ตอนที่ 5

“จันทร์... นี่เอ็งเสียสติไปแล้วหรือไง”

         ป้าแดงมองหน้าจันทร์จวง เห็นแววความคับแค้น ผุดวาบขึ้นในดวงตาที่กำลังมืดบอดไปด้วยความรักที่มีต่อเรืองฤทธิ์ ทั้งที่ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่หล่อนจะครอบครองได้

        

         อีกเดือนต่อมา

บ้านของจันทร์จวงกับบ้านของเรืองฤทธิ์ห่างกันเพียงรั้วสังกะสีกั้น หนุ่มสาวคู่นี้เห็นกันมาตั้งแต่เมื่อครั้งตีนเท่าฝาหอย ครอบครัวของทั้งสองรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี บ้านของจันทร์จวงทำสวนลิ้นจี่กับส้มโอ ส่วนบ้านของเรืองฤทธิ์นั้นทำไร่อ้อยและปลูกข้าวโพดหลายร้อยไร่

         “พี่เรืองจ๋า... ทำอะไรอยู่จ๊ะ”

         เสียงหวานของจันทร์จวงตะโกนถามมาจากอีกฟากรั้วสูงแค่อก ใบหน้านวลชะโงกผ่านรั้วไม้ ส่งสายตาหวานมายังชายหนุ่มสุดหล่อ

         “ปานบ่นว่าอยากกินของเปรี้ยว... พี่ก็เลยลงมาเด็ดมะม่วงอ่อนน่ะจ้ะ”

         ท่าทางของเรืองฤทธิ์ดีใจสุดๆ กำลังลุ้นว่าภรรยาของตนอาจจะกำลังตั้งท้องอ่อนๆ ก็เป็นได้ ไม่เช่นนั้นคงไม่อยากกินของเปรี้ยว

         “อะไรนะ... แพ้ท้อง”

         สีหน้าของจันทร์จวงบ่งบอกว่า ‘ตกใจ’ มากกว่า ‘ดีใจ’ มองว่าข่าวดีของเขานั้นคือข่าวร้ายของหล่อน

         “ใช่... ปานน่าจะกำลังตั้งท้อง”

         ชายหนุ่มตอบ

         “พี่ปานท้องเร็วจัง... เพิ่งแต่งงานได้ไม่กี่เดือน”

         หัวคิ้วโค้งสวยได้รูปรับกับดวงตากลมโต ชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย และคำพูดที่ได้ยินยิ่งทำให้จันทร์จวงเจ็บแปลบในหัวอก

         “แต่งงานกันได้ไม่นานก็จริง... แต่เราทำกันบ่อย... อันที่จริงพี่กับปานมีอะไรกันตั้งแต่ก่อนแต่ง”

         ชายหนุ่มคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรที่จะต้องปกปิด

“หรือจ๊ะ... ”

จันทร์จวงแอบเบะปากเล็กๆ เพราะอิจฉาเมียของเขา ครั้นแล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าในระหว่างที่ปานวาดกำลังท้อง จะเป็นโอกาสทองของหล่อน ตอนนั้นเรื่องฤทธิ์กับปานวาดคงร่วมรักกันไม่ได้ วันหนึ่งถ้าเขาเกิดความอดอยากปากแห้งจนทนไม่ไหว สาวบ้านใกล้อย่างหล่อนพร้อมจะปรนเปรอสวาทให้เอง

         “ถ้าพี่ปานท้อง... พี่เรืองจะต้องงดเรื่องอย่างว่านะจ๊ะ”

         จันทร์จวงแสดงความเป็นห่วงจนออกนอกหน้า

         “พี่รู้... ถ้าปานท้องพี่รู้ว่าต้องงดเรื่องบนเตียงจนกว่าจะคลอดเพื่อความปลอดภัยของลูกในท้อง”

        

         อีกสามเดือนต่อมา

         ในกลางดึกของคืนวันหนึ่ง ขณะจันทร์จวงกำลังกระสับกระส่าย ปลายเท้าถีบถูไปมากับผ้าปูที่นอนเพราะนอนไม่หลับ หลังจากพยายามนับแกะหลายร้อยหลายพันตัวก็แล้ว นับตัวเลขก็แล้ว หากก็ยังไม่ได้ผล

         จันทร์จวงนอนฟังเสียงหายใจของตัวเองต่อมาอีกพักใหญ่ๆ ด้วยมีอาการว้าวุ่นแปลกๆ สุมรุมอยู่ลึกๆ ในอารมณ์ กับความรู้สึกเหว่ว้าเปล่าเปลี่ยวที่บอกใครไม่ได้ ในค่ำคืนที่อากาศภายนอกเหน็บหนาว ทว่าหล่อนกลับรู้สึกร้อนรุ่มในใจ

         ผู้หญิงโสดเหมือนถูกโลกทอดทิ้งให้นอนลืมตาโพลงอยู่เพียงลำพัง อากาศรอบกายเยียบเย็น แต่กลับส่งความรุ่มร้อนอันประหลาด ซ่านลึกลงไปในหัวใจดวงเหงาของหล่อน ทำให้ต้องหยัดร่างขึ้นจากเตียง ก้าวเดินมาที่หน้าต่าง ทอดสายตามองลงมาตรงรั้วบ้านข้างๆ

และพลันนั้นเอง... ที่สายตาของหล่อนปะทะเข้ากับเรือนร่างสูงใหญ่คุ้นตาของเรืองฤทธิ์ เขายืนรับลมอยู่ใกล้ป่ากล้วย ท่ามกลางแสงจันทร์นวลของคืนข้างขึ้น สาดแสงยองใยอาบไปทั่วบริเวณบ้านกลางสวน

“พี่เรือง... ”

จันทร์จวงอุทานเบาๆ หรือวันนี้โอกาสจะเป็นของหล่อนเสียที ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่เขากับหล่อนนอนไม่หลับเหมือนกัน

จันทร์จวงรีบคว้าแป้งฝุ่นขึ้นมาลูบไล้ผิวกาย สำรวจหน้าตากับกระจกเงาบานน้อยอยู่ครู่สั้นๆ จากนั้นก็เดินลงจากเรือน

“พี่เรืองจ๋า... ทำอะไรอยู่จ๊ะ”

หญิงสาวร้องถามเบาๆ ชะโงกใบหน้านวลผ่านรั้วสังกะสีสูงแค่อกมาทักทายชายหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกสูดอากาศ ซึมซับกลิ่นไอน้ำค้างกลางดึก พรมพร่างระยิบระยับอยู่ทั่วทุ่งหญ้า

“พี่นอนไม่หลับ... ก็เลยออกมาเดินเล่น”

เรืองฤทธิ์หันมาตอบ ตกใจเล็กน้อยที่เห็นจันทร์จวง เพราะไม่คิดว่าจะเจอ

“แล้วจันทร์ล่ะ... ลงมาทำไมดึกๆ”

ชายหนุ่มสงสัย

“ฉันนอนไม่หลับเหมือนกันจ้ะ... ขอฉันเข้าไปได้ไหมจ๊ะ”

จันทร์จวงถาม

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ... แต่ต้องบอกก่อนนะว่าพี่สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนัก”