มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 19

...บ่ายวันต่อมา โอมขับรถกระบะมาส่งเบญรดาที่อพาร์ตเม้นท์ใหม่อยู่ใจกลางเมืองซึ่งถือว่าสะดวกในหลายๆ อย่าง

...ห้องพักเธออยู่ชั้นสองถูกตระเตรียมไว้หมดทุกอย่างแล้วจนเบญรดาไม่ต้องจัดการอะไรเพิ่ม ยิ่งเธอเป็นคนเรียบง่าย ข้าวของเครื่องใช้ไม่เคยยึดติดเพราะถูกฝึกให้มีความพร้อมในการเคลื่อนย้ายตลอดเวลา ในห้องพักจึงมีแค่ตู้เสื้อผ้า เตียงนอน และโต๊ะเก้าที่มีประจำอยู่แล้ว กับตู้เย็นขนาดเล็ก

“เดี๋ยวพี่จะเข้าไปเซ็นเอกสารที่ออฟฟิศเสียหน่อย ไปกับพี่มั๊ย!!”

...โอมถามเบ็ญรดา ขณะที่เธอรื้อกระเป๋าเป้เพื่อนำเสื้อผ้าและคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คออกมา

“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอดูงานก่อนนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ สำหรับการช่วยเหลือทุกๆ อย่าง ถ้ามีอะไรที่คิดว่าฉันพอช่วยได้ล่ะก็ บอกมาได้เลยนะคะ ฉันยินดีค่ะ”

...เธอนั่งพูดอยู่บนทีนอนซึ่งเป็นเตียงขนาดกลาง โอมฟังก็รู้ว่าน้ำเสียงที่พูดนั้นจริงใจแค่ไหน

“มีสิ เรื่องที่จะให้เบลช่วยมีแน่นอน”

...โอมพูดแล้วก้มมองคนที่กำลังลังหยิบโน่นหยิบนี่ออกจากกระเป๋าเป้ จนเบญรดาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อจะฟังต่อ

“ช่วยเป็นเจ้าสาวให้พี่ไง อาทิตย์หน้าพี่จะลงกรุงเทพ และว่าจะไปแสดงตัวกับว่าที่พ่อตาแม่ยายเสียหน่อยด้วย หึหึ”

...เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งจนคนฟังอึ้งทำหน้าไม่ถูก

“อึ้งไปเลยเหรอ ก็ตามที่อึ้งนั่นล่ะ หึหึ โอเค..พี่จะรีบดูงานให้เสร็จแล้วจะกลับมารับไปทานข้าวกันที่บ้านพ่อกับแม่พี่นะ”

...พูดจบโอมโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากเนียนๆ ของเบญดราที่ยังเงยหน้าและอึ้งค้างอยู่หนึ่งจูบเต็มๆ

...เขาเดินออกไปแล้ว แต่เธอยังนิ่งอยู่ในท่าเดิมไม่ไหวติง ในหัวสมองเหมือนจะมีเรื่องเข้ามาให้คิดเพิ่มจากสิ่งที่เขาพูด

...เธอคิดว่าถ้าหากป๊ากับม๊ารู้เรื่องระหว่างเธอกับเขาแล้ว แล้วป๊ากับม๊าจะว่าอย่างไร ป๊าจะยอมมั้ยเพราะเธอเพิ่งจะกลับจากการฝึกรบพิเศษ และนี่ก็เป็นงานแรกที่ได้แสดงฝีมือ และกับอายุในวัยเบญจเพสที่รู้สึกยังน้อยไปกับการคิดเรื่องแบบนี้ ที่สำคัญคำปณิธานในพิธีรับตราเกียรติยศตอนฝึกจบมันค้ำคออยู่ จนรู้สึกตื้อๆ ตันๆ อย่างไรชอบกล

...แม้เธอเองจะรู้สึกดีกับเขาหลังจากได้เรียนรู้บทรักที่เขามอบให้เพราะไม่เคยมีใครทำให้รู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่หากต้องเบียดกับหน้าที่และทำให้ป๊าต้องผิดหวัง แล้วจะเลือกอะไร!!

...เบญรดายังคงนั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว แต่ภายในใจกลับสับสับวุ่นวายเมื่อกลายเป็นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

....................