มงกุฎกล้วยไม้ 17/1

“ฮัลโหลแสงดาว เดี๋ยวเตรียมอาหารไว้แล้ววันนี้แสงดาวกับอินตาลงไปช่วยงานในสวนกล้วยไม้นะ แล้วห้ามไม่ให้ใครเข้ามาในบ้านล่ะ ผมจะพักผ่อน ไว้มีอะไรผมจะโทรบอก”

...โอมโทรบอกแสงดาวในขณะที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนที่นอนด้วยร่างเปลือยเปล่าและมีเพียงผ้าห่มปิดกายท่อนล่างไว้แค่นั้น หลังจากยอมปล่อยให้อีกคนไปชำระร่างกายได้

...แล้วโอมยังโทรสั่งงานให้อินตาทำงานแทนเขาทั้งหมดเพราะวันนี้อยากให้บ้านหลังนี้เป็นโลกส่วนตัวของเขากับเบญรดาเท่านั้น โอมคิดว่าแม้เธอจะสัญญาว่าไม่ไปไหนแต่ก็คงไม่ง่ายนักที่เธอจะอยู่ได้จริงๆ เพราะมีเรื่องหน้าที่ที่อาจทำให้เธอลำบากใจ เขาจึงอยากใช้โอกาสนี้ได้อยู่กันแค่สองต่อสอง และหากจังหวะเข้าข้างก็อาจได้คุยถึงแผนชีวิตในอนาคตด้วย

...โอมคิดต่อ ว่าหลังจากนี้จะแสดงตัวอย่างไรต่อท่านนายพล คุณปรียา และคุณวิทคุณวิน ดูแล้วอาจต้องเจอกับความหนักใจอยู่บ้าง เพราะในสายตาของคนเหล่านั้นต้องมองว่ามันรวดเร็วเกินไปกับสิ่งที่เขารวบรัดลงไปแล้ว ท่านนายพลกับคุณปรียาอาจไม่ชอบใจในการกระทำของเขา แต่ถึงอย่างไรเขาก็จะใช้ความจริงใจและพร้อมใจ เพื่อรับสถานการณ์ทุกอย่าง ไม่ว่ามันจะร้ายแรงแค่ไหนก็ตาม เขาพร้อมเผชิญหน้าเพื่อแสดงให้เห็นว่าลูกผู้ชายคนนี้อยากจะดูแลและยินดีมอบชีวิตให้เญรดาคนเดียวเท่านั้น)

....................

...เบญรดาออกจากห้องน้ำและสวมใส่เสื้อผ้าพื้นเมืองที่แสงดาวนำมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากได้อาบน้ำแล้วก็รู้สึกว่าร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก แต่เมื่อหันไปสบตาเขาที่ยังนอนแช่อยู่บนที่นอนเธอก็เปลี่ยนเป็นหน้าคว่ำใส่เขาทันที

“แล้วจะอยู่อย่างนี้ทั้งวันเหรอคะ!!”

...เธอถามอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เพราะนี่ก็สายแล้ว แต่เขายังไม่มีทีท่าจะลุกเหมือนคนไม่มีอะไรต้องทำ

“อื่ม ใช่วันนี้ไม่ทำอะไรทั้งนั้น อ้อมีทำอยู่อย่างนึง แต่มันต้องทำกันสองคนนะ พี่ทำคนเดียวไม่ได้ หึหึ”

...เบญรดาได้ยินก็แจกค้อนวงใหญ่ให้เขา และทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเบญรดาก็ดังขึ้น

...เบญรดารีบเดินมาหยิบจากโต๊ะข้างหัวเตียง เมื่อมองหน้าจอแล้วไม่ใช่หมายเลขของท่าน ผบ.ตร. ก็แสดงว่าต้องเป็นหมายเลขของคนที่จะไปจัดการเรื่องที่พักให้เธอในวันนี้ แต่พอเหลือบมองเขาที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้วก็รู้สึกไม่อยากคุยต่อหน้า เธอรับสายแล้วเดินเลี่ยงไปยืนพูดอยู่ตรงหน้าต่างที่มองออกไปเห็นทะเลภูเขากว้างไกล

“ฮัลโหล เบญรดาค่ะ”

“ครับสวัสดีครับหมวด ท่านผอบอตอรอสั่งให้ผมมาดูเรื่องที่พักให้หมวด ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะครับ พรุ่งนี้เข้าพักได้เลย เดี๋ยวผมจะสั่งไว้ที่เคาน์เตอร์อีกครั้งว่าถ้าคุณมาแล้วให้เข้าพักได้เลยโดยไม่ต้องสอบถามอะไรเพิ่ม เพราะผมจัดการยื่นเป็นเจ้าของห้องเรียบร้อยแล้วและบอกว่าให้น้องสาวมาพักชั่วคราว และเบอร์นี้เป็นเบอร์โผม หมวดติดต่อได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงนะครับ แถวนี้อยู่ใกล้ไนท์บาร์ซ่า คนอาจคึกคักหน่อยแต่ท่านบอกว่าดีครับ เพราะถ้าที่เงียบๆ อาจทำให้อีกฝ่ายสะกดตามได้ง่ายครับ”

“ค่ะ แล้วดิฉันจะติดต่อกลับไปนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”

...เบญรดาตอบกลับสั้นๆ แล้ววางสาย แต่เธอยังคงยืนหันหน้าออกนอกหน้าต่างและมองออกไปไกลที่สุดเท่าที่จะมองถึง หัวใจเริ่มเต้นเร็วผิดปกติเพราะรู้ว่าหากหันหลังกลับไปก็ต้องเจอกับสายตาที่รอฟังอยู่ แล้วเธอจะบอกเขาอย่างไรดี

...โอมเหมือนจะเข้าใจกับท่าทางของเธอ เขาจึงตวัดผ้าห่มออกจากร่างแล้วลุกจากที่นอนพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่พาดอยู่ปลายเตียงมาพันกายท่อนล่างไว้ แล้วเดินช้าๆ ไปหาคนที่ริมหน้าต่าง

...เขามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอแล้วยกมือเท้าแขนทั้งสองข้างกับขอบหน้าตากคล่อมร่างเธอไว้ กลิ่นสบู่และยาสระผมหอมกรุ่นมาจากผิวกายเธอทำให้เขาถึงกับต้องซุกไซ้ไล่สูดดมกลิ่นหอมนั่นจากซอกคอเนียนๆ ของคนที่ยืนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“มีอะไรจะบอกพี่มั้ย!!! พี่รอฟังอยู่และจะไม่ถามอะไรนอกเหนือจากที่เบลบอกพี่”

...เขาพูดอย่างเข้าใจและยังไล่สูดดมกลิ่นหอมตามลำคอทั้งสองข้างของเธอ จนเธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

...โอมประทับจูบหน้าผากเนียนระยับนั่นแล้วมองตาคู่สวย

“พี่เข้าใจครับ!! คุณวิทบอกพี่แล้วว่าเบลกำลังสืบราชการลับอยู่ พี่เคารพหน้าที่ของเบล แต่...เบลพูดในส่วนที่พอจะพูดได้ ให้พี่ฟังบ้างสิ”

...เสียงอบอุ่นและอ่อนโยนนั้นทำให้เบญรดาลดความลำบากใจลงได้เยอะทีเดียว

“ยังไงฉันก็ต้องไปพักในเมืองค่ะ ทุกคนในทีมรอความคืบหน้าของงานอยู่ ฉันเอ่อ..จะอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้ค่ะ หวังว่าคุณคงเข้าใจ”

...เธอพูดจบก็หลบตาและก้มหน้าลงเล็กน้อยเพราะไม่อยากเห็นสายตาผิดหวังของเขา

“ครับ พี่เข้าใจ และยินดีให้คุณตำรวจหญิงไปปฏิบัติภารกิจตามที่ได้รับมอบหมายด้วย แต่พี่ขออะไรสักอย่างสองอย่างได้มั้ย!!”

...น้ำเสียงที่อ่อนโยนและจริงใจนั้นทำให้เบญรดายิ้มเพราะดีใจที่เขาเข้าใจงานของเธอ แต่ก็สงสัยว่าเขาจะขออะไร

“ขออะไรคะ!! ถ้าไม่เกี่ยวกับงานล่ะก็ ยินดีค่ะ”

...เสียงสดใสของเธอให้โอมยิ้มตอบแล้วส่งสายตามีประกายให้เธออีกแล้ว

“อยากให้เรียกพี่โอมได้มั้ย!!!”

...น้ำเสียงที่ทั้งสุภาพ อ่อนโยน ฟังแล้วสะท้านถึงหัวใจ ยิ่งเวลาเขายิ้มนิดๆ แบบนี้ด้วยก็ยิ่งทำให้ความหล่อมีออร่าน่ามองขึ้นไปอีก จนเบญรดาแอบคิดว่าเขาหล่อขนาดนี้ทำไมยังอยู่ครองโสดอยู่ได้นะ และสิ่งที่เขาขอก็เรื่องเล็กมากเลย

“อ๋อได้ๆ แต่ไว้ค่อยเรียกเวลาจังหวะดีๆ นะ ตอนนี้ยังเขินอยู่อ่ะ แหะๆ ตกลงค่ะ คุณได้สิทธิ์ตามขอเดี๋ยวนี้เลย!!”

...เมื่อใจผ่อนคลายเสียงเธอก็สดใสมากขึ้น ไหนยิ้มน่ารักนี่อีกที่มันช่างยั่วยวนให้โอมอยากจะแกล้งล้มทับคนที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเสียอีกยก

...แต่แล้วโอมก็ค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นประคองใบหน้าเรียวงามนั้นไว้ แล้วมองลึกลงไปในดวงคู่สวยคมนั่น

“อีกข้อที่พี่จะขอคือ ถ้าเบลจะไปสืบเรื่องพ่อเลี้ยงล่ะก็ ขอให้พี่ไปด้วยได้มั้ย!! ให้เบลบอกพี่ว่าจะไปไหน รับรองว่าพลขับคนนี้จะพาคุณตำรวจหญิงไปล้วงควักข้อมูลมาให้ได้และอย่างปลอดภัยด้วย โอเคมั้ย!!”

...คำพูดอ่อนโยนและสายตาห่วงใยนั่นถูกส่งเข้าไปทำปฏิกิริยากับสมองของเบ็ญรดาทันที แต่เมื่อเธอจ้องกลับคืนเข้าไปในดวงตาของเขา และครั้งนี้เธอมองตอบอย่างค้นหา และพบว่าในดวงตาคู่หล่อนั่นมีทั้งความรักและความมั่นใจในตัวเองสูงมาก มั่นใจว่าจะช่วยเธอได้ในเรื่องสืบข้อมูล

...แล้วเบญรดาก็แกลังเปลี่ยนสายตาและสีหน้าเป็นจริงจัง จนเมื่อเห็นสายตาคู่นั้นกำลังเปลี่ยนเป็นผิดหวังเธอก็รีบเปลี่ยนเป็นยิ้มให้จนตาหยี แล้วพยักหน้ารับ

“อื่ม ตกลง”

...คำตอบห้วนสั้นนั่นทำให้โอมถึงกับเปิดยิ้มกว้างอย่างดีใจแล้วรั้งเธอเข้ามากอดไว้แน่น ซึ่งเบญรดาเองก็กอดตอบเพื่อรับไออุ่นจากแผ่นอกแข็งแรงจากเขาเช่นกัน

....................