มงกุฎกล้วยไม้ 17/2

...พ่อเลี้ยงทรงพลอยู่ในห้องทำงานบนตึกโรงแรมกลางเมืองเชียงใหม่ เขากำลังก้มหน้าก้มตาตรวจดูงานเอกสาร แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

“ฮัลโหลพ่อเลี้ยงครับ สายบอกมาว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่บ้านคุณโอมครับ และเราเช็คไทม์ไลน์ดูแล้วปรากฏว่ามันเคยเข้าไปทำงานที่บริษัททัวร์ของพ่อเลี้ยงด้วยครับ คุณสายไหมบอกว่ามันชื่อแวนด้าครับ มิน่าล่ะครับคืนนั้นที่พี่อาซือหายไป พอเช้าอีกวันคุณสายไหมบอกว่ามันไม่ไปทำงานอีกเลยตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ครับ”

...เสียงลูกน้องรายงานความคืบหน้ามานั้นทำให้พ่อเลี้ยงฟังอย่างตั้งใจแต่สีหน้าและแววตาก็แสดงความโกรธทันทีเมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นลงทุนถึงขนาดปลอมตัวเข้ามาทำงานในบริษัททัวร์ของเขา

“เหี้ยเอ้ย!! นี่มันวางแผนถึงขนาดปลอมมาทำงานในบริษัทกูเชียวเหรอเนี่ย!!”

...พ่อเลี้ยงคำรามออกมาอย่างโกรธแค้น

“ครับ แต่เรื่องที่ให้ผมไปคุยกับผู้กำกับว่าให้เช็คข้อมูลเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งหมดให้น่ะครับ ผู้กำกับทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่รับงานครับ ขนาดผมบอกว่าพ่อเลี้ยงสั่งมาและยินดีจะเลี้ยงชุดใหญ่ ผู้กำกับก็พูดเชิงว่าไม่มั่นใจที่จะเข้าถึงข้อมูลเชิงลึกของเจ้าหน้าที่ได้ครับ ผมดูว่ามันแปลกๆ ยังไงชอบกลนะครับ”

“หึ ไอ้ผู้กำกับสิงห์ ชักจะเหิมเกริมกับกูแล้วนะ แดกเงินกูไปเป็นกระสอบแล้ว ทีอย่างนี้ทำเป็นบ่ายเบี่ยง อย่างนี้ต้องเจอกันสักตั้งล่ะวะ เออถ้าอย่างนั้นเรื่องผู้หญิงคนนั้นน่ะมึงไปจัดการยังไงก็ได้เพื่อจับมันมาให้กูแบบเป็นๆ นะ แล้วทำงานให้มันเร็วๆ ล่ะ มัวชักช้าเดี๋ยวมันรู้ตัวเสียก่อนอีก”

...พ่อเลี้ยงออกคำสั่งอย่างเดือดดาล ใจก็นึกอยากจะได้ตัวผู้หญิงที่ชื่อแวนด้าเร็วๆ

....................

...เวลาเกือบเที่ยง หลังจากโอมและเบญรดาทานอาหารมื้อแรกของวันเสร็จแล้ว เธอก็ขอตัวกลับเข้าห้องพักเพื่อดูงานในคอมพิวเตอร์และอัพเดทแผนการกับทีม

...ส่วนโอมก็แยกตัวเดินหายเข้าไปในห้องทำงานเช่นกัน แต่สิ่งที่เขาทำคือโทรติดต่อหาคนที่เขาคิดว่าต้องรับรู้เรื่องระหว่างเขากับเบ็ญรดาเป็นคนแรก

“ฮัลโหล สวัสดีครับคุณวิท”

“ครับคุณโอม เป็นอย่างไรบ้าง!! แล้วน้องสาวผมล่ะเป็นไงบ้าง !!หวังว่าคงไม่ทำให้คุณต้องปวดหัวนะครับ หึหึ”

...วีรวิทย์รับสายแล้วรีบถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกลับมาอย่างเป็นกันเอง

“ฮ่าๆๆ ปวดหัวเหรอครับ ก็ไม่นะครับ แต่ปวดใจมากกว่ามั้งครับ”

...โอมเริ่มเปิดเป็นนัยๆ

“เอ้าเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ!! ไอ้เบลทำอะไรให้คุณลำบากใจหรือเปล่าครับ!!”

...วีรวิทย์รีบถามกลับมาอย่างร้อนรน แม้จะรู้ดีว่ามีความจำเป็นที่ต้องให้น้องสาวอยู่ที่นั่นแต่เขาก็เกรงใจอยู่มากที่น้องสาวต้องไปกินไปอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวโอม และขนาดเขาเอ่ยปากจะโอนเงินเป็นค่าใช้จ่ายให้แต่โอมก็ปฏิเสธกลับมาทุกครั้ง

“อย่าทำเสียงตกใจแบบนั้นสิครับคุณวิท ที่ว่าปวดใจน่ะหมายถึง...เอ่อออ...คือออ....!!”

...สิ่งที่โอมตั้งใจจะพูดในตอนแรก แต่พอเอาเข้าจริงกลับเกิดความหวั่นใจขึ้นมาฉับพลันเมื่อจะเอ่ยปากบอกความจริงออกไป

“บอกมาเลยครับคุณโอม ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรเดี๋ยวผมจัดการให้ได้ครับ เรื่องเงิน เรื่องพฤติกรรม หรือทุกเรื่องครับคุณโอม บอกได้เลย”

...เพราะวีรวิทย์จับน้ำเสียงของเขาได้ว่าไม่กล้าพูดออกไป จึงพูดเปิดทางให้เขาได้เอ่ยถึงสิ่งที่อยากจะพูดออกมา เพียงแต่วีรวิทย์ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาจะบอกนั้นอาจสะเทือนไปทั้งครอบครัวของอีกฝ่ายก็ได้

...โอมนิ่งไปชั่วครู่เพื่อรวบรวมความกล้า

“คือเรื่องที่ผมจะพูดนี่ไม่เกี่ยวกับสิ่งที่คุณวิทเอ่ยปากมาหรอกครับ มันเป็นเรื่องนอกเหนือจากทุกสิ่งที่คุณวิทคิดไว้น่ะครับ”

...โอมพยายามเริ่มเกริ่นนำให้อีกฝ่ายเตรียมฟังไปในตัว

“โอ๊ยไม่เป็นไครับ ก็ผมบอกแล้วไงว่าคุยได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องอะไรถ้าเกี่ยวกับน้องผม ผมจะจัดการให้ทั้งหมดครับ”

...วีรวิทย์เปิดทางมาอีกรอบ และโอมเองก็คิดว่าถ้ามัวอมพะนำอยู่ก็คงไม่รู้เรื่องกันพอดี

“คือผม รักน้องสาวคุณนะคุณวิท”

...โอมพูดแล้วกลั้นหายใจเพื่อลุ้นรอฟังสิ่งที่วีรวิทย์จะพูดกลับมา

“หา!!! อะไรนะ!! คะ..คุณรักไอ้เบลเหรอ!! เฮ้ยยย!! ยังไงเนี่ย!!คุณพูดอะไรน่ะคุณโอม น้องสาวผมไปขออาศัยอยู่ไม่กี่วันเอง ทำไมมันพลิกตาลปัตรแบบนี้ล่ะ!!”

...วีรวิทย์อุทานเสียงดังลั่น และยังพูดต่อด้วยความตกใจเพราะคาดไม่ถึง และไม่อยากเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน

“ครับคุณวิท คุณได้ยินชัดเจนแล้วครับ ผมรักน้องเบลและอยากแต่งงานกับเธอครับ”

...โอมย้ำกลับด้วยเสียงมั่นคง

“เฮ้ยยย!!! โอ๊ยยย!! เอ่ออ...เดี๋ยวนะครับ ขอผมตั้งสติสักครู่นะครับ”

...วีรวิทย์ได้ยินแล้วมีอาการเหมือนคนจะเป็นลม

“คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ...”

...แล้วโอมก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้วีวิทย์ฟังโดยย้อนเวลาไปตั้งแต่เห็นเบญรดาครั้งแรกที่ร้านกาแฟของเพื่อนเขาเมื่อแปดปีที่แล้ว ซึ่งเขาก็แอบความประทับใจและอยู่ในความทรงจำตลอดมา จนเมื่อเหตุการณ์ต่างๆ พาให้เบญรดาได้มาเจอเขาอีกครั้ง คือครั้งนี้

...เมื่อโอมเล่าจบ วีรวิทย์รับทราบทุกอย่างแล้วแต่เพราะยังช็อคกับเรื่องที่ได้ยินจึงขอวางสายเพื่อเรียบเรียงความคิดก่อน เขาเองก็รู้สึกขุ่นใจแม้จะฟังและเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมดแล้วเพราะรู้สึกหวงน้องสาว ขณะเดียวกันก็กังวลต่อการจะบอกให้พ่อกับแม่ทราบ

...เขายังอยู่ในอาการตกใจที่อยู่ๆ น้องสาวผู้ห้าวหาญและเพิ่งผ่านการฝึกเป็นนักรบมา แต่กลับไปถูกตาต้องใจกับคู่ค้าของเขาเสียนั่น ยิ่งนึกถึงหน้าผู้เป็นพ่อก็ยิ่งเสียวสันหลังวาบว่าพ่อกับแม่จะยอมให้น้องสาวมีคนรักได้หรือ ในเมื่อหน้าที่การงานเพิ่งจะเริ่ม

(โอ้โหคุณโอม!! เข้าใจโยนภาระนะ นี่ตอนแรกคงเกรงๆ เหมือนกันแหละมั้งถึงไม่ค่อยกล้าพูด แต่พอพูดจบกลายเป็นภาระเราเฉย!!)

“เฮ่ออออ!!”

...วีรวิทย์ผ่อนลมหนักใจออกมายาวเหยียด

....................