มงกุฎกล้วยไม้ 18/3

...เบญรดาออกมาแอบมองจนทั้งสองขึ้นรถและออกรถไปจนพ้นเขตบ้าน แล้วประเมินสถานการณ์ต่อ แต่ขณะที่ยืนคิดปะติดปะต่ออยู่นั้นก็มีร่างหนึ่งมายืนประกบไว้ด้านหลังแล้วรวบกอดเธอไว้พร้อมกับเอียงหน้าลงจูบซอกคอเธออย่างโหยหา

“ว่าไงครับคุณแวนด้า!! คุณไปโกงเงินเขามาเหรอ!! หึหึ ถามจริงเหอะไปทำอะไรไว้ถึงได้ถูกตามล่าขนาดนี้เนี่ย นี่ขนาดจัดร่วงไปสองศพแล้วนะแล้วดูท่าน่าจะตามมาอีกเรื่อยๆ ด้วย คุณจะรับมือไหวเหรอ!!”

...โอมแกล้งเย้า หลังจากได้สูดสัมผัสกลิ่นหอมจากซอกคอเข้าไปเต็มปอด

...เบญรดาพยายามเบี่ยงตัวหนีเพราะรู้สึกขนลุกกับจูบสัมผัสจากเขา แล้วหันมามองหน้ากันกตรงๆ

“ถ้าคุณจำได้ว่าวันที่ฉันไปขอถ่ายรูปกล้วยไม้ที่ตลาดละก็ วันนั้นมีผู้ชายมาหาคุณผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่ตลาดน่ะค่ะ จำได้มั๊ย!! นั่นล่ะค่ะ ฉันกับทีมจัดการอุ้มส่งตัวลงไปให้ท่านผอบอตอรอแล้วที่กรุงเทพ เพื่อทำการรีดข้อมูลของพ่อเลี้ยงทรงพล ตัวการณ์ที่ทำให้พี่สาวคุณเสียชีวิตไงคะ”

...เบญรดาอธิบายคร่าวๆ ในส่วนที่พอจะพูดได้ให้เขาฟัง

...เมื่อโอมได้ยินก็ถึงกับนิ่งไปเหมือนกัน เพราะพอได้ยินเธอเอ่ยถึงพี่สาวหัวใจเขาก็หม่นลง

...เบญรดาเห็นสีหน้าเขาหม่นลงก็รู้ตัวว่าพลาดแล้ว เพราะไม่ควรเอ่ยถึงพี่สาวเขาเลย

“อ่าาา...ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเอ่ยถึงพี่สาวคุณให้คุณรู้สึกต้องคิดถึงเธอขึ้นมา ฉันแค่...”

“ไม่เป็นครับ ผมเข้าใจและยิ่งรู้สึกดีใจกับสิ่งที่พี่ออมพยายามจะแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเองว่ามันส่งผลได้ถึงขนาดนี้”

...โอมรีบบอกแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“แต่ผมสงสัยว่าคุณเป็นตำรวจระดับไหน ทำไมถึงได้ถูกมอบหมายให้ทำงานเสี่ยงตายขนาดนี้ได้ ฝีมือชั้นเชิงของคุณก็ไม่ใช่ตำรวจหญิงทั่วไปที่ผมเห็น”

...โอมถามในสิ่งที่สงสัยมาตลอดหลังจากได้เห็นฝีมือการยิงปืนของเธอคืนนั้น แต่เขาก็ไม่ถึงกับอยากได้คำตอบอะไรมากมาย เลยเปลี่ยนสายตาเป็นมีประกายวิบวับให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาอยากเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นมากกว่า

...เบญรดาเห็นสายตาที่มองมาก็ร้อนๆ หนาวๆ วูบวาบๆ เหมือนจะเป็นไข้ เพราะรู้ว่าเจ้าของสายตาคู่นั้นต้องการอะไร

“เอ่อแหะๆ ขอตัวไปดูงานต่อนะคะ”

...เธอแค่นหัวเราะและทำหน้าเจื่อนๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แล้วทำท่าจะเดินกลับห้องพักตัวเอง แต่โอมรีบคว้าข้อมือเธอไว้แล้วส่งยิ้มหล่อๆ ให้อีก

“ไปผิดทางแล้วครับคุณเบญรดา มากับผมทางนี้ดีกว่า”

...พูดจบเขาก็ลากข้อมือเธอให้เดินตามไปอีกฟากของตัวบ้าน

...เมื่อเบญรดาเห็นว่าที่ที่เขาลากมือมานั้นคือประตูห้องพักของเขาเอง เธอจึงรีบฝืนตัวเองไว้แล้วพยายามดึงมือคืน

“ไม่นะ!! คุณโอม!! หยุดๆๆ นี่ไม่คิดจะทำงานทำการมั่งเลยเหรอ!!”

“งานผมเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ งานคุณสิ!! ดูท่าจะอีกยาว และผมจะขอร่วมเป็นทีมงานคุณด้วยโดยไม่คิดค่าจ้างสักบาท นอกจาก....!!”

...โอมพูดทิ้งทวนแล้วยิ้ม แล้วหันไปเปิดประตูห้องพร้อมทั้งรั้งเธอให้หายเข้าไปในห้องพร้อมกัน

“ฮื้ออออ!! คุณโอม!!”

...โอมปิดประตูอย่างรวดเร็วแล้วดึงร่างนั้นเข้ามากอดแนบอกแล้วก้มลงประทับจูบลงยังริมฝีปากสีเรื่อที่เขารู้สึกว่ามันยั่วยวนเขาตลอดเวลาในทันที

...ห้วงเวลานี้ หน้าที่การงานและสัพเพเหระทั้งหมดไม่มีความสำคัญอีกแล้ว เพราะโอมกำลังพาร่างนั้นมาพบกับสิ่งที่เขาโหยหาที่สุดบนเตียงนอนอันหนานุ่มของเขา โอมและเบญรดาร่วมกันสร้างบทรักอย่างสวยงามอีกครั้ง

....................