ตอนที่ 4

ปานวาดร้องครวญคราง เม้มริมฝีปากแน่น ยังคงแอ่นสะโพกรับท่อนเอ็นของสามี  โยกย้ำเข้ามาบดขยี้อย่างต่อเนื่องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือของหล่อนเกร็งเกาะขอบแคร่ไม้เอาไว้แน่น แอ่นก้นรับตัวตนของคนข้างหลัง เสียบเสยเข้ามาไม่ยั้ง

“อู้ว... มิดรูเลยเมียจ๋า”

ชายหนุ่มหลุบตาลงมองภาพของการสอดใส่ตรงหว่างขา มองเห็นน้ำหล่อลื่นของเมียรักสาดทะลักสวนลำเนื้อตอนกระชากออกมา เนื้อกับเนื้อสอดใส่เข้าด้วยกันสนิทแน่นดูราวกับว่ามีปลอกปลิ้นรัดตามแท่งเอ็นออกมา ร่างน้อยๆ ของหญิงสาวเขยื้อนขยับตามแรงกระแทกกระทั้น แคร่ไม้เคลื่อนไปกระทบผนังกระท่อมเสียงดังกึกๆ อยู่ตลอดเวลา ขณะที่ภายนอกพระอาทิตย์สีแดงกลมโตกำลังลอยเรี่ยต่ำลงทุกขณะ

“พี่เรืองจ๋า... ฉะ... ฉันจะแตกแล้ว... อ๊ะ... ”

ปานวาดเร่ง เปล่งเสียงกระท่อนกระแท่น ร้องครางครวญออกมาราวกับผู้หญิงแรดร่าน

         “จัดให้จ้ะ... ผัวจะแตกแล้วเหมือนกัน... อูย”

เรืองฤทธิ์ขยับสะโพกเข้าใส่อย่างหนัก เม็ดเหงื่อผุดพราวทั่วหน้าผากของเขา

“อูย... อย่างนั้นแหละจ้ะ... ซี้ด”

ปานวาดแอ่นก้นกระแทกกลับ ตอบโต้แรงเสียดสีของดุ้นเนื้อยาวใหญ่ ตอกตำเข้ามามิดดุ้น ล้ำลึกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งถึงที่สุดของความอึดทน คนข้างหลังก็ปลดปล่อยความทรมานให้ลุล่วง พากันและกันไปสู่สวรรค์

“อ๊ายยยย... ”

ใบหน้าของหญิงสาวบิดเบ้ ศีรษะส่ายสะบัด เม้มปากแน่น หลับตาพริ้มกับอาการออกัสซั่มรุนแรง ความเสียวกระสันแล่นร้าวเข้ามาในอุ้งเชิงกรานบีบเกร็ง ขณะน้ำร้อนๆ จากแท่งเอ็นยาวใหญ่ของสามี ฉีดพ่นปลดปล่อยน้ำกามสีขาวข้นออกมามากมาย

“พี่เรืองแตกข้างในอีกแล้ว”

ปานวาดว่า ทั้งที่ยังพริ้มตาเคลิบเคลิ้มเป็นสุข ในนาทีที่ความเสียวกระสันพาอารมณ์ของหล่อนพุ่งทะยานไปถึงอาการที่เรียกว่าออกัสซั่มอย่างรุนแรง

“ที่แตกข้างในก็เพราะว่าพี่อยากให้เอ็งตั้งท้องลูกของพี่... พี่อยากมีลูก”

ชายหนุ่มกล่าวขณะทาบร่างลงกอดรัดภรรยา จมูกจูบไซ้แผ่นหลังขาวเนียนของหล่อน ขณะท่อนเอ็นยังเสียบคาไม่หลุด

“จ้ะ... ฉันก็อยากมีลูกกับพี่”

ปานวาดยังพริ้มตาหอบกระเส่า สองผัวเมียหารู้ไม่ว่ามีสายตาของจันทร์จวงแอบมองอยู่หลังกระท่อม

จันทร์จวงเห็นทุกอย่าง ตั้งแต่ตอนที่เรืองฤทธิ์อุ้มปานวาดเข้ามาเล้าโลมในกระท่อม กระทั่งร่วมรักกันเสร็จสม ท่ามกลางสายตาของหล่อนที่แอบมองอย่างนึกอิจฉาปานวาด

จันทร์จวงอยากเป็นเมียเรืองฤทธิ์ อยากเป็นผู้หญิงโชคดีที่ได้ร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขา แต่โอกาสนั้นก็ไม่เคยมาถึงหล่อนเลยสักครั้ง

วันต่อมา     

         “เอ็งตัดใจจากไอ้เรืองเสียเถอะนะจันทร์”

         คำพูดของป้าแดงที่ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ทำให้ จันทร์จวงถึงกับสะดุ้ง หลังจากแอบยืนอยู่หลังหน้าต่างห้องครัว ทอดสายตามองตามชายหนุ่มสุดหล่อนามว่าเรืองฤทธิ์ กำลังพะเน้าพะนอจูงมือปานวาด พากันออกมาเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน

ปานวาดเป็นลูกสาวของกำนันเสือที่อยู่หมู่บ้านใกล้ๆ  หลังจากเรืองฤทธิ์คบหาดูใจกับหล่อนได้ไม่กี่เดือน กามเทพก็แผลงศรรักกะทันหัน ทำให้เรืองฤทธิ์กับปานวาดได้กลายมาเป็นคู่สามีภรรยากันสมใจปรารถนา ท่ามกลางเสียงชื่นชมยินดีของผู้คนรอบข้าง ว่าช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันเสี่ยนี่กระไร

ทว่าในเสียงชื่นชมยินดีเหล่านั้น มีเสียงหนึ่งที่นึกค้านอยู่ในใจว่า ‘แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับหัวใจของหล่อนเลยสักนิด’ ก็คือเสียงของผู้หญิงชื่อจันทร์จวง ที่รู้จักเรืองฤทธิ์และหลงรักเขามานาน แต่สวรรค์ใจร้าย ไม่เข้าข้างหล่อน

         “ป้าแดงรู้ใช่ไหมว่าฉันแอบรักพี่เรืองมานาน”

         จันทร์จวงถามเสียงเครือ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่แสดงออกมาทางริมฝีปากบิดเบะน้อยๆ คล้ายจะร้องไห้  

         “ใช่... ป้ารู้... รู้มานานแล้วด้วย”

         ป้าแดงตอบตามความจริง

         “ฉันอุตส่าห์เฝ้ารอพี่เรืองเรียนจบปริญญา... ไม่คิดว่าพอเรียนจบเค้าจะคว้าผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันมาเป็นเมีย”

         สุ้มเสียงของจันทร์จวงตัดพ้อน้อยใจ

         “เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้... คิดเสียว่าเอ็งกับไอ้เรืองไม่ใช่คนที่เกิดมามีวาสนาร่วมกัน... ความรักเป็นสิ่งที่พรหมท่านได้ลิขิตไว้แล้ว”

         ป้าแดงกล่าวอย่างคนที่เข้าใจชีวิตและผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน ทุกวันนี้ก็อาศัยอยู่บ้านเดียวกับจันทร์จวง ที่กล่าวออกมาก็เพราะความห่วงใย ต้องการให้สติหญิงสาวผู้รักเขาข้างเดียวเหมือนข้าวเหนียวนึ่ง ก่อนที่ป้าแดงจะอึ้งไปกับประโยคที่จันทร์จวงตอบกลับมาว่า

         “เดี๋ยวฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าพรหมลิขิตไม่มีจริง... ชะตาฟ้าหรือจะสู้มานะตน ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยมนต์ ไม่ได้ด้วยกลก็ต้องเอาด้วยคาถา”  

ดวงตาเหมือนมีเปลวไฟลูกโชนอยู่ในนั้น จันทร์จวงกำมือแน่น เรื่องนี้หล่อนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ