Accueil / อื่น ๆ / มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ / ตอนที่ 1 ศึกหมอผีไสยเวทขาวเเละไสยเวทดำ

Partager

มนต์อาคม  หมอผีข้ามภพ
มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ
Auteur: นามปากกาหมูตุ๋นยาจีน

ตอนที่ 1 ศึกหมอผีไสยเวทขาวเเละไสยเวทดำ

last update Date de publication: 2026-09-15 18:13:10

                                                                        บทนำ 

ยามหนึ่งค่ำ.............................สายลมกรรโชกแรงพัดพาฝุ่นควันตลบไปทั่วบริเวณลานกว้างหน้าวัดร้าง เสียงโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนดังก้องสะท้อนรอบพงไพร มวลพลังมืดเข้มข้นแผ่ปกคลุมฟ้าดิน กลบแสงจันทร์จนมืดมิด

กลางลานมีกองไฟสีเขียวอมดำลุกโชติช่วง ล้อมรอบร่างของชายในผ้าขาวม้าแดง ผมยาวพันศีรษะนามว่า

                                   “เถรดำ”

เขากำลังทำพิธีกรรมบูชาภูตผี นรกภูมิ แลกพลัง อายุขัยของคนที่มีความโลภ ใบหน้าชุ่มเหงื่อของหญิงชายหลายสิบชีวิตที่ได้หลงติดกับดัก ปรากฏอยู่ข้างพิธี

“ความปรารถนา...หน้าตา...อำนาจ...เจ้าทั้งหลายต้องการ ข้าย่อมให้! แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเช่นกัน”

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเถรดำดังขึ้นพร้อมเปลวไฟที่พวยพุ่งสูงลิบแต่ก่อนที่เขาจะลงยันต์สุดท้ายสำเร็จเสียงสวดคาถาขานแว่วแทรกเข้ามา ถ้อยคำชัดเจน หนักแน่น และสะท้อนก้องในอากาศ

“โอม นะโม พุทธายะ

อิติ สุคโต มหาเตชะวันโต

สัพพะสิทธิภะวันตุเม...!”

หญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ก้าวออกมาจากเงามืด รอบกายเรืองแสงสว่างนวลตา ผมยาวถักเปียประดับด้ายแดง เครื่องรางพรายสายรุ้งคล้องอยู่รอบข้อมือ

“ภัทรมนตรา” หรือ “นะมล” หมอผีสาวไสยเวทขาวศิษย์ผู้สำเร็จเวทย์โบราณจากทั้งอาจารย์สายยักษ์ สายพญาครุฑ สายพญานาค และมีผีพรายผู้ภักดี

“เจ้า...เด็กนั่นอีกแล้ว” เถรดำคำรามเสียงต่ำ “คิดว่าพลังศรัทธาจะชนะความปรารถนาของมนุษย์หรือไง!”

“ความปรารถนาที่ต้องแลกด้วยวิญญาณและอายุขัยของคนอื่น...นั่นไม่ใช่พลัง แต่คือคำสาป เป็นกรรมหนักหนานัก!”

ว่าเเล้วเธอก็ชูมือขึ้น วาดวงยันต์บนพื้นด้วยผงว่านเจ็ดราตรีและดินเจ็ดป่าช้า

ตึงงงง!

เสียงพสุธาสะเทือนเลือนลั่น ขณะเปลวอาคมของทั้งสองปะทะกันกลางฟากฟ้า พลังแห่งศรัทธา ปะทะ ไสยดำอันเจ้าเล่ห์ เถรดำ เขวี้ยงวัตถุผงสีดำ โถมใส่นะมล แต่หญิงสาวตั้งมั่น สวดคาถา “มนต์ถอนใจ” พลางเรียกพรายผ่อง พรายแก้ว พรายทอง ออกมาช่วยสะท้อนพลังคืนกลับ

“ยะมะ ยะมะ พรหมาเทวา!

โอม ระงับเงา เงากลืนใจจงเสื่อมสูญ!”

การต่อสู้ดำเนินไปท่ามกลางพายุเเห่งมนต์อาคม เสียงโหยหวนของวิญญาณดังระงมแข่งกับสายลมที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ...

จนเมื่อเถรดำถูกตีกลับด้วยมนต์สะท้อนขั้นสูงเสียงหัวเราะต่ำสะท้อนก้องกลางลานพิธี เขาทรุดกายลงชั่วครู่ มือข้างหนึ่งแตะพื้นดินแน่นจนเล็บจิกลงในดินแฉะ อีกข้างกำยันต์ดำที่แปดเปื้อนเลือดตนเอง

“หึ...เจ้าคิดว่าชนะแล้วหรือ ภัทรมนตรา”

พรึ่บ!

ทันใดนั้น ดินรอบลานก็สั่นสะเทือน แผ่นยันต์นับสิบปลิวว่อนขึ้นฟ้า ก่อนฝังลงกับพื้น เปิดผนึก “ผีหมื่นคำกาลี” ทั้งเก่าทั้งใหม่กว่าร้อยตนที่ร่างกายเน่าเฟะ ผิวหนังฉีกขาด เส้นผมยุ่งเหยิงและตาแดงฉาน ปรากฏล้อมรอบหญิงสาว เสียงกรีดร้องของพวกมันแหลมสูงราวใบมีดบาดฟาดกับอากาศ

“วิญญาณสังเวยทั้งหลาย...

อุทิศให้ข้า ข้าจะปลุกเจ้า!”

เถรดำขานคาถาอย่างคลุ้มคลั่ง เลือดไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้าง แต่เขายังคงหัวเราะ

“โอม มะ อะ อุ อัปปะ กะสัง วิญญาโณ ลุก!”

ผีนับร้อยตนระเบิดพลังกลายเป็นกระแสหมอกดำไหลรวมเข้ากลางอักขระวงใหญ่แปรเปลี่ยนกายเป็นหมอกมนต์ กลายเป็นรูปวิญญาณขนาดใหญ่อันเกรี้ยวกราด สูงตระหง่านดั่งเสาหลักสิบศอกเศษ ดวงเนตรแดงฉานดังโลหิต ขู่คำรามต่ำราวธรณีสะท้าน สะเทือนพื้นดินทุกหลืบลึกให้สั่นไหววิญญาณผีหมื่นคำกาลีแผดเสียงคำรามก้อง ฝีเท้าหนักดั่งหินผา ฟาดลงพื้น เงาสูงเสียดฟ้าย่างเข้าหาหญิงสาว หมายทำลายให้สิ้นชีวิต

แต่ภัทรมนตราไม่ถอยเธอประสานมือขึ้นกลางอก หลับตาแน่น ริมฝีปากขยับช้า ๆ สวดเรียกเสียงจากห้วงลึก เสียงที่ไม่ได้ขานนามนั้นมานาน......

“โอมปู่เอ๋ย ปู่ทัตถะ ยักษ์เจ้าไตรภพ

ผู้เหยียบขุนเขา ผู้ขานพระเวทย์ ผู้ครองเสียงอสนี

ข้าศิษย์ภัทรมนตรา ขอบารมีท่าน...จงเสด็จมา ณ บัดนี้”

ตึงงงง!!!

แผ่นดินไหวสะเทือน พสุธาใต้เท้าของเธอแยกออกเป็นรอยร้าวก่อนจะมีแขนสีเขียวเข้มทะลุพื้นดินผุดขึ้นมาช้า ๆ

“โอหิ! โอหิ! ปู่ข้ามาแล้ว เด็กน้อยของข้า!”

เสียงกึกก้องกัมปนาท ดั่งฟ้าคำรามกลางท้องธาร ร่างใหญ่ยิ่งกว่าภูผาผุดขึ้นจากดิน มือหนึ่งถือกระบองยักษ์ อีกมือเหยียบอักขระผนึกเส้นผมถักเกล้า ตาแดงวาบ คิ้วขมวดแน่นด้วยแรงโทสะ

“ท่านปู่ยักษ์ทัตถะ ศิษย์ขอแจ้ง เถรดำใช้วิญญาณบริสุทธิ์ของมนุษย์สังเวยแก่ภูติผี เพื่อความปรารถนาตน บัดนี้ลูกอันเชิญท่านเพื่อกำราบสิ่งที่ทำลายชีวิตมวลมนุษย์ และให้ดวงวิญญานที่ถูกจองจำหลุดพ้น!”

เมื่อนะมลกล่าวจบ ยักษ์ทัตถะ ยักษ์แห่งไตรภพ จ้องดวงเนตรแดงฉานของตนไปยังร่างวิญญาณผีหมื่นกาลี ขนาดมหึมาทันที มันแผดคำราม ตวัดเงาเข้าใส่ แต่กระบองยักษ์ฟาดสวนด้วยแรงอสนีบาต เสียงกระแทกสนั่นจนกลุ่มวิญญาณผีหมื่นคำกาลีกระเจิง นะมลยืนนิ่งกลางวงยันต์มือทั้งสองประสาน เขียนอักขระกลางอากาศอีกครั้ง เธอสวดต่อด้วยเสียงเรียบเย็น

“โอม พุทธะสังมิ พุทธะขันธ์"

เถรดำเริ่มถอยหลัง วิญญาณหมื่นคำกาลีส่งเสียงสั่นไหวคล้ายจะขาดจากการควบคุมแต่ชายผู้นั้นหัวเราะ รวบพลังเฮือกสุดท้าย

“หากเจ้ายังรอด ข้าขอสาปให้เจ้าหลุดพ้นจากโลกนี้ ไปยังดินแดนที่ไสยเวทย์ของเจ้ามิอาจใช้การได้!”

ตูมมมม!!!

อักขระระเบิดกลางฟ้า พลังทั้งมืดและขาวสว่างปะทะกันกลางอากาศ

แรงระเบิดทำให้ร่างของภัทรมนตราถูกกระแทกเต็มแรง เธอกระอักโลหิตออกมาระลอกใหญ่ ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง

แต่ก่อนจะวูบไป เธอเห็น.....................นัยน์ตายักษ์ที่มองเธอด้วยแววห่วงใย และกล่าวประโยคสั้นๆ

“จงไป...และจงกลับมาเมื่อถึงเวลาแห่งการล้างคำสาป”

จากนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างมืดสนิท เหลือเพียงกลิ่นธูปค้างอยู่ในสายลม..........................

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ   ตอนที่ 7 เเม่น้ำเหยาซื่อ

    “อวี้หรง… อวี้หรง!”เสียงเรียกที่แฝงด้วยความกังวลดังขึ้นท่ามกลางแสงอรุณที่ลอดผ่านหลังคาผุพังของวัดร้าง อาชิงโน้มตัวลง เขย่าไหล่หญิงสาวอย่างระมัดระวัง อาม่านรีบขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมืออังจมูกที่ยังมีลมหายใจอยู่ ก่อนจะเอาหลังมือแตะแก้มด้วยสีหน้าแตกตื่นความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวกาย ทำให้หัวใจเด็กหญิงเต้นรัวไม่เป็นส่ำ“อวี้หรง… ท่านเป็นยังไงบ้าง” อาม่านเสียงสั่นเครือ“เจ้าไหวหรือไม่” อาชิงถามซ้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลหญิงสาวค่อยๆลืมตาสะลึมสะลือ ภาพตรงหน้าคือเด็กน้อยตัวมอมแมมสองคนจ้องนางอยู่ หญิงสาวพยายามยกมุมปากขึ้นยิ้มบาง ๆ“ข้า…ไม่เป็นไร แค่เพลียเท่านั้นเอง ใช้พลังมากไปหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วอาม่านรีบพยักหน้ารับ ดวงตาเอ่อคลอ“ข้าตกใจหมด… ท่านไม่ฟื้นสักที” เสียงของเด็กหญิงสั่นเครืออาชิงกลับก้าวเข้ามาใกล้ ถามด้วยความห่วงใย“เจ้าหิวน้ำหรือไม่ เดี๋ยวข้าจะไปตักน้ำมาให้”“อื้อ…หิวนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร ข้ามีน้ำอยู่”คำตอบนั้นทำให้อาชิงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ“หือ? เจ้ามีน้ำด้วยหรือ”“ไหน อยู่ที่ใด” เสียงอาม่านถามพลางมองหาน้ำที่หญิงสาวว่าหญิงสาวยิ้มบาง ดวงตาแฝงแววลึกล

  • มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ   ตอนที่ 6 มนต์อาคมช่วยชีวิต

    คนขายหมั่นโถวเงยหน้ามามองเด็กทั้งสองด้วยสายตาเคยชิน แต่พอเห็นอวี้หรง สีหน้ากลับเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนรังเกียจ เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน “จะซื้อมั้ยล่ะ ถ้าไม่ซื้อก็ไปยืนห่าง ๆ หน่อย ขวางลูกค้าคนอื่นเขา!” เสียงห้วนดังขึ้นอย่างไม่เป็นมิตรอาชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ แล้วดันอาม่านไปข้างหน้า“ซื้อสิ…เอาหกลูก ห่อกลับ”เถ้าแก่รับเงินอย่างไม่เต็มใจ ยื่นหมั่นโถวหกลูกใส่ห่อกระดาษเก่า ๆ กลับมาให้ พร้อมกับเงินทอนที่เหลือราวหกสิบอีแปะอาชิงเก็บเงินอเเปะไว้อย่างสุขใจ อาม่านหยิบหมันโถวร้อนๆ ยื่นให้อวี้หรง อาชิง“รีบกินตอนร้อนๆ อร่อยมากนะ”หมั่นโถวร้อน ๆ ในมืออาจไม่ใช่อาหารหรู แต่สำหรับวันนี้ มันทำให้ทั้งสามคนได้อิ่มท้องและยิ้มออกพร้อมกัน“อวี้หรง…ใกล้ค่ำแล้ว เจ้าจะไปนอนกับเรามั้ย?” อาม่าหันมาถาม น้ำเสียงเนิบช้าหญิงสาวพยักหน้าทันที ไหน ๆ ก็ออกจากจวนนั้นมาแล้ว ต่อให้เป็นวัดร้างหรือกระท่อมพัง ๆ อย่างน้อยก็ไม่มีใครตี ใครทำร้าย หรือสั่งให้คุกเข่า‘ขอแค่คืนนี้มีที่พัก…พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อว่าจะเอายังไงดี’ทั้งสามคนเดินลัดเลาะไปตามตรอกแคบเพื่อจะไปหาที่พักในค่ำคืนนี้ แต่เ

  • มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ   ตอนที่ 5 เพื่อนใหม่ตัวน้อย

    นางรีบทรุดตัวลง หลบอยู่หลังพุ่มไม้รกที่ขึ้นสูงท่วมหัวใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ขณะพรายผ่องลอยมาใกล้หู“อย่าเคลื่อนไหวนะแม่...พวกเขากำลังมองมาทางนี้”นางกัดฟันแน่น มือกำชายเสื้อจนแน่นเหงื่อไหลซึมตามไรผม“แก้ว ทอง ปิดตาพวกมันไว้ชั่วครู่ได้ไหม”ภัทรมนตรากระซิบแผ่ว“ได้...แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นนะแม่ พลังข้ามีไม่มากพอเหมือนแต่ก่อน”“ได้”พรายทั้งสองเคลื่อนไหวรวดเร็ว หมอกดำแผ่ซ่านไหลตามเงาที่ทอดยาวของต้นไม้ ก่อนจะลอยไปตามเงาของทหารที่กำลังเดินมา ทหารทั้งสองคนสะดุดเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปทางเดิมเหมือนไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ภัทรมนตราฉวยโอกาสนั้น ย่อตัวลงต่ำ ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามแนวรั้วไม้เก่าที่เริ่มผุพัง ทุกย่างก้าวล้วนเป็นการเดิมพันกับชีวิต“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าต้องออกจากที่นี่ให้ได้...อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วจ้า อยู่ก็ตายจ้า... บาย...บาย....จวนเสนาบดี”ในที่สุด นางก็หลุดพ้นจากเขตจวนออกมาได้อย่างปลอดภัย ภัทรมนตราทรุดตัวลงพิงต้นไม้ หอบหายใจแรงเฮือกใหญ่“ฮู้วววว รอดแล้วโว้ย! นี่มันภารกิจหลบหนีหรือหนังแอคชันกันแน่เนี่ย... "เมื่อออกจากจวนได้ หญิงสาวก็รีบเดินลัดเลาะไปตามถนนหนทางที่เต็มไปด้วยผ

  • มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ   ตอนที่ 4 หาทางหนี

    เช้าตรู่วันถัดมา ภัทรมนตรายังคงนอนที่กองหญ้าแห้งแต่สักพักได้ยินเสียงฝีเท้าหนักสามสี่คู่เดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆพื้นไม้หน้าเรือนเก็บฟืนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดใต้แรงกดของรองเท้าพร้อมกับเสียงพูดคุยบุรุษด้วยวาจาเหยียดหยามที่ชัดเจนดังก้องมาที่หูของหญิงสาว“ฮูหยินสั่งให้เรามาดูนังไร้ค่าทำไม เสียเวลาข้ายิ่งนัก”“ให้มาดูว่าตายหรือยัง”“คนไร้ค่านั้นปล่อยมันตายไปไม่ดีรึ อยู่ไปก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำ!”เสียงหนึ่งเย็นชา เจือหงุดหงิดปนรำคาญ“ไร้ประโยชน์สิ้นดี พลังปราณก็ไม่มี สู้คุณหนูสี่ยังไม่ได้ แม้แต่เด็กแค่ห้าขวบ ยังปลุกพลังธาตุไฟขึ้นได้แล้ว!”ภัทรมนตรานิ่งฟังอยู่ในเงามืด มือที่ประสานกันแน่นเมื่อครู่ค่อย ๆ คลายออก แววตาที่เคยหม่นเศร้าเริ่มทอประกายแข็งกร้าว“โลกนี้...ตัดสินค่าของคนแค่เพราะพลังปราณงั้นหรือ ไม่เห็นค่าความเป็นคนกันเลยหรือ?”เธอกำหมัดแน่นแม้ร่างนี้จะผอมแห้ง ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะยืนเต็มตัวแต่ภายในจิตของเธอ พลังอาคมที่สะสมผ่านการเรียนรู้กับเหล่าอาจารย์จากผืนแผ่นดินไทยกลับร้อนระอุขึ้นอย่างเงียบงันเสียงอีกคนพูดขึ้นพลางถอนใจ“อย่าพูดมากเลย รีบไปดูว่ามันตายหรือยัง” มือหนาหยาบของเอื้อมไปที่กลอน

  • มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ   ตอนที่ 3 ภพใหม่ สวมร่าง

    เธอพึมพำเสียงเบา ราวกับกระซิบ“ชีวิตเธอ...ช่างโหดร้ายเหลือเกิน หลินอวี้หรง…”หญิงสาวหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบงันแล้วสูดหายใจเข้าอย่างช้า ๆ“แต่ต่อจากนี้ เจ้าไม่ต้องเจ็บอีกต่อไปแล้ว”“ข้าจะยืมร่างของเจ้า...เพื่อชำระหนี้เเค้น ชดเชยทุกหยาดน้ำตาที่เจ้าเสียไป”ภัทรมนตรา ยกมือขึ้นประสานกลางอก เธอหลับตาลง ช้า ๆ สูดลมหายใจแผ่วเบา แล้วเริ่มสวดคาถาโบราณที่เคยร่ำเรียนจากครูบาอาจารย์ เพื่อส่งดวงวิญญาณของ หลินอวี้หรองไปสู่สุคติ“นะโมพุทธายะ ปิตุ โมหะ ปะฏิกะมะ...”“สัพเพสัง วิญญาณานัง สุคะตัง ยายะ มังปิ นะมามิ…”ในห้วงจิตที่ลึกที่สุดคล้ายมีสายลมหนึ่งพัดผ่านเบา ๆ เงาร่างเลือนลางของเด็กสาวผู้หนึ่งรากฏขึ้นเธอยืนเงียบ ดวงตากลมโตนั้นเต็มไปด้วยความแปลกใจ ปะปนด้วยความอ่อนโยนแล้วก็ค่อย ๆ ยิ้มออกมาอย่างบางเบาก่อนจะหายวับไปพร้อมแสงสลัว........................ภัทรมนตราลืมตาขึ้นอีกครั้ง แม้ดวงตายังแดงช้ำจากน้ำตาแต่แววตานั้น เปี่ยมด้วยความแน่วแน่“เจ้าจงหลับให้สบายนะ หลินอวี้หรง”“ข้าจะอยู่ในร่างนี้ในนามของเจ้าเอง”“และข้าจะคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้าด้วยสองมือข้าเอง”พอกล่าวสักพักเธอถึงรูสึกกระหายน้ำเ

  • มนต์อาคม หมอผีข้ามภพ   ตอนที่ 2 ภพใหม่เเสนไกล

    บทที่ 1กลิ่นอับชื้นจากไม้เก่า และกลิ่นคาวเลือดอ่อนจางลอยแตะปลายจมูก ความรู้สึกหนักอึ้งของร่างกาย ราวถูกกดทับด้วยหินนับพันก้อน....................ภัทรมนตรา ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเพดานไม้ที่แตกร้าว คานบนหัวขึ้นรา และหยากไย่ห้อยลงใกล้หน้าเธออย่างน่าขนลุก เธอกัดฟันพยายามดันตัวขึ้นจากที่นอนที่ปูด้วยหญ้าแห้ง มองรอบๆ เป็นห้องเก็บฟืนเก่าๆ ถูกปิดจากด้านนอก มีแสงจันทร์แยงเข้ามาตามซีกไม้ที่ผุพัง ทำให้มองเห็นแขน ขา ผอมแห้ง เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำทั้งเก่าและใหม่ เสื้อผ้าซอมซ่อ ขาดรุ่งริ่ง เธอขมวดคิ้วแน่น พลางพึมพำเสียงเบาหวิว“นี่ฉันอยู่ที่ไหน”สักพัก.......อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้ามาโดยไม่ให้สัญญาณราวกับคลื่นพายุโถมใส่ เธอยกมือกุมขมับ แรงสั่นสะเทือนแทรกเข้าในโสตประสาทดวงตาพร่ามัว ลมหายใจสะดุด ร่างกายสั่นเทาก่อนภาพหนึ่งจะแล่นเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว.........ภาพของดรุณีนางหนึ่ง อายุราว สิบสี่ สิบห้าปี ชื่อ หลินอวี้หรง บุตรตรีคนรอง ที่เกิดจากอนุ “เซิ่ง” ภรรยาลำดับที่สามของเสนาบดีฝ่ายซ้าย“หลินเหวินอัน”อนุเซ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status