โลกเหวี่ยงเธอกลับมาหาเขาที่อายุสามสิบสามปีในตอนนี้

...อาหารมื้อค่ำตรงหน้าถูกจัดการอย่างรวดเร็ว  แล้วเขาก็ลุกไปยังห้องทำงานเปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คตรวจงานไปเรื่อยเปื่อย แต่เขารู้ว่านี่คือตรวจงานแบบส่งๆ ฆ่าเวลาให้ผ่านไป แต่ใจจริงกลับคิดถึงคนที่อยู่ในห้องพักอีกห้อง

...จนห้าทุ่มเขาก็ยังไม่อยากพักผ่อน ตรงกันข้ามที่จิตใจเริ่มร้อนรนและอยากรู้ว่าเพราะอะไรที่เธอคนนั้นถึงต้องหลบหน้าเขา แล้วความคิดบางอย่างก็เกิดขึ้นมาให้เจ็บใจเล่นเสียอย่างนั้น

(หรือเพราะเธอมีคนรักอยู่แล้วที่กรุงเทพ เธอคงจะมีแฟนอยู่แล้วจึงพยายามหลบหน้าเราเพราะเธอรู้แล้วว่าเรารู้สึกอย่างไรกับเธอ)

...เมื่อคิดออกมาอย่างนั้นโอมก็รู้สึกแปลบขึ้นมาทันทีที่หัวใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งแปลบ และเมื่อยิ่งคิดไปไกลว่าเธออาจมีแผนแต่งงานกับคนรักอยู่แล้วก็ได้ก็ยิ่งทำให้อาการเจ็บแปลบนั้นรุนแรงขึ้น

...โอมลุกเดินออกจากห้องทำงานแล้วตรงไปยังบาร์เล็กๆ ซึ่งจัดไว้มุมหนึ่งของบ้าน เขายืนดูเครื่องดื่มที่ทำให้ร้อนซึ่งมีทั้งบรั่นดีและวอดก้าเพื่อจะเลือกหยิบจากชั้นวางมาดับความวุ่นวายในใจ แล้วเขาก็หยิบบรั่นดีมาขวดหนึ่งแล้วหยิบแก้วบรั่นดีมาด้วย

...เขาค่อยๆ รินบรั่นดีลงแก้วก้านสั้นแล้วมองน้ำสีอำพันที่ไหลลงแก้วนั่นอย่างใช้ความคิดแล้วยกแก้วขึ้นกระดกบรั่นดีเข้าปากรวดเดียวหมด ลำคอสัมผัสความร้อนผ่าวของบรั่นดีแล้วค่อยๆ แผ่ซ่านล้ำลึกลงไปจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งกายใจ เขาถือทั้งแก้วและขวดบรั่นดีเดินออกไปตรงระเบียงหวังจะร่ำสุราใต้ผืนฟ้าแสงดาวให้หัวใจหยุดวุ่นวายเสียที

...เขานั่งเอกขเนกบนเก้าอี้ผ้าใบ ตามองไกลขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีดวงดาวเจิดจ้าอยู่นับร้อยนับพันพร้อมกับยกแก้วกระดกบรั่นดีเป็นระยะๆ  แต่เมื่อสำรวจความรู้สึกดูก็กลับพบว่าจิตใจไม่ได้หยุดคิดเรื่องที่ปรุงแต่งขึ้นมาได้เลย

...ยิ่งกระดกบรั่นดีเข้าปากถี่ขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งใส่ไฟไปเองให้เสียความรู้สึกมากขึ้นเท่านั้น แม้บางช่วงพยายามห้ามความคิดว่าสิ่งที่คิดขึ้นเองนั้นเขาเองก็ยังไม่รู้ข้อเท็จจริงสักอย่าง แต่แล้วโอมก็หยุดที่จะคิดไปในทางลบไม่ได้ ยิ่งดื่มความอัดอั้นก็ยิ่งมีมากขึ้นว่าทำไมเธอถึงหลบหน้าเขาไม่ยอมมาทานมื้อค่ำด้วยกัน อะไรเป็นสาเหตุ หรือเพราะเธอมีคนรักอยู่แล้วจึงไม่อยากใกล้ชิดเขา นี่คือความคิดที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาจนหาทางออกไม่ได้

...แสงดาวไล่ปิดไฟในตัวบ้านจนเหลือแค่บางจุดไว้ให้พอเห็นรำไรเท่านั้น และเมื่อเห็นเจ้านายนั่งมืดๆ อยู่ตรงระเบียงโดยไม่เปิดไฟ เธอก็ไม่ก้าวก่ายในความเป็นส่วนตัวแค่ยังเปิดไฟจุดที่ใกล้ระเบียงไว้ให้ก่อนจะกลับบ้านพักตัวเอง

...เมื่อเวลาล่วงไปจนดึกอากาศก็เย็นมากขึ้น แต่ความเยือกเย็นของอากาศไม่ได้ช่วยให้ใจเขาเย็นลงเลย เขายังคงย้ำคิดอยู่ที่เดิมว่าหากเธอมีคนรักอยู่แล้วจริงๆ แล้วเขาจะทำอย่างไร หรือถ้าเธอยังไม่มีใครแล้วเขาพอจะมีที่ยืนในใจเธอได้บ้างไหม แต่ดูท่าทางจากที่เธอหลบหลีกไม่อยากเจอหน้าเขาอยู่แบบนี้ก็ต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน

...อารมณ์คับข้องใจเริ่มกินพื้นที่ในใจมากขึ้น เช่นเดียวกับบรั่นดีที่ดื่มเข้าไปเกินครึ่งขวดแล้วก็ค่อยๆ แผลงฤทธิ์ความร้อนเช่นกัน ยิ่งเป็นคนไม่ชอบอะไรคาใจก็ยิ่งจะนั่งไม่ติด เพราะอยากถามให้รู้ชัดไปเลย

....................