มงกุฎกล้วยไม้ 3/3

...แต่ออมก็ยังไม่หยุด

“ไอ้โอม!!! ฉันเป็นพี่แกนะ!!! แกมายืนด่าฉันฉอดๆ แบบนี้ได้ยังไง!! เอาสิ!!! ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปฉันจะไม่ขอยุ่งกับงานบริษัทของแกอีก!! เชิญแกบริหารเอาเองเหอะส่วนฉันจะย้ายไปอยู่กับพ่อเลี้ยงที่คอนโดแล้วไม่ต้องตามไม่ต้องถามหากันอีก!!! เชิญแกทำงานไปคนเดียวเลย!! กรี๊ดดดดดด!!!!”

...ออมโต้กลับอย่างรุนแรงและกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความโกรธก่อนจะเดินกระแทกเท้าปึงปังขึ้นบันไดไปเพื่อจะเก็บเสื้อผ้า

...โอมยืนโกรธจนตัวสั่น ใจก็คิดว่าผีสางตนใดมาเข้าสิงพี่สาวของเขากันนี่ ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้

...ออมหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเขื่องลงมาชั้นล่าง เห็นพ่อและแม่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่กับน้องชาย แต่เมื่อตัดสินใจเด็ดขาดแล้วก็เชิดหน้าเดินผ่านทุกคนไปอย่างไม่แยแส แม้ว่าแม่เลี้ยงฟองจันทร์ผู้เป็นแม่จะทัดทานไว้ก็ไม่สามารถหยุดออมได้

...อารมณ์หุนหันอยากเอาชนะและเชื่อมั่นในตัวพ่อเลี้ยงทรงพลยิ่งทำให้ออมไม่คิดจะถอยหลัง แล้วไหนจะได้เคลิบเคลิ้มไปกับการโด๊ปบางอย่างก่อนบทรักจะเริ่มที่พ่อเลี้ยงนำมาป้อนให้เสพถึงที่ก็ยิ่งทำให้ออมอยากจะหยุดโลกเอาไว้แค่เธอกับพ่อเลี้ยงเท่านั้น

...แต่ถึงออมจะเดินออกไปด้วยความโมโหแต่อย่างน้อยลึกๆ เธอก็มั่นใจว่าน้องชายจะดูแลทุกอย่างรวมถึงพ่อกับแม่ได้อย่างสบาย ส่วนเธอเมื่อไม่มีอะไรต้องห่วงก็ขอไปช่วยพ่อเลี้ยงกู้หน้าและจะประกาศก้องให้โลกรู้ว่าเธอคือนางพญาที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับพ่อเลี้ยงทรงพลตราบลมหายใจสุดท้าย

........................

“ยูจะกระโดดลงไปเองหรือจะให้ไอช่วย!!”

...เสียงครูฝึกดังขึ้นจากด้านหลังของเบญรดาในขณะที่กำลังยืนละล้าละลังและหอบตัวโยนอยู่ริมสระว่ายน้ำ

...เบญรดาหันตัวงอๆ ไปมองตามเสียงนั่น เพราะยังทั้งเหนื่อยหอบและร้อนจัดแต่เพราะตัวเลขอุณหภูมิของน้ำในสระที่ขึ้นป้ายไว้ว่า –20 องศาเซลเซียส จึงทำให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ก่อนจะลงน้ำเสียอีก น้ำเย็นจัดจนจะเป็นน้ำแข็งแบบนี้ถ้าพุ่งตัวที่มีความร้อนสูงลงไปจะเกิดอะไรขึ้น

ปรี๊ดดด!!!

ปรี๊ดดดดดดดดดด!!

...เสียงนกหวีดถูกเป่าจากร่างที่กำลังจะจมแหล่มิจมแหล่ ดังขึ้นตรงโน้นที ตรงนี้ที นั่นหมายถึงเกิดเหตุฉุกเฉินกับคนที่กำลังว่ายน้ำจนไม่สามารถว่ายต่อไปได้

...มีทีมครูฝึกคอยยื่นท่อยาวๆ ขนาดเกือบเท่าข้อมือลงไปยังคนเป่านกหวีดอยู่ในสระเพื่อให้คนเป่าได้จับแล้วจะถูกดึงขึ้นไปเพื่อนำตัวไปยังห้องปฐมพยาบาล

...เบญรดาพยายามยืดตัวให้ตรงทั้งที่ยังหอบตัวโยนอยู่ แล้วส่งสัญญาณมือมือเพื่อบอกว่า...

“ฉันโอเค ไม่ต้องช่วยด้วยเท้าที่ยกขึ้นเพื่อช่วยถีบลงไปในน้ำหรอก”

.... ไอความเย็นที่ลอยขึ้นมาปะทะกับร่างกายที่ร้อนจัดนั่นทำให้อาการหนาวจับขั้วหัวใจนี้ขนาดยังไม่ทันได้กระโดนลงน้ำเลยนะเนี่ย

ปรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!

...เสียงนกหวีดของผู้เข้าฝึกคนหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ร่างนั้นค่อยๆ จมดิ่งลงก้นสระและเหมือนจะเป็นสัญญาณบอกให้เบญรดาพุ่งหลาวลงไปในเวลาเดียวกัน

ตู้มมมมมม!!!!!

...ร่างพุ่งหลาวลงน้ำพร้อมกับอาการชาจนแข็งตั้งแต่หนังศีรษะจรดหัวเข่า มือไม้แขนขาจนแข็งเป็นก้อนหิน แล้วน้ำเย็นจัดค่อยๆ ซึมเข้าไปในรองเท้าคอมแบท และถูกซึมซับไปกับถุงเท้าแล้วความเย็นกว่าจุดเยือกแข็งก็สัมผัสกับฝ่าเท้าอันเป็นจุดศูนย์รวมของเส้นประสาทของร่างกาย

พรวดดดดดดดด!!!!

...เบญรดาตะเกียกตะกายพุ่งขึ้นเหนือน้ำเพื่อจะสูดอ็อกซิเจนเข้าปอดให้มากที่สุดแต่ความเย็นยะเยือกของน้ำกำลังทำให้แข้งขาชาหนักขึ้นจนเคลื่อนไหวลำบาก

...เมื่อสายตาอยู่เหนือน้ำได้แล้วก็พยายามมองไปยังริมสระอีกฝั่ง ในใจก็นึกว่าตอนนี้อยู่แค่กลางสระและจะทำได้ไหมที่ต้องว่ายไปมาให้ครบหนึ่งร้อยเมตร

“โอ๊ยยยยย!!! ยกแขนจะไม่ไหวแล้ว”

...เสียงผู้เข้าฝึกคนหนึ่งตะโกนออกมาบริเวณกลางสระน้ำ

ปรี๊ดดดดด!!!!

ปรี๊ดดดด!!!! ปรี๊ดดดดดดดดด!!!!

...เสียงเป่านกหวีดขอความช่วยเหลือดังระงมอยู่ทุกทิศรอบตัวเธอแต่ตัวเธอยังกัดฟันที่จะไม่เป่านกหวีดที่ห้อยคออยู่ เบญรดาพยายามว่ายท่ากบและผ่อนลมหายใจให้เสียลมน้อยที่สุด ปากเริ่มเปลี่ยนสีเป็นคล้ำ เนื้อหนังชาดิกถึงขนาดถ้าเอามีดมากรีดก็คงไม่รู้สึกรู้สาแล้วกระมัง

...และแล้วมือเบญรดาก็แตะขอบสระและทำท่าจะยกตัวขึ้นเหนือน้ำสักเล็กน้อยเพื่อผ่อนความเหนื่อยแต่ก็มีฝ่าเท้าที่ห่อหุ้มด้วยรองเท้าคอมแบทเหยียบกดลงมากลางศีรษะโล้นๆ ของเธอ

“ห้ามยกตัวขึ้น!!! ยูได้แล้วยี่สิบห้าเมตรรีบว่ายกลับไปทางโน้นเร็ว!! เร็วๆ!!”

...คำสั่งแกมตะคอกเด็ดขาดเป็นภาษาอังกฤษนั้นดังมาจากครูฝึกที่ยืนรอจดบันทึกให้เธออยู่ตรงริมหัวสระนั่นเอง

...เบญรดารีบหันร่างให้ตรงไปยังข้างหน้าคือริมสระอีกฝั่ง ปากสั่นเสียงฟันกระทบกันดังกึกๆๆ ตลอดเวลาจนน้ำทะลักเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่า เสื้อยืดแขนสั้นสีดำกับกางเกงทหารแทคติคอล เป็นได้แค่เสื้อผ้าที่ช่วยปิดกั้นร่างไม่ให้ดูเปลือยเปล่าเท่านั้นเพราะความเย็นจัดที่เนื้อผ้าอุ้มไว้ยิ่งทำให้เนื้อหนังภายในร่มผ้าสั่นจนกระตุก แล้วอาการตะคริวก็เริ่มถามหาเบญรดา

...เบญรดาเลือกใช้ท่ากบว่ายมาได้ครึ่งสระแล้ว แต่เกิดอาการชาหนักมากตรงบริเวณน่องทั้งสองข้าง ชาจนปวดและทนไม่ไหวในที่สุด

(คุณพระ!!! เรากำลังเป็นตะคริว ไม่ไหวแล้ว!! ปวดมากกกกก!!!)

...เธอรีบดึงสติใช้มือจับนกหวีดที่ห้อยคอไว้ตั้งใจจะรีบเป่าเสียตอนนี้ตอนที่ยังพยุงร่างอยู่เหนือน้ำได้ก่อนที่ร่างจะจมลง แต่เพราะความหนักของรองเท้าและตะคริวที่ลุกลามเร็วมากทำให้เธอเป่านกหวีดเหนือน้ำไม่ทัน

...ปากที่คาบนกหวีดคาไว้ก็ผลุบจมลงใต้น้ำทันทีทั้งที่ยังไม่ได้เป่าส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือใดๆ แล้วความรู้สึกสุดท้ายคือทุกอณูเนื้อหนัง เซลล์ทุกเม็ดได้กลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว

...เปลือกตาทั้งสองข้างไม่สามารถเปิดขึ้นสู้ยังใต้ผืนน้ำเย็นจัดได้อีกแล้วมันจึงปิดลงอย่างสนิท ลมที่สูดเก็บไว้เต็มปอดช่วยให้ไม่สำลักน้ำก็จริงแต่ความเย็นยะเยือกทำให้ตะคริวกำลังกระชากวิญญาณออกจากร่างที่ค่อยๆ จมดิ่งลงก้นสระเพราะไม่สามารถพาตัวเองที่ได้รับความเจ็บปวดจากตะคริวขึ้นเหนือน้ำได้อีกแล้ว

ตู้มมมมมมมม!!!!!

พรวดดดดดดดด!!!!!!!

...ร่างสูงใหญ่ของผู้เข้าฝึกคนหนึ่งกระโดดลงมาใกล้กับที่ร่างของเบญรดาจมอยู่ก้นสระพอพอดีและเขาช่วยดึงแขนเธอขึ้นมาในจังหวะที่ร่างเขาพุ่งลงใต้น้ำพอดี

.....................