มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 17

...แสงอ่อนๆ ในตอนเช้าสาดเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดค้างเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

...เบญรดาค่อยๆ ขยับร่างเปลือยเปล่าที่ซุกอยู่ใต้ผ่าห่มผืนหนา เธอพลิกตัวช้าๆ เบาๆ เพราะเกรงจะทำให้คนที่เธอนอนหนุนแขนทั้งคืนต้องตื่น แม้ตอนนี้จะไม่มีอะไรปกปิดร่างกายแต่ก็ต้องลุกเพื่อทำกิจวัตรส่วนตัวและเตรียมโทรติดต่อพูดคุยกับคนที่จะไปจัดการเรื่องห้องพักให้ในตัวเมือง

...ทว่าจังหวะที่เบญรดาผงกหัวขึ้นมองหาผ้าห่มอีกผืนแล้วดึงมาพันกายไว้และทำท่าจะลุกจากที่นอน อยู่ๆ ก็มีแขนมารวบลำตัวไว้จนเธอตกใจ

“โอ้ววว!!”

“จะไปไหน!! หือออ!!!”

...โอมถามเสียงงัวเงียปนหมั่นเขี้ยวโดยไม่ต้องการคำตอบ แล้วรั้งร่างที่กำลังลุกนั่นกลับมาจนเธอหงายหลังลงมาบนแผ่นอกเขา เธอเกร็งทันที

“ปล่อยน๊า จะไปห้องน้ำ เช้าแล้วนะ”

...เธอบอกแล้วดิ้นไปมาเพื่อให้เขาปล่อยแขนที่เกี่ยวรัดลำตัวไว้ทั้งผ้าห่มนั่น

“สัญญากับพี่ก่อนว่าจะไม่ไปไหน แล้วพี่จะปล่อย โอเคมั้ย!!”

...เสียงงัวเงียของเขาดังอยู่ข้างซอกคอเบญรดา แล้วเขายังใช้แขนอีกข้างมาสวมกอดไว้อีก เลยทำให้เบญรดาตกอยู่ในท่านอนหงายโดยร่างท่อนบนพาดอยู่บนแผ่นอกเขาที่เธอได้สัมผัสแล้วรู้ว่ามันแข็งแรงและอบอุ่นแค่ไหน

“ปล่อยก่อนสิ!! นี่หายใจจะไม่ออกอยู่แล้วนะ”

...เธอหยุดดิ้นแล้วบอกเขาด้วยเสียงงอนๆ แต่อ้อมแขนที่กอดรัดไว้แน่นเหมือนงูเหลือมนั่นไม่ได้ทำตามที่เธอบอกเลย ตรงกันข้ามที่เขากลับนอนอมยิ้มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“หึหึหึ ดิ้นไปเหอะ ยังไงก็ไม่ปล่อย”

“เอ๊ปล่อยสิ เสียเวลาน่า”

“ทำไมล่ะครับคุณตำรวจหญิง!! คุณได้ผมแล้วจะทิ้งกันง่ายๆ งั้นเหรอ ผมไม่ยอมนะ ยังไงคุณก็ต้องรับผิดชอบด้วย”

...โอมเย้าแต่ใบหน้าและสายตานั้นยิ้มตลอดเวลา

“เฮ้ยจะบ้าเหรอ!! พูดอะไรน่ะ!!”

...เธอเองก็แกล้งกระแทกเสียงทีเล่นทีจริงออกไปเช่นกัน

“ฮ่าๆๆ ไม่รู้ล่ะ!! ถ้าไม่รับผิดชอบ พี่จะไปฟ้องท่านนายพลจริงๆ ด้วยคอยดูสิ ฮ่าๆๆ”

“โอ้ยย!! เกิดมาเพิ่งเคยเห็นว่าผู้ชายพูดอย่างนี้ก็ได้เหรอ!! งั้นปล่อยสิจะรีบโทรไปเตี๊ยมกับป๊าว่าจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น อื๋ออออ!! ปล่อยสิ...ปล่อย...ปล่อยน๊า”

...แม้การดิ้นจะไม่จริงจังอะไรแต่เธอก็ไม่อยากขลุกอยู่บนที่นอนต่อแล้ว

...แต่เมื่อเบญรดาดิ้นหนักขึ้นๆ จนได้จังหวะดีดตัวเองจนขึ้นไปอยู่ในท่านั่งก็รีบพุ่งตัวหวังจะกลิ้งออกไปให้พ้นที่นอน แต่โอมก็ทันเกมส์รีบดีดตัวเข้าตะครุบร่างในผ้าห่มนั้นไว้ทัน แม้จะกอดไว้ได้แค่ช่วงต้นขาแต่เขาก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงไปทั้งหมดเพื่อไม่ให้ร่างนั้นขยับขาได้

...เมื่อไปต่อไม่ได้เธอก็เริ่มงอนและหงุดหงิดที่เขาแหย่ไม่เลิก

“เอ้ะทำไมเป็นคนอย่างงี้อ่ะ!! เลิกเล่นได้แล้ว จะอาบน้ำแล้วนะ”

...แต่มีเหรอที่เขาจะปล่อยเธอไปง่ายๆ โอมออกแรงรั้งร่างนั้นให้กลับมานอนหงายอยู่บนที่นอนอีกครั้ง แล้วรีบเปิดผ้าห่มจากท่อนล่างพร้อมกับซุกหน้าเข้าไปโดยไม่ให้เธอตั้งตัว

...เบญรดาถึงกับสะดุ้งตัวงอเป็นกุ้งเมื่อรู้สึกถึงใบหน้าเขาที่เข้ามาสัมผัสท่อนขาของเธอ

“โอ๊ยไม่นะ!!! ฮือๆๆๆ คุณโอมพอแล้ว...หยุดสิ!!”

...ปากก็ร้องห้ามมือก็ปัดป่ายไล่เขาเป็นพัลวัน

...โอมใช้ความเร็วซุกไซ้ใบหน้าจากท่อนขาช่วงบนแล้วไล่เลื้อยพ้นขึ้นไปจนถึงจุดพิกัดสำคัญ เขารีบซุกหน้าเข้าหาจุดพิกัดนั่นทันที

“อื๋มมมม!!! กรี๊ดดด!!! คุณโอม..ไม่ๆ พอแล้วๆๆ”

...เสียงร้องตกใจและห้ามปรามของเธอเริ่มสั่นพร่า ยิ่งใบหน้านั้นซุกไซ้ล้ำลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งสั่นและอ่อนแรง

...เบญรดาพยายามพลิกตัวหนีแต่ไม่สำเร็จ และตรงกันข้ามที่อาการต่อต้านเล็กๆ เมื่อครู่กลับค่อยๆ คลายลงและมีความสั่นซ่านมาแทนที่

...โอมอุตส่าห์ฝ่าฟันโดยใช้ลิ้นรุกเร้านำทางเข้ามาเรื่อยๆ แล้วค่อยๆ รุกล้ำหนักหน่วงมากขึ้นๆ จนเจ้าของร่างที่นอนสั่นสะท้านนั้นไม่เหลือแรงต้านใดๆ แล้ว ถึงตอนนี้โอมก็ไม่อยากหยุดอารมณ์ตัวเองแล้ว

...เจ้าของร่างที่นอนสะท้านบอกตัวเองว่าไม่สามารถต้านเขาและอารมณ์ตัวเองได้อีกแล้วเช่นกัน แล้วเธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสนองรับการรุกล้ำด้วยลิ้นอุ่นจัดของเขาที่ไล่เลื้อยเข้ามายังร่องสนามแม่เหล็กของเธอ

...เมื่อความเร้าร้อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  เธอก็สะบัดผ้าห่มที่ปิดร่างกายตัวเองออกไปให้พ้นจากการขวางกั้นอารมณ์ทั้งหมดที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

...โอมยังคงซุกหน้าเลื้อยลึกเข้าไปยังจุดซ่อนเร้นอย่างสุดจะยับยั้ง แล้วค่อยๆ ถอยทัพเปลี่ยนเป็นเลื้อยขึ้นไปแล้วใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวคลุกเคล้าก้อนเนื้อหนั่นแน่นทั้งสองข้างก่อนจะจัดการไล่รัดตวัดลิ้นครอบครองมันอย่างดูดดื่มอีกครั้ง

“คุณโอม”

...เสียงเรียกสั่นพร่าของเบญรดาบอกให้เขารู้ว่าเธอพร้อมแล้วที่จะโบยบินไปกับเขาอีกครั้ง

...และแล้วเมื่อโอมไล่เลื้อยริมฝีปากขึ้นมาทำท่าประทับจูบริมฝีปากนุ่มๆ ที่รอเขาอยู่นั้น เขาก็ใช้จังหวะนั้นนำความเป็นชายรุกล้ำเข้ามายังจุดซ่อนเร้นของเธอพร้อมกับประทับจูบอย่างดูดดื่มและเธอก็ตอบรับความล้ำลึกไปด้วยกันอีกครั้ง

...แต่อยู่ๆ โอมก็หยุดปฏิบัติการเสียดื้อๆ

“ยอมพี่หรือยัง!! หือ..ยอมสัญญากับพี่หรือยัง!!”

...โอมเรียกหาสัญญาขณะที่เขาเป็นต่อ เขาใช้จังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งพล่านนี้เรียกร้องคำสัญญาจากเธอ

“ยอมค่ะ ยอมแล้ว สัญญาค่ะ”

...เมื่อโอมเรียกร้องได้สำเร็จ เขาก็รวบรวมพลังโหมกระหน่ำความคลั่งไคล้ทั้งหมดออกไปจนพาเบญรดาไปแตะขอบฟ้าด้วยกันอีกครั้ง

....................