Se connecterPartager
บทนำ เพลิงผลาญสกุลเซียว
Date de publication:
2025-08-30 15:14:01ราตรีนี้หิมะกำลังโปรยปราย
ทว่าสีขาวบริสุทธิ์ของเกล็ดหิมะกลับถูกย้อมจนแดงฉานด้วยโลหิตที่หลั่งริน
ณ จวนแม่ทัพตระกูลเซียว ผู้ซึ่งเคยเป็นดั่งเสาหลักค้ำจุนแผ่นดิน บัดนี้กลับกลายเป็นลานประหารที่ไร้ความเมตตา เปลวเพลิงสีส้มแดงโหมกระหน่ำเลียไล้เรือนไม้สักทองสลักลายมังกร เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะประหนึ่งเสียงกระดูกที่หักสะบั้นผสานไปกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของบ่าวไพร่และคนในตระกูลที่ถูกไล่ล่าสังหารราวกับผักปลา
"ฆ่าให้หมด! อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว! นี่คือรับสั่ง!” เสียงตะโกนของผู้บัญชาการทหารชุดดำดังก้องแข่งกับเสียงลมหวีดหวิว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน
ท่ามกลางความโกลาหล เซียวเหลียน คุณหนูสี่ผู้อาภัพแห่งตระกูลเซียว ผู้มีร่างกายบอบบางกำลังสั่นเทาอยู่ภายใต้ซากปรักหักพังของเรือนรับรอง นางกุมหน้าท้องที่มีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้พร่ามัวไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด
เบื้องหน้าของนางคือแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของบิดานาม แม่ทัพเซียว ผู้ที่เคยสง่างามบนหลังม้าแต่บัดนี้กำลังยืนโงนเงน ร่างกายพรุนไปด้วยลูกธนูนับสิบดอก แต่สองเท้ายังคงปักหลักแน่นขวางทางเข้าเรือนไม่ให้คมดาบใดกล้ำกรายเข้ามาถึงบุตรสาวตนได้
"ท่านพ่อ..." นางพยายามเปล่งเสียงแต่สิ่งที่ออกมามีเพียงก้อนเลือด
แม่ทัพเซียวหันกลับมาเพียงเสี้ยวหน้า ใบหน้าที่เปื้อนเขม่าและเลือดฉีกยิ้มอ่อนโยนเป็นครั้งสุดท้าย "เหลียนเอ๋อร์... จงมีชีวิตอยู่ และอย่าได้... หันกลับมามอง... อึกก!”
ฉึก!
ดาบเล่มใหญ่ของศัตรูแทงทะลุอกแม่ทัพผู้เกรียงไกร ร่างสูงใหญ่ทรุดลงราวกับภูเขาถล่ม เซียวเหลียนกรีดร้องไร้เสียง มือเล็กๆ ของเธอเอื้อมออกไปไขว่คว้าในอากาศหวังจะช่วยเหลือพ่อของตนเองแต่ความมืดมิดกลับกลืนกินสติสัมปชัญญะของนางไปอย่างรวดเร็ว
วินาทีที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเซียวเหลียนขาดห้วง สายฟ้าสายหนึ่งฟาดผ่าลงมากลางจวนพร้อมกับการตื่นรู้ของดวงจิตอีกดวงหนึ่งที่ข้ามผ่านห้วงเวลาและภพชาติมา
มันเป็นดวงจิตของ พญ.เซียวหลัน ศัลยแพทย์มือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ผู้เพิ่งวูบดับคาห้องผ่าตัดหลังจากตรากตรำช่วยชีวิตคนไข้ติดต่อกันสี่สิบแปดชั่วโมง
ความทรงจำสองสายไหลบ่าเข้าหากันประหนึ่งน้ำป่า ทั้งความเจ็บปวดจากการถูกแทง ความอาลัยอาวรณ์ ความเคียดแค้นจากการถูกหักหลัง และที่สำคัญเลยคือความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่ พวกมันถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันในร่างที่กำลังจะมอดไหม้
ดวงตาที่เคยปิดสนิทเบิกโพลงขึ้น
ไม่ใช่แววตาของดรุณีน้อยผู้อ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นแววตาของพยัคฆ์สาวที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลท่ามกลางกองเพลิงที่แผดเผา นางรีบสาบานกับดวงวิญญาณเจ้าของร่างเดิมในทันที
'หลับให้สบายเถิดเซียวเหลียน หนี้เลือดตระกูลเซียวครั้งนี้ ข้าจะเป็นผู้ทวงคืนให้เจ้าเอง แบบทบต้นทบดอกเลยทีเดียว!’
Dernier chapitre
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 90 การบรรจบกันของกาลเวลา
กาลเวลา... คือสายน้ำที่ไหลเรื่อยไปอย่างไม่หยุดยั้ง มันพัดพาเอาความรุ่งโรจน์ ความสูญเสีย และความทรงจำให้จางหายไปตามแรงลม ทว่าสำหรับบางคน กาลเวลากลับเป็นพยานหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่า "รัก" และ "การเสียสละ" นั้นมีอยู่จริงสิบปีผ่านไป...ประดุจชั่วพริบตาของสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านยอดเขาชิงฝู ความเปลี่ยนแปลงได้คืบคลานเข้าสู่แผ่นดินจินหลิงทว่าในทิศทางที่งดงามขึ้น มหานครจินหลิงในวันนี้มิใช่สมรภูมิแห่งการแย่งชิงพลังงานเร้นลับอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นตำนานแห่งความรุ่งเรืองที่เล่าขานกันว่ามีรากฐานมาจากยุคสมัยที่ หมอเทวดา ผู้มาจากแดนไกล และ แม่ทัพพยัคฆ์ ผู้เกรียงไกร ยอมสละลาภยศและอำนาจเหนือคนทั้งปวง เพื่อวางรากฐานการแพทย์ที่ยั่งยืนให้แก่ราษฎรโรงเรียนแพทย์ที่อ๋องสิบเอ็ดจัดตั้งขึ้นตามโครงร่างวิจัยที่เซียวหลันทิ้งไว้ได้ผลิตหมอรุ่นใหม่ที่เข้าใจหลักการพื้นฐานที่เคยเป็นเรื่องเหลือเชื่อในยุคก่อน ไม่ว่าจะเป็นการล้างมือชำระเชื้อโรคด้วยแอลกอฮอล์ การแยกกักโรคอย่างเป็นระบบเพื่อป้องกันโรคระบาด หรือการปรุงยาด้วยหลักการสัณฐานวิทยาและเคมีพื้นฐาน นวัตกรรมเหล่านี้ทำให้อัตราการตายของราษฎรลดลงอย่างน่าอัศจรรย์ และทำ
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 89 รสชาติของความธรรมดา
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านประหนึ่งกระแสน้ำในแม่น้ำสายใหญ่ที่ไม่เคยหยุดนิ่งและไม่เคยไหลย้อนกลับ หลายเดือนผ่านพ้นไปแล้วนับตั้งแต่วันที่รถม้าคันเล็กซอมซ่อลอบเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองมหานครจินหลิง ท่ามกลางแสงสลัวอันเหน็บหนาวของรุ่งสาง เมืองหลวงที่เคยเต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจบนบัลลังก์เลือด กลิ่นคาวของการทรยศ และเทคโนโลยีล้ำยุคที่แฝงตัวมาในคราบของปาฏิหาริย์ บัดนี้กลายเป็นเพียงภาพจำที่พร่าเลือนและห่างไกลออกไปทุกทีในความรู้สึกของคนทั้งสี่ภายใต้หุบเขาชิงฝูซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปตรงรอยต่อของชายแดนทางทิศใต้ ภูมิประเทศที่ถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงสลับซับซ้อนประหนึ่งป้อมปราการธรรมชาติ ทำให้ที่นี่ห่างไกลจากความวุ่นวายของราชสำนัก หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมลำธารใสแจ๋ว รายล้อมด้วยไร่ชาสีเขียวขจีที่ทอดตัวตามแนวเขาและป่าไผ่ที่ลู่ตามลมจนเกิดเสียงซ่าๆ บัดนี้ได้กลายเป็นที่พำนักแห่งใหม่และถาวรของอดีตหมอปีศาจผู้พลิกแผ่นดินและแม่ทัพพยัคฆ์ผู้เกรียงไกรที่นี่... ในหมู่บ้านชิงฝู ไม่มีผู้ใดรู้จักชื่อของเซียวหลันในฐานะสตรีผู้กุมความลับแห่งกาลเวลาและพลังเหนือธรรมชาติ ไม่มีใครรู้ว่านางคือผู้ที่เคยยืนหยัดต่อกรกับก
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 88 คมกระบี่แห่งมวลชน
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอุโมงค์ใต้ดินที่เย็นเยียบ ร่างของไป๋อวิ๋นทรุดลงในอ้อมแขนของหลี่หยาง ขณะที่กระบี่ของอ๋องสิบเอ็ดยังคงปักคาอยู่ที่หน้าอก แสงสว่างจากคบเพลิงบนผนังวูบไหวสะท้อนดวงตาที่เริ่มพร่าเลือนของหัวหน้าหอเมฆาผู้อยู่เบื้องหลังความสงบสุขของจินหลิงมาเนิ่นนาน"เจ้า... เจ้าคนทรยศ!" อ๋องสิบเอ็ดตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเครือ พระหัตถ์ที่กำด้ามกระบี่ยังคงสั่นเทาด้วยความโกรธาและตระหนก "เจ้ากล้าเอาชีวิตมาแลกกับนังหมอโอหังนี่งั้นรึ!"ไป๋อวิ๋นกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ เขาพยายามฝืนยิ้มที่มุมปาก "ฝ่าบาท... กระบี่ที่แทงข้า... คือกระบี่ที่ท่านใช้ปกป้องราษฎร... มิใช่กระบี่เพื่อกิเลส... ข้าเพียงช่วย... ให้ท่านไม่หลงผิดไปมากกว่านี้..."สิ้นคำพูดสุดท้ายมือที่กุมคมกระบี่ไว้แน่นก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นหิน ดวงตาของไป๋อวิ๋นปิดสนิทลงพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่จากไปอย่างสงบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่หนักอึ้งประหนึ่งขุนเขาถล่มทับหัวใจของทุกคนในที่นั้นเซียวหลันน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม นางมองดูร่างของสหายผู้จงรักภักดีด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ทว่าในความโศกเศร้านั้นกลับมีความเด็ดเดี่ยวผุดขึ้นมา นางยันกายลุกขึ้นยืนประจันหน้า
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 87 ยาถอนพิษชะตากรรม
ภายในห้องปฏิบัติการลับของสภาโอสถหลวง แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของเซียวหลันที่กำลังหมกมุ่นอยู่หน้าเตากลั่นยาที่ดัดแปลงขึ้นใหม่ นางทำงานติดต่อกันมาสามวันสามคืนโดยไม่ได้พักผ่อน ริมฝีปากที่เพิ่งได้สัมผัสถึงรสชาติของน้ำชาบัดนี้แห้งผาก ทว่าแววตาของนางกลับฉายความมุ่งมั่นประหนึ่งประกายเพชรในความมืดเป้าหมายของนางไม่ใช่การปรุงโอสถอมตะตามรับสั่งของอ๋องสิบเอ็ด แต่คือการสกัดยาถอนพิษพันธุกรรม ยาที่จะทำให้พลังงานสีม่วงจากมุกมังกรในเลือดของนางและหลี่หยางเสื่อมสภาพลงจนกลับกลายเป็นเลือดมนุษย์ธรรมดา"มันต้องใช้กรดที่กัดกร่อนระดับเซลล์ แต่ต้องมีตัวกลางเป็นเมือกของกบภูเขาเพื่อไม่ให้ทำลายเนื้อเยื่อหลัก..." เซียวหลันพึมพำกับตัวเองขณะหยดของเหลวสีเขียวใสลงในหลอดทดลอง เสียงฟู่และควันบางๆ ลอยขึ้นมา นางยิ้มอย่างพึงพอใจ "สำเร็จ... มันเสถียรแล้ว"ขณะเดียวกันอ๋องสิบเอ็ดเริ่มไม่ไว้ใจความเคลื่อนไหวในห้องแล็บ พระองค์ทรงส่งองครักษ์เงาที่มีความสามารถในการพรางตัวระดับสูงไปสอดแนมเซียวหลันตลอดเวลา"กราบทูลฝ่าบาท นางไม่ได้ปรุงยาส่งเสริมพลังเลยพ่ะย่ะค่ะ... แต่ดูเหมือนนางกำลังปรุงยาที่ออกฤทธิ์สลายสิ่งเร้นลับในตัวนางเอง!" องครั
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 86 ราชโองการเลือด
สายหมอกยามเช้าเหนือทะเลสาบจินหลิงค่อยๆ เลือนหายไปทิ้งไว้เพียงผิวน้ำที่สงบนิ่งประหนึ่งกระจกเงาบานยักษ์ที่คอยปกปิดความลับดำมืดใต้ก้นบึ้งไว้ตลอดกาล เซียวหลันนั่งอยู่ริมตลิ่งพลางทอดสายตามองดูเหล่าทหารที่กำลังเก็บกวาดซากเรือและอุปกรณ์ที่หลงเหลือจากการปะทะ แม้ร่างกายของนางจะได้รับการเยียวยาด้วยพลังแห่งมุกมังกรจนไร้ร่องรอยบาดแผล ทว่าความเหนื่อยล้าทางจิตใจกลับหนักอึ้งประหนึ่งแบกขุนเขาเอาไว้นางก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง แสงแดดที่ตกกระทบผิวทำให้เห็นเส้นเลือดจางๆ ที่ไหลเวียนด้วยประกายสีม่วงอ่อนลึกลับ นางรู้สึกได้ถึงจังหวะของพลังงานที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับหลี่หยางที่นั่งพักอยู่อีกด้านหนึ่ง"มันจบแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?" เสี่ยวชุนกระซิบขณะยื่นน้ำขิงอุ่นๆ ให้ "เครื่องจักรนั่นพังแล้ว อาซานก็ตายแล้ว... เราจะได้กลับไปใช้ชีวิตสงบๆ ที่โรงหมอเหมือนเดิมใช่ไหมเจ้าคะคุณหนู?"เซียวหลันไม่ได้ตอบแต่นางสังเกตเห็นทหารม้าเร็วกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดเกราะเต็มยศของวังหลวงกำลังมุ่งหน้าตรงมายังจุดที่พวกนางพักอยู่ พร้อมกับธงสีเหลืองอร่ามขององค์เหนือหัว"ราชโองการมาถึงแล้ว!" เสียงประกาศของขันทีหลวงดังก้องไปทั่วชายฝั่งหลี่หยางย
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 85 ความลับของพาหนะกาลเวลา
สายลมยามรุ่งสางพัดกระโชกเหนือพื้นผิวน้ำอันกว้างใหญ่ของทะเลสาบจินหลิงทว่าความหนาวเหน็บในครานี้กลับผิดแผกไปจากธรรมชาติ น้ำในทะเลสาบที่เคยนิ่งสงบบัดนี้กลับหมุนวนเป็นน้ำวนขนาดมหึมาหลายจุด แสงสีฟ้าหม่นเรืองรองขึ้นมาจากก้นบึ้งประหนึ่งอสุรกายใต้บาดาลกำลังตื่นจากการหลับไหล เสียงหึ่งๆ ของเครื่องจักรที่ทำงานด้วยความถี่สูงสั่นสะเทือนไปถึงผืนดินรอบชายฝั่งจนชาวบ้านที่อาศัยอยู่ริมน้ำต้องอพยพหนีตายด้วยความหวาดกลัวเซียวหลันในชุดรัดกุมสีดำทับด้วยผ้าคลุมแพทย์ยืนอยู่บนเรือพายลำเล็กที่กำลังโคลงเคลงท่ามกลางคลื่นลม ข้างกายของนางคือหลี่หยางที่บัดนี้ดูองอาจและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม รอยแผลที่ไหล่ซึ่งเพิ่งถูกสมานด้วยโลหิตสีม่วงหลงเหลือเพียงรอยจางๆ ประหนึ่งปาฏิหาริย์และยังมีไป๋อวิ๋นที่คอยควบคุมทิศทางเรือด้วยวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศ"นั่นไงเจ้าค่ะ..." เซียวหลันชี้ไปที่ใจกลางน้ำวน "ค่าสนามแม่เหล็กที่พุ่งสูงขึ้นแบบก้าวกระโดดนั่น พาหนะกาลเวลามิได้เป็นเพียงเรือแต่มันคือเครื่องกำเนิดรูหนอนที่ขัดข้อง!"ทันใดนั้นผิวน้ำรอบเรือกลับระเบิดออก ร่างในชุดเกราะสีดำนับสิบพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้พฤกษาใต้น้ำ พวกมันม
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 50 บททดสอบหัวใจ
รุ่งอรุณที่ชายฝั่งทิศเหนือนั้นช่างดูพร่าเลือนประหนึ่งภาพวาดพู่กันจีนที่ยังไม่แห้งสนิท ม่านหมอกสีเทาจางๆ ลอยปกคลุมเหนือผิวน้ำที่นิ่งสงบ ไร้ซึ่งลมแรงที่เคยพัดกระโชกเหมือนบนยอดเขาไท่ซาน คณะเดินทางที่เหลือเพียงสามคน นั่นก็คือเซียวหลัน หลี่หยาง และเสี่ยวชุนเดินลัดเลาะมาตามแนวป่าสนจนถึงท่าเรือลับที่ซ่อ
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 44 ยุทธนาวีมังกรวารี
เหนือผืนน้ำกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เรือสำเภามังกรวารีแหวกฝ่าเกลียวคลื่นสีเงินยวงที่สะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญ ท้องทะเลในยามวิกาลดูเงียบสงบราวกับกระจกเงาบานยักษ์ที่สะท้อนภาพดารานับล้านดวง ทว่าภายใต้ความวิจิตรนั้นกลับมีกระแสคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากประหนึ่งลางบอกเหตุร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเซียวห
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 41 วิหารพฤกษาพันปี
ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมผืนป่าแดนใต้ แสงจันทร์เสี้ยวเบื้องบนช่างดูห่างไกลและซีดเซียวราวกับดวงตาของผู้วายชนม์ที่จ้องมองลงมายังโลกมนุษย์ ความเงียบสงัดของป่าดิบชื้นรอยต่อทิศตะวันตกไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบสุข หากแต่เป็นความเงียบที่กดดันประหนึ่งพายุใหญ่กำลังตั้งเค้าลึกเข้าไปในเงาไม้ที่บิดเบี้ยว
มธุรสวาทเจ้าสำนัก บทที่ 33 ป่าร้อยพิษและคำสาปสีน้ำเงิน
เสียงล้อรถม้าบดไปบนดินโคลนแฉะๆ ดังเอี๊ยดอ๊าดสลับกับเสียงร้องของนกและแมลงหน้าตาประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นในเมืองหลวงหรือชายแดนเหนือ ยิ่งขบวนรถม้าของเซียวหลันรุกล้ำลึกเข้าไปในเขตแดนใต้มากเท่าไหร่ บรรยากาศก็ยิ่งเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ อากาศที่นี่ร้อนชื้นจนแทบหายใจไม่ออก ต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นทึบจนบดบังแ
Vous vous intéresseriez aussi à
ทะลุยุคพร้อมมิติห้างระดับโลก ภาค 1
อตวสัตถา2.7K Vuesสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง
ซูเล่อเหยียน4.0K Vuesป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ
เซี่ยหมิงจู11.1K Vues(จบแล้ว )รวยแน่ 100% !!ไป่หลิงย้อนอดีตไปเป็นเศรษฐีในปี 80’s
primพริมโรส5.8K VuesOMG!! ฉันย้อนเวลากลับมาเจอปะป๊าตอนเขาอายุ14
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.7K Vuesข้ามมิติมารวย
ลัยลา2.9K Vuesวาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์
ซูเล่อเหยียน1.8K Vuesจิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด
หลิวซินอี้1.5K Vues
