มงกุฎกล้วยไม้ 3/1

...ออมขับรถเก๋งสีดำขลับออกจากคอนโดมิเนียมหรูกลางเมืองเชียงใหม่จนถึงบ้านซึ่งอยู่ชานเมืองออกไปไม่ไกล

“ไปค้างที่ไหนมาลูก!!! เมื่อคืนแม่โทรหาตั้งหลายรอบไม่รับสายเลย แล้วดูสิเนี่ย!! จะเที่ยงอีกแล้ว ไปไหนมาไหนไม่ยอมบอกยอมกล่าวพ่อกับแม่เป็นห่วงนะ!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์นั่งถักไหมพรมตรงโต๊ะรับแขกรีบถามลูกสาวที่กำลังจะเดินผ่านโดยไม่แวะทักทายใดๆ

...ออมได้ยินผู้เป็นแม่ถามเธอเลยต้องหยุดและทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“ไปนอนคอนโดเพื่อนมาน่ะค่ะ หนูร้อนมากขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ!!”

...เธอรีบตอบแล้วทำท่าจะเดินไปยังบันไดเพื่อขึ้นไปชั้นสองของบ้าน

“ทำไมต้องไปนอนคอนโดกับเพื่อนด้วย บ้านเราก็ใหญ่โตโอ่โถงและไม่ได้อยู่ไกลอะไรเลย”

...เสียงแม่เลี้ยงฟองจันทร์ดังกว่าเดิมเพราะเริ่มหงุดหงิดกับท่าทีของลูกสาว

...ออมถอนหายใจแล้วทำสีหน้าเหนื่อยหน่ายกับการโดนซัก

“หนูไปค้างกับแฟนมาค่ะแม่!!! พอใจหรือยังคะ!!!”

...ออมหันมาตอบผู้เป็นแม่แล้วสะบัดร่างกลับไป

“หา!!! แฟนเหรอ!! นี่แกจะคบใครที่ไหนพ่อแม่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย แล้วนี่ไปนอนค้างอ้างแรมกับเขาแบบนี้...โธ่ๆๆ!!! เฮ้ออออ!! ยายออม...แม่หญิงที่ไหนเขาทำกัน!!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์โต้กลับด้วยความตกใจและเหลืออดเต็มทีกับการกระทำของลูกสาว

...ออมได้ยินก็ยิ่งไม่พอใจกับคำพูดของผู้เป็นแม่

“แม่คะนี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้วคะ!!! และแม่ไม่ต้องห่วงค่ะถึงหนูจะมีพฤติกรรมแบบนี้แต่เดี๋ยวพอเขาว่างเขาจะมาเที่ยวบ้านเราจะมาแนะนำตัวให้พ่อกับแม่รู้จักแน่นอนค่ะ”

...ออมบอกกลับไปเหมือนขอไปที

“แกพูดยังกะว่าเขาตกลงปลงใจจะคบหากับแกจริงจังแล้วงั้นสิ!!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ถามกึ่งเหน็บ

...ออมเลยต้องเดินช้าๆ มาหาผู้เป็นแม่พร้อมสายตาขุ่นขวางเพราะไม่พอใจที่ต้องมาพูดอะไรยาวๆ แบบนี้

“แม่คะเขาเป็นระดับพ่อเลี้ยงที่ใครๆ ก็รู้จัก หากเขาจะมีใครสักคนเขาต้องเลือกค่ะแม่ และการที่เขาให้หนูสามารถเข้าออกคอนโดของเขาได้แสดงว่าเขาเลือกหนู หนูเข้าใจถูกใช่มั้ยคะ!!”

...กิริยายื่นหน้ายื่นตารวมถึงถ้อยคำที่พูดออกมาทำให้ผู้เป็นแม่รู้ว่าลูกสาวเปลี่ยนไป เพราะออมคนเดิมไม่เคยเป็นแบบนี้

...ทันใดนั้นพ่อเลี้ยงสิทธิชัยก็เดินเข้ามาพอดี

“แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ!!”

...ผู้เป็นพ่อถามลูกสาวเพราะเห็นว่านี่ใกล้เที่ยงแล้วแต่ลูกสาวเพิ่งกลับมาจากข้างนอก

“บริษัทเป็นของเรา เราจะไปทำงานหรือไม่ทำ หรือจะไปตอนไหนก็ได้นี่คะคุณพ่อ อีกอย่างงานทุกอย่างหนูก็ติดตามให้ทุกฝ่ายดูแลเรียบร้อยอยู่แล้วถ้าหนูจะชิลบ้างคงไม่เป็นไรมั้งคะ!!”

...ออมสวนกลับผู้เป็นพ่ออย่างเหนื่อยหน่าย เหนื่อยหน่ายที่ต้องรายงานความเป็นอยู่ให้กับพ่อแม่สูงวัยทั้งสองคนอยู่ตลอด

...พ่อเลี้ยงสิทธิชัยสังเกตพฤติกรรมลูกสาวมาระยะหนึ่งแล้วและเห็นว่าพักหลังลูกสาวชักจะไร้วินัยและขาดความรับผิดชอบต่องานบ่อยขึ้น

“ออม!!! เพราะเราเป็นเจ้าของและเราเป็นเจ้านายเราเลยยิ่งต้องทำงานให้หนักให้มากกว่าลูกน้องไม่ใช่เหลวไหลแบบนี้!!”

“เหลวไหลที่ไหนคะหนูก็ดูแลงานทุกอย่างเรียบร้อยดี ถ้างานไม่โอเคแล้วหนูยังเที่ยวนี่สิคะพ่อถึงจะตำหนิหนูได้!!”

..ออมยังคงเถียงน้ำขุ่น

...ผู้เป็นพ่อมองลูกสาวอย่างเพ่งพิจแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าพร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ

“พ่อกับแม่อุตส่าห์ส่งเสียให้ร่ำเรียนเพื่อเอาวิชามาทำมาหากินและทำไมสิ่งที่ได้กลับมาคือความเห็นแก่ตัว เอาเปรียบคนอื่น กินแรงคนอื่น นี่ไม่ใช่วิธีของคนมีการศึกษาเขาทำกันหรอก ถ้าแกคิดสั้นๆ ว่าเป็นเจ้าของบริษัทแล้วจะทำตัวยังไงก็ได้เท่ากับสิ่งที่ไปเรียนมาก็สูญเปล่า คนเราถ้าจะเห็นแก่ตัวไม่ต้องลงทุนไปเรียนต่อตรีต่อโทให้เสียเวลาหรอก เช่นเดียวกันเมื่อเรียนมามากมายแล้วแต่ทำตัวแบบนี้ก็เสียดายเวลา เสียดายเงินทอง ถ้าพ่อรู้ว่าวันนี้แกจะเปลี่ยนเป็นคนละคนแบบนี้พ่อจะไม่ส่งเสียแกให้สูญเงินหรอก ไล่แกไปขึงแสลนบังแดดให้กล้วย่ไม้ยังจะมีประโยชน์กว่าอีก!!”

...คำพูดของพ่อที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจ ทำให้ออมยืนขบกรามนิ่งอารมณ์ขุ่นเคืองที่มีอยู่แล้วก็เพิ่มมากขึ้นเพราะสิ่งที่พ่อพูดนั่นคือคำต่อว่าแรงๆ นี่เอง

“งั้นก็ให้โอมมันทำทุกอย่างแล้วกัน!!!! ถ้าพ่อกับแม่คิดว่าหนูเห็นแก่ตัวและทำตัวเหลวไหลหนูก็จะขอลาออกค่ะ ดีเหมือนกันจะได้ออกจากบริษัทเล็กๆ นี่ไปเป็นแม่เลี้ยงดูแลกิจการมากมายใหญ่โตกับพ่อเลี้ยงทรงพลท่าจะดีกว่าเยอะ เพราะเมื่อไหร่ที่หนูได้แต่งงานกับเขา เมื่อนั้นทุกอย่างก็จะเป็นของหนู ไม่ต้องมาต๊อกต๋อยอยู่กับบริษัทกล้วยไม้เล็กๆ นี่หรอกค่ะ เชิญพ่อกับแม่ไปบอกไอ้โอมมาดูแลทั้งหมดก็แล้วกัน หนูไม่ยุ่งด้วยแล้ว!!!”

...ออมพูดอย่างเกรี้ยวกราดแล้วสะบัดหน้าพรืดเดินกระแทกเท้าขึ้นข้างบนทิ้งให้พ่อกับแม่ตะลึงงึงงันกับพฤติกรรมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

...สิ่งที่พ่อเลี้ยงสิทธิชัยและแม่เลี้ยงฟองจันทร์รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ คือคำพูดของลูกสาวที่จะแต่งงานกับพ่อเลี้ยงทรงพล นี่มันอะไรกัน?!!

...ลูกสาวไปรู้จักกับพ่อเลี้ยงทรงพลตอนไหนแล้วรู้จักได้อย่างไรแล้วทำไมต้องเป็นพ่อเลี้ยงทรงพลคนที่ใครๆ ก็รู้ว่ามีอิทธิพลและธุรกิจเถื่อนมากมายในภาคเหนือ

...พ่อเลี้ยงสิทธิชัยเกิดความวิตกขึ้นทันทีจนถึงกับยืนเซจนต้องประคองร่างตัวเองไปนั่งลงตรงเก้าอี้ใกล้ๆ แม่เลี้ยงฟองจันทร์ผู้เป็นภรรยาแล้วคิดต่อ ว่าลูกสาวจะรู้หรือเปล่าว่าคนที่จะแต่งงานด้วยคือมาเฟียที่ทางการเพ่งเล็งโดยไม่รู้ว่าจะถูกเด็ดหัวลงเมื่อไหร่ การที่ลูกสาวไปคบหากับพ่อเลี้ยงทรงพลช่างเป็นข่าวร้ายสำหรับผู้เป็นพ่อแม่เสียจริง

........................