มงกุฎกล้วยไม้ 3/2

(ณ ศูนย์ฝึกปฏิบัติการพิเศษทางยุทธวิธี เมืองเฮียร์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ)

...ตำรวจชายหญิงสี่ร้อยกว่านายจากทั่วโลกเข้ารายงานตัวกับเจ้าหน้าที่จากสำนักงานตำรวจแห่งชาติของอังกฤษเพื่อเข้าร่วมการฝึกครั้งนี้

...เมื่อถึงห้องพักที่แบ่งคนละตึกระหว่างชายหญิง ทุกคนก็เก็บสัมภาระเข้าที่และเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดฝึกคือเสื้อยืดแขนสั้นสีดำและกางเกงแทคติคอลหรือกางเกงยุทธวิธีหรือที่คนทั่วไปเรียกว่ากางเกงคาร์โก้แบบทหารพร้อมด้วยใส่รองเท้าคอมแบ็ทและออกไปเจอกับครูฝึกที่สนาม

...การฝึกครั้งนี้ไม่ต้องมีพิธีรีตรองหรือฟรีไทม์ก่อนฝึก แต่จะเริ่มฝึกกันเลยโดยด่านแรกที่ต้องทำหลังจากรวมตัวคือการรับนกหวีดประจำตัวสำหรับห้อยคอกับปัตตาเลี่ยนแบบไร้สายไปเพื่อให้ทุกคนโกนผมด้วยตัวเองโดยมีการจับเวลาห้ามเกินหกสิบวินาที

...ตามด้วยวิ่งรอบสนามกลางแดดเปรี้ยงอีกสิบรอบในสภาพหลังจากโกนผมซึ่งยังมีเศษผมติดตามร่างกายและเสื้อผ้าแถมยังต้องนอนผึ่งแดดกลางอุณหภูมิที่เหมือนนรก วัตถุประสงค์คือฝึกความทนทานต่อความร้อนและเพื่อเปลี่ยนสีผิว

...เบญรดาวิ่งรอบสนามครบสิบรอบก็หายใจหอบแฮกๆ เดินโซซัดโซเซไปยังตำแหน่งที่ทหารจัดไว้ให้ตัวเองสำหรับนอนผึ่งกายรับแสงจากดวงอาทิตย์ที่แผดจ้าและเหมือนว่าดวงอาทิตย์นั้นอยู่ใกล้มากจนมือเกือบเอื้อมถึง

...เบญรดาหลับตาทำหน้าหยีเพราะมองสู้แสงแดดไม่ได้ ร่างกายกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจหอบถี่ พยายามนึกถึงหน้าพ่อแม่แม้ว่าเมื่อครู่จะรู้สึกเสียดายผมยาวสยายสวยงามที่ผู้เป็นแม่หวีให้บ่อยๆ แต่ตอนนี้มันไม่อยู่กับเธอแล้วแม้แต่เส้นเดียว

...ศีรษะโล้นๆ ที่เพิ่งถูกขูดด้วยปัตตาเลี่ยนเริ่มมีอาการแสบร้อนเพราะแสงแดดแผดเผา ไหนจะคันคะเยอไปทั้งตัวเพราะเศษผมทิ่มแทงตามแผ่นหลังตามซอกคอ อีกทั้งความเหนียวเหนอะหนะของเหงื่อที่ทะลักซึมออกมาตามแผ่นหลังทำให้อยากล้วงมือเข้าไปเกาให้หนังถลอกแต่เมื่อเหลือบมองว่าคนอื่นๆ ที่นอนผึ่งแดดอยู่เต็มสนามมีแต่นิ่งและเงียบกริบก็จำเป็นต้องนิ่งเหมือนคนอื่นๆ ไปด้วย

...ครูผึกสายโหดเดินถึงโทรโข่งมาอยู่กึ่งกลางของแถวทั้งหมดแล้วพูดเสียงใส่โทรโข่งเสียงดังลั่นเป็นภาษาอังกฤษ

“ประกาศ!!! ผู้เข้าฝึกที่อาบแดดครบหนึ่งชั่วโมงครึ่งแล้วให้วิ่งรอบสนามอีกสิบรอบแล้วไปเข้าห้องรักษาอุณหภูมิเพื่อว่ายน้ำคนละหนึ่งร้อยเมตร จำไว้ว่าหากคุณไม่ไหวคุณสามารถยุติการฝึกได้ตลอดเวลา หรือหากคุณเกิดอาการฉุกเฉินให้เป่านกหวีดส่งสัญญาณแล้วจะมีเจ้าหน้าที่ไปนำคุณส่งเข้าห้องพยาบาล เมื่อคุณอาการดีขึ้นคุณมีสิทธิ์เลือกว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ ผู้เข้าฝึกทุกคนรับทราบตามนี้โดยทั่วกัน!!”

...เสียงพูดนั้นแหลมกึกก้องจนหูแทบแตก

...ทันใดนั้นเบญรดาได้ยินเสียงคนที่นอนผึ่งแดดอยู่ใกล้ๆ ตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มวิ่งไปยังลู่วิ่งซึ่งแสดงว่าคนคนนั้นได้นอนผึ่งแดดครบตามเวลาที่กำหนดแล้ว

...ผิวหนังที่รู้สึกแสบร้อนจนเหมือนจะมอดไหม้นั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดและด้านชา เมื่อนาฬิกาข้อมือส่งเสียงปลุกบอกเวลาว่าการผึ่งแดดครบกำหนดแล้วเธอจึงทำท่าจะลุกเพื่อวิ่งไปยังลู่วิ่ง

...แต่อากาศที่ร้อนจัดทำให้รู้สึกสมองมึนงงและหน้ามืด เธอจึงรีบนอนคว่ำลงบนสนามหญ้าอีกครั้งแล้วค่อยๆ ลืมตาปรับสภาพการมองเห็นจนแน่ใจแล้วว่าจะไม่ล้มทั้งยื่นแน่ๆ จึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้งแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปยังลู่วิ่งเพื่อวิ่งรอบสนามอีกสิบรอบ

....................

“นี่พี่ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ากำลังทำอะไรอยู่ ใครๆ ก็รู้ว่าไอ้พ่อเลี้ยงทรงพลนั่นมันมาเฟียเลวๆ จนหาดีไม่ได้เลย!!”

...โอมยืนพูดด้วยความรู้สึกเคืองเมื่อรู้ว่าพี่สาวกำลังคบหาอยู่กับพ่อเลี้ยงทรงพลตัวการธุรกิจมืดระดับภาค

...ออมเกิดอาการไม่พอใจทันทีเมื่อน้องชายแสดงคำพูดเชิงกระแนะกระเหนเธอ

“หยุดว่าพ่อเลี้ยงแบบนั้นนะโอม!!! ก็เพราะทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่ดีไง!!! ถึงไม่เคยได้รับโอกาสที่จะแสดงตัวอีกด้านให้ใครเห็น กิจการมากมายเงินทองมากมายถ้าเขาไม่เก่งจริงแล้วเงินจะงอกออกมามากมายก่ายกองเป็นภูมเขาได้เหรอ!!!”

...ออมสาดกลับไปอย่างเหลืออดเพราะทนไม่ได้ที่ใครๆ ก็มองว่าพ่อเลี้ยงทรงพลไม่ดี โอมเห็นหน้าพี่สาวก็โมโหและไม่อยากจะเชื่อที่พี่สาวเขาไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความผิดของพ่อเลี้ยงทรงพล

“งอกมาได้ยังไงเหรอ!!!! ก็งอกมาจากของผิดกฎหมายไง!!! เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้แต่ทำไมพี่ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้!!! พี่เป็นคนฉลาดนะพี่ออมแต่ทำไมเรื่องนี้พี่ถึงกลายเป็นคนคิดน้อยไปได้!!!”

...โอมตะคอกกลับไปอย่างสุดอารมณ์จนเสียงดังลั่นบ้าน เพราะเขาเองก็มีเพื่อนๆ คอยบอกว่าไอ้นั่นมันเลวระยำแค่ไหน จนพ่อต้องโทรไปบอกว่าพี่สาวคนเดียวของเขาที่ฉลาดเป็นกรดกำลังโง่เง่าเอาตัวไปพัวพันกับคนเลวหนักแผ่นดินอย่างพ่อเลี้ยงทรงพล

...วันนี้เมื่อเขาเข้าเมืองเพื่อมาตรวจเช็ครถบรรทุกตู้ทึบรักษาอุณหภูมิเพื่อขนส่งกล้วยไม้ไปส่งยังตลาดกลางจึงถือโอกาสแวะที่บ้านเพื่อจะสอบถามให้รู้เรื่อง แต่ดูท่าพี่สาวชักจะคุยไม่รู้เรื่องและเละเทะไปกันใหญ่แล้ว

“หยุดนะโอม!! แกด่าฉันอยู่นะ!! เออฉันมันโง่!! โง่มากใช่ไหมที่จะลองมีใครสักคนแล้วบังเอิญว่าคนนั้นมีข่าวไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ ถามหน่อยเหอะ!!! แกเชื่อเขาเหรอ!!! ข่าวมันก็ลงมั่วซั่วเพราะอยากขายข่าวยิ่งพ่อเลี้ยงเป็นนักธุรกิจดังไปทั่วภาคเหนือมีใครบ้างไม่อยากรู้เรื่องของเขา ฉันจะบอกให้ว่าฉันกับพ่อเลี้ยงคุยกันแล้วว่าเราจะคบหากันและเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเขาจะส่งผู้ใหญ่มาทาบทาม ไม่ใช่คบแบบผ่านๆ!!! แล้วแกคอยดูสิว่าเรื่องราวข่าวลือที่ได้ยินกันมาน่ะมันไม่จริง!! ฉันนี่แหละที่จะยืนเคียงข้างพ่อเลี้ยงอย่างสง่าผ่าเผยเพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่ใครๆ เข้าใจ!!”

...ออมยังคงสาดคำพูดออกมาเป็นชุดๆ แล้วยังใช้นิ้วจิ้มมายังหน้าอกตัวเองเพื่อยืนยันว่าเธอนี่แหละที่จะช่วยพลิกภาพพจน์ของพ่อเลี้ยงให้ผู้คนได้เห็นและดังไปทั้งภาคเหนือ

...โอมยืนจ้องพี่สาวแล้วกัดฟันกรอดๆ เพื่อข่มอารมณ์ เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่รอบคอบอย่างพี่ออมจะกลายเป็นคนมองอะไรฉาบฉวยแบบนี้ไปได้

“หึ!!! พี่ไปโดนตัวไหนมาเนี่ยะ!!! หา!!! ที่ใช้ชีวิตอยู่ทุกวันนี่ไม่รู้เรื่องรู้ราวกับเขามั่งเลยเร๊อะ!! ไอ้พ่อเลี้ยงนั่นมันจะอ่อนกว่าแม่เราสักกี่ปีกันเชียว!! ป่านนี้ทั้งเมียทั้งลูกทั้งหลานเต็มบ้านเต็มเมืองแล้วมั้ง!! หรือมันเสกของใส่พี่ถึงได้หน้ามืดตามัวเห็นกงจักรเป็นดอกบัวแบบนี้!!!”

...โอมตะคอกกลับไปอีกอย่างเดือดดาล

 

เพี๊ยะ!!!

...ฝ่ามือพี่สาวฟาดลงบนใบหน้าน้องชายเต็มแรงด้วยอารมณ์ทั้งมวลทั้งหมดที่ระเบิดออกมา

...โอมถึงกับหน้าหันไปตามแรงฟาดของมือพี่สาวแล้วค่อยๆ หันมามองพี่สาวอย่างโกรธแค้น เขาหรี่ตาและพยายามขบกรามไว้เพื่อข่มอารมณ์โกรธอีกครั้ง มือสองข้างกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

....................