มงกุฎกล้วยไม้ 20/5

“นี่แหละหมวด!! ตรงนี้น่าจะเป็นโกดังเล็กของพ่อเลี้ยงทรงพลละมั้ง และถ้าตรงไปก็จะไปต่อถึงวัดอุโมงค์แล้วเวียนไปหลังวัดได้ด้วย ซึ่งจริงๆ ที่ท่านบอกมาคือน่านมีโกดังอีกที่อยู่หลังวัดนะ แต่ตอนนี้ที่ท่านให้มาดูคือโกดังเล็กทางเข้าวัดนี่ใช่มั๊ยครับ!!”

...สายสืบของท่าน ผบ.ตร. อธิบายพื้นที่ให้เบญรดาฟังขณะที่มาจอดรถอยู่ห่างจากหน้าโกดังเก็บสินค้าขนาดไม่ใหญ่มากของพ่อเลี้ยงทรงพล

...เบญรดาก้มๆ เงยๆ มองพื้นที่รอบๆ ผ่านกระจกหน้ารถโดยไม่ลงจากรถเพราะเกรงจะมีใครผ่านมาเห็นเข้า และคนคนนั้นอาจเป็นลูกน้องพ่อเลี้ยงก็ได้

“ใช่ค่ะพี่!! ตามเบาะแสบอกว่ามีสองโกดังแต่สินค้าที่จะมาคืนพรุ่งนี้จะลงโกดังนี้ โอเคค่กลับเหอะ!! เราจอดแช่นานๆ ไม่ได้เดี๋ยวจะผิดสังเกต ค่อยกลับไปคุยรายละเอียดให้ชัดเจนกันอีกทีที่โรงแรม”

...สายสืบค่อยๆ ขับรถผ่านหน้าโกดัง เบญรดาหันไปมองยังโรงเก็บของขนาดไม่ใหญ่มากหรือที่เรียกว่าโกดังนั่น เธอเห็นมีชายสามสี่คนนั่งกันอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าประตูเหล็กใหญ่นั่น

...เธอพอเดาออกว่าหลังประตูด้านในนั้นคือสต็อกสินค้าทั่วไปที่พ่อเลี้ยงใช้กักตุนสำหรับธุรกิจต่างๆ แต่สิ่งที่เธอและทีมรบพิเศษได้รับมอบหมายคือ ตรวจจับสินค้าที่จะมาถึงยังโกดังแห่งนี้ในคืนพรุ่งนี้ตอนเที่ยงคืนต่างหาก

....................

...โอมขับรถมายังบ้านพ่อกับแม่ แล้วเดินขึ้นห้องพักอย่างคนหัวเสีย เมื่อพ่อเลี้ยงสิทธิชัยกับแม่เลี้ยงฟองจันทร์เห็นลุกชายเดินตึงตังขึ้นห้องก็ถึงกับมองหน้ากันเหรอหรา เพราะไม่รู้ว่าลูกชายไปโกรธเคืองใครมาทำไมมาถึงก็เดินขึ้นห้องไม่พูดไม่จาสักคำ

...ส่วนโอมเมื่อเข้ามาถึงห้องพักส่วนตัวก็กดเบอร์ติดต่อหาเบญรดาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ นั่นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดแล้วคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าเธอไปไหนกับใคร ทำไมคนคนนั้นถึงไม่เป็นเขา

...และที่ร้อนใจไปกว่าทุกสิ่งคือ เบญรดาจะรู้หรือไม่ว่าคืนพรุ่งนี้จะมีการขนสินค้ามายังโกดังใหญ่ซึ่งอยู่หลังวัดในเวลาตีสาม

...โอมร้อนรนกระวนกระวายจนสุดท้ายก็แสดงความหงุดหงิดออกมาโดยมาทิ้งตัวลงแผ่ร่างเต็มที่นอนแล้วหลับตาเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น

...เขาพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ คิดหาเหตุผลว่าทำไมถึงโทรติดต่อเธอไม่ได้ แล้วนึกไปถึงเวลาที่นัดเจอกันที่ร้านกาแฟเขาไปช้า ใช่เขาไปช้าจริงเพราะโดนอัญชิกาลากเข้าไปในร้านนวด และเขาก็ฉวยโอกาสนั้นจากอัญชิกาเอาข้อมูลมาได้ และเมื่อโอมนึกภาพย้อนกลับไปที่หน้าร้านนวดนั่นทำให้เขาคิดบางอย่างขึ้นมาได้

(หา! อย่าบอกนะว่าเบลเห็นเราคุยกับกรรณิกา เบลเลยไม่รอ เฮ้ยไม่จริงใช่มั้ย!!)

...โอมคิดได้ดังนั้นก็ลืมตาขึ้นทันที แล้วนึกภาพระยะห่างระหว่างจุดที่เขายืนคุยกับกรรณิกากับร้านกาแฟซึ่งอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้าม ซึ่งคาดคะเนแล้วก็ห่างกันไม่เกินหกสิบเมตรและสามรถมองเห็นกันได้หากตั้งใจมอง แล้วความเป็นไปได้นี้มีมากแค่ไหนกันนะ ที่เธอจะเห็นภาพเขากับอัญชิกายืนคุยกันจนอัญชิกาลากเข้าร้านนวด

“โอ๊ย!! น้องเบล!!”

...เขาร้องออกมาอย่างถอดใจกับความโมโหของตัวเอง ว่าหากเธอเห็นภาพนั้นจริงๆ แล้วทำให้เกิดการเข้าใจผิดกันขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไร

....................