มงกุฎกล้วยไม้ 18/2

“เอ๊..อาทิตย์ที่ผ่านมาเหรอครับ ผู้หญิงเหรอ!! อืมม..ช่วงผ่านมาก็มีคนมาทำงานหลายคน ทั้งหญิงทั้งชาย แต่ถ้าให้ผมลองนึกถึงคนที่แปลกๆ กว่าคนอื่นล่ะก็ น่าจะเป็นคนนั้นละมั้ง เห็นตอนมาเหมือนจะบาดเจ็บมาด้วยนะ!!”

...โอมหยั่งเชิงออกไป แล้วก็เห็นอาโฉ่ออกอาการตามคาดไว้จริงๆ

“ไหนครับ!! ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน คุณเรียกให้หน่อยได้มั้ย!!”

...อาโฉ่รีบถามกลับแล้วมองกราดไปทั่วในบริเวณสวนกล้วยไม้ซึ่งมีคนงานกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ เต็มไปหมด

“ใจเย็นๆ สิครับ ถ้าคุณมาแบบนี้นี่ผมถือว่าเป็นกรณีที่ต้องขึ้นกับผมซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างนะครับ เมื่อเขาเป็นลูกจ้างผม คุณก็ต้องคุยกับผมก่อนว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไร อยู่ๆ จะให้ผมเรียกตัวมาโดยไม่ทราบชัดเจนนี่คงจะไม่ได้หรอกครับ”

“คืออย่างนี้ค่ะคุณโอม มีผู้หญิงคนหนึ่งลักษณะผิวพรรณดี หุ่นสูงสักประมาณร้อยเจ็ดสิบค่ะ ผมซอยสั้น หน้าตาดีแล้วก็ไม่ใช่คนเมืองค่ะ เป็นคนกรุงเทพ เขามาทำงานอยู่ที่บริษัททัวร์ของพ่อเลี้ยงทรงพล แต่ทำได้ไม่เท่าไหร่ก็ดันโกงเงินของบริษัทแล้วไม่ไปทำงานเสียเฉยๆ ส่วนเรื่องบาดเจ็บก็คงไปมีเรื่องมาน่ะค่ะ ทีนี้ไม่ทราบว่ามีผู้หญิงตามลักษณะที่ฉันบอกมั้ยคะ!! อ้อเธอชื่อแวนด้าค่ะ”

...อัญชิการีบอธิบายให้โอมได้รู้ที่มาที่ไปเพื่อจะรีบหาตัวการณ์ให้เจอ แต่ส่วนตัวอัญชิกาเองก็ไม่ได้รู้จักกับผู้หญิงคนนั้นแต่อย่างใด

...อัญชิกาแค่พาอาโฉ่มาที่นี่ตามคำสั่งพ่อเลี้ยงทรงพล และถูกอาโฉ่เตี๊ยมมาก่อนแล้วว่าให้บอกรายละเอียดประมาณนี้ เธอจึงพูดไปตามบทที่ได้รับทั้งที่ตัวเธอและอาโฉ่และรวมไปถึงทุกๆ คน ก็ไม่ได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของคนที่ตามหาเลย ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร มาจากไหน หรือสังกัดองค์กรใด แต่รู้อย่างเดียวว่าผู้หญิงคนนั้นถูกส่งมาอุ้มอาซือ

...โอมฟังอัญชิกาพูดก็ยิ่งจับพิรุธได้หลายอย่างแต่เขาก็แกลังทำเป็นตื่นเต้นไปตามบทที่ตัวเองเพิ่งสร้างขึ้นเช่นกัน

“ชื่อแวนด้าเหรอครับ!! แล้วโกงเงินพ่อเลี้ยงเนี่ยนะ!! โอ้โหหห..มีคนกล้าทำแบบนี้ด้วยเหรอ!! หรือเพราะเขาไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงยิ่งใหญ่ขนาดไหนถึงกล้าโกงเงิน”

“คุณช่วยเรียกตัวมาให้ผมดีกว่า เรียกมาเลย”

...อาโฉ่แทรกขึ้นกลางลำแบบคนไม่มีมารยาท

“หึหึ ขอโทษนะครับ ถ้าเป็นคนที่ชื่อเพราะพริ้งเสียขนาดนั้น ผมไม่เคยได้รับรายงานจากอินตาซึ่งเป็นคนดูแลคนงานทั้งหมด ว่ามีคนชื่อนี้มาสมัครงานนะครับ และถ้ามีจริงและชื่อสะดุดหูขนาดนี้ผมต้องจำได้อยู่แล้ว อีกอย่างนึงช่วงหกเจ็ดวันที่ผ่านมามีคนงานใหม่เข้ามาไม่เกินสิบคน มีผู้หญิงแค่สามคน ก็ยิ่งจำได้ง่ายขึ้นหากมีคนชื่อแวนด้ามาทำงานที่นี่จริงๆ”

...โอมเล่นลิ้นกลับเพราะเริ่มหมั่นไส้และไม่ถูกชะตาท่าทีของอาโฉ่เอามากๆ

“แล้วใครล่ะครับที่คุณบอกว่าบาดเจ็บมาน่ะ คนไหน!!! เรียกมาดูหน่อยได้มั้ย!!”

“อ๋อได้สิครับ!! เดี๋ยวผมจะให้คนไปตามอาปามาให้นะ เธอเป็นหญิงชนเผ่าอาข่าครับ เห็นอินตาบอกว่าโดนสามีซ้อมมาน่ะ เลยหนีมาหางานที่นี่ งั้นรอสักครูนะครับ”

...โอมพูดจบก็ทำท่าจะเดินไปหาอินตา แต่อัญชิการู้ทันทีว่านั่นไม่ใช่คนที่ต้องการหา

“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณโอม คือฉันว่าถ้าเป็นแม่หญิงคนดอยก็คงไม่ใช่แล้วล่ะ ยังไงดีล่ะอาโฉ่!! ไม่เห็นมีเลย จะหาที่ไหนต่อเนี่ย!!”

...อัญชิกาถามอาโฉ่อย่างขอความเห็น อาโฉ่ที่ตอนนี้สีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เพราะคิดว่าอาจมาเสียเที่ยว

...อาโฉ่ หนุ่มชนเผ่ามูเซอมองโอมด้วยสายตาท้าทายและหาพิรุธว่าโอมกำลังปกปิดอะไรอยู่หรือเปล่า แต่โอมก็มองด้วยแววเชือดเฉือนกลับไปเช่นกันเพราะเขาเองก็ไม่ชอบให้ใครมามองแบบนี้

“ก็ได้ครับคุณโอม!! วันนี้ไม่มี หรือมีแต่ไม่เจอ หรือเจอแต่ไม่บอก ก็ไม่เป็นไรครับ แต่มีคนเห็นว่ามันอยู่ที่นี่และผมก็เชื่อด้วยว่ามันต้องอยู่ที่นี่ วันนี้ถือว่าได้มาทำความรู้จักกับคุณโอมก่อนก็ไม่เป็นไร แล้วเดี๋ยวผมจะมาใหม่ อาจเป็นเร็วๆ นี้ก็ได้ วันนี้ขอตัวล่ะครับ”

...อาโฉ่พูดแบบโยนระเบิดทิ้งไว้แล้วหันหลังเดินแอคท่าขึ้นบันไดกลับไปยังลานจอดรถด้านบนด้วยท่าทางเคืองๆ

...อัญชิกาเห็นอาโฉ่พูดแบบนั้นก็หน้าเสีย เพราะรู้สึกเกรงใจโอมมากที่มาถึงบ้านเขาแล้วแต่อาโฉ่กลับมาวางมาดเก็กท่าเป็นข่มเจ้าของบ้านเสียงั้น

“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มารบกวนคุณ แต่ฉันเชื่อคุณค่ะว่าไม่มีผู้หญิงลักษณะที่บอกมาที่นี่ เพราะไม่อย่างนั้นคุณคงบอกความจริงกับฉันแล้วล่ะ งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ตลาดนะคะ เอ๊..แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้รับเกียรติทานข้าวกับคุณสักมื้อละคะ!!”

...แม้อัญชิกาจะเกรงใจเรื่องกิริยาไม่เหมาะสมของอาโฉ่แต่เธอก็ยังโปรยเสน่ห์ทิ้งไว้ให้ชายที่เธอแอบชอบเพื่อดูเชิงว่าจะรุกต่ออย่างไรดี

...โอมส่งยิ้มหล่อๆ ให้อัญชิกา เขาคิดในใจว่าคนนี้ล่ะที่จะพาเขาให้ค่อยๆ แซะเข้าไปถึงข้อมูลพ่อเลี้ยงทรงพล

“โอ้โหได้สิครับ เป็นอะไรที่ยินดีมาก ไว้ผมจะรีบหาโอกาสชวนคุณอัญชิกาไปทานข้าวริมน้ำปิงกันนะครับ”

...โอมตอบและยิ้มอย่างสุภาพบุรุษที่ทั้งอ่อนโยนและยินดีสนองในสิ่งที่เธอบอกมา นั่นทำให้อัญชิกาถึงกับยิ้มหน้าบาน จนรู้สึกเหมือนผิวหน้าหูตาลำคอจะแดงเรื่อไปหมดจนต้องรีบขอตัวกลับเพราะไม่อาจยืนสู้สายตาคมกริบแต่มีความหมายของโอมได้อีกต่อไป

....................